Sygn. akt I Nc 56/25 POSTANOWIENIE Dnia 15 stycznia 2025 r. Sąd Rejonowy w Tczewie I Wydział Cywilny w składzie: sędzia Dominika Czarnecka po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa E. N. przeciwko Ł. G. o zapłatę postanawia odrzucić sprzeciw pozwanego od nakazu zapłaty z dnia 26 października 2023 roku wydanego w sprawie I Nc 1455/23. Sygn. akt I Nc 56/25 UZASADNIENIE W dniu 04 września 2023 roku powódka E. N. złożyła pozew o zapłatę przeciwko pozwanemu Ł. G. , wskazując adres zamieszkania pozwanego: S. (...) , T. . W dniu 26 października 2023 roku referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym w T. (...) wydał nakaz zapłaty. Korespondencja zawierająca odpis pozwu wraz z załącznikami oraz odpis nakazu zapłaty wraz z pouczeniami została wysłana na adres wskazany w pozwie – przesyłkę awizowano po raz pierwszy w dniu 05 grudnia 2023 roku, następnie po raz drugi w dniu 13 grudnia 2023 roku. Na mocy zarządzenia z dnia 03 stycznia 2024 roku powódka została zobowiązana do złożenia do akt potwierdzenia doręczenia pisma pozwanemu za pośrednictwem komornika albo zwrócenia korespondencji wraz z dowodem na piśmie, że pozwany zamieszkuje pod adresem wskazanym w pozwie. W dniu 29 kwietnia 2024 roku powódka przedłożyła do akt sprawy protokoły z czynności komornika z dnia 11 kwietnia 2024 roku, gdzie ustalono iż pozwany zamieszkuje pod adresem podanym w pozwie tj. S. (...) , T. , zaś dorosłemu domownikowi pozostawiono informację o możliwości odbioru korespondencji w kancelarii komornika. W dniu 23 kwietnia 2024 roku pozwany odebrał osobiście korespondencję w kancelarii komornika. W dniu 30 kwietnia 2024 roku pozwany złożył sprzeciw od nakazu zapłaty z dnia 26 października 2023 roku. Postanowieniem z 6 maja 2024 r. referendarz sądowy sprzeciw odrzucił jako wniesiony po terminie. Referendarz wskazał, że z protokołu komornika wynika, iż pozwany mieszka pod adresem wskazanym z pozwie. Mając powyższe na uwadze, korespondencję zawierającą odpis pozwu wraz z załącznikami oraz odpis nakazu zapłaty wraz z pouczeniami należało uznać za skutecznie doręczoną po upływie 7 dni od powtórzenia zawiadomienia zgodnie z art. 139 § 1 zdanie drugie k.p.c. , a więc z dniem 20 grudnia 2023 roku. Sprzeciw od nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu upominawczym wnosi się natomiast w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia, co oznacza, że ostatnim dniem na jego skuteczne wniesienie był dzień 03 stycznia 2024 roku. Stosownie do treści art. 4803 § 3 k.p.c. Sąd odrzuca środek zaskarżenia niedopuszczalny, spóźniony, nieopłacony lub dotknięty brakami, których nie usunięto pomimo wezwania. Sprzeciw wniesiony przez pozwanego w dniu 30 kwietnia 2024 roku uznać należy zatem jako spóźniony, co uzasadnia jego odrzucenie. Pozwany wniósł skargę na powyższe orzeczenie referendarza sądowego, zarzucając naruszenie art. 139
(1)§ 3 kpc , błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że powódka wykazała, iż pozwany zamieszkuje pod adresem wskazanym w pozwie, podczas gdy tam nie mieszka, błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że pozwany został pouczony o tym, iż ponowne doręczenie odpisu nakazu zapłaty ma charakter jedynie informacyjny. S ąd zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do treści art. 1391 § 1 k.p.c. jeżeli pozwany będący osobą fizyczną, pomimo powtórzenia zawiadomienia zgodnie z art. 139 § 1 zdanie drugie , nie odebrał wysłanego pod wskazany adres pozwu, innego pisma procesowego lub orzeczenia wywołującego potrzebę podjęcia obrony jego praw, a w sprawie nie doręczono mu wcześniej żadnego pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających ani nie ma zastosowania art. 139 § 2 lub inny przepis szczególny przewidujący skutek doręczenia, przewodniczący zawiadamia o tym powoda, przesyłając mu odpis pisma sądowego dla pozwanego i zobowiązując do doręczenia tego odpisu pisma pozwanemu za pośrednictwem komornika. Zgodnie zaś z treścią art. 1391 § 3 k.p.c w przypadku wykazania przez powoda dowodem na piśmie, że pozwany zamieszkuje pod adresem wskazanym w pozwie, korespondencję przesłaną w sposób przewidziany w art. 139 § 1 uważa się za doręczoną. Późniejsze doręczenie tej korespondencji przez komornika na ten sam adres nie powoduje ponownego rozpoczęcia biegu terminów, które ustawa wiąże z doręczeniem, o czym należy pouczyć pozwanego przy tej czynności. W okolicznościach sprawy odpis nakazu nie został odebrany ani osobiście przez pozwanego, ani przez dorosłego domownika, przesyłkę powtórnie awizowano. Powódka zgodnie z zobowiązaniem Sądu podjęła próbę doręczenia przesyłki przez komornika. Z protokołu tej czynności z 11 kwietnia 2024 r. wynika, że komornik pod wskazanym adresem nie zastał pozwanego, ale zastał jego ojca J. G. , który potwierdził, że pozwany Ł. G. pod tym adresem mieszka. Co prawda ojciec pozwanego odmówi przyjęcia korespondencji, ale przyjął zawiadomienie o podjętej próbie doręczenia przesyłki (k. 43). Przesyłkę tę pozwany odebrał 23 kwietnia 2024 r. (k. 46) i w dniu 30 kwietnia 2024 r. wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty. W ocenie Sądu sprzeciw ten został wniesiony po terminie wskazanym w art. 480
(2)§ 2 pkt 1 kpc , zgodnie z którym sprzeciw można wnieść w terminie dwóch tygodni o doręczenia nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu upominawczym, gdy doręczenie nakazu pozwanemu ma mieć miejsce w kraju. Powódka wykazała bowiem dowodem na piśmie, w postaci protokołu komornika, że pozwany mieszka pod adresem wskazanym w pozwie. Wynika to z twierdzeń jego ojca, który z nim mieszka, wobec czego nie sposób odmówić tym twierdzeniom wartości dowodowej. Z informacji komornika (k. 46, 48) nie wynika także, by pozwany odbierając pismo od komornika twierdził, że pod tym adresem nie mieszka. Co istotne pozwany w swej skardze podał, że nie mieszka i w chwili doręczania mu korespondencji nie mieszkał pod wskazanym w pozwie adresem, jednakże jego twierdzenia, wobec twierdzeń ojca i odebrania przez pozwanego przesyłki u komornika, są gołosłowne. Pozwany bowiem nie wskazuje swojego innego adresu, a jedynie adres reprezentującego go w sprawie pełnomocnika. Jest w tym konsekwentny, gdyż czyni to we wszystkich składanych przez siebie pismach procesowych. W efekcie, referendarz sądowy trafnie przyjął, że odpis nakazu należało uznać za doręczony w dniu 20 grudnia 2023r. Pierwszą przesyłkę adresowaną pod adres z pozwu awizowano bowiem 5 grudnia 2024 r. a drugą 13 grudnia 2024 r. W tym stanie rzeczy termin na wniesienia sprzeciwu upływał 3 stycznia 2025 r., wniesienie go 30 kwietnia 2024 r. nastąpiło więc po terminie. Choć komornik winien był pouczyć pozwanego o tym, że późniejsze doręczenie tej korespondencji przez komornika na ten sam adres nie powoduje ponownego rozpoczęcia biegu terminów, które ustawa wiąże z doręczeniem, to nawet nieuczynienie tego nie niweluje skutków upływu terminu do wniesienia sprzeciwu. Stosownie do treści art. 480
(3)§ 3 k.p.c. Sąd odrzuca środek zaskarżenia niedopuszczalny, spóźniony, nieopłacony lub dotknięty brakami, których nie usunięto pomimo wezwania. Sprzeciw wniesiony przez pozwanego w dniu 30 kwietnia 2024 roku uznać należy zatem jako spóźniony, co uzasadnia jego odrzucenie. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.