Sygn. akt I ACa 449/23, I ACz 124/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 października 2025 r. Sąd Apelacyjny w Krakowie – I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSA Sławomir Jamróg po rozpoznaniu w dniu 21 października 2025 r. w Krakowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...) Szpitala (...) w K. przeciwko Narodowemu Funduszowi Zdrowia - (...) Oddziałowi (...) o zapłatę na skutek apelacji strony powodowej od wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 9 stycznia 2023 r. sygn. akt I C 898/22 i na skutek zażalenia strony pozwanej na zawarte w punkcie II. tego wyroku postanowienie o kosztach procesu 1. oddala apelację; 2. oddala zażalenie; 3. zasądza od strony powodowej na rzecz strony pozwanej, tytułem kosztów postępowania apelacyjnego, kwotę 8.100 zł z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty. Sygn. akt I ACa 449/21, I ACz 124/23 UZASADNIENIE W pozwie z dnia 8 kwietnia 2022 roku skierowanym przeciwko pozwanemu Narodowemu Funduszowi Zdrowia (...) Oddział (...) w K. powód (...) Szpital (...) w K. wniósł o zasądzenie na swoją rzecz kwoty 494.436,60 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie do dnia 19 lutego 2022 roku do dnia zapłaty oraz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na uzasadnienie podniósł, iż przedmiotem sporu jest zapłata należności z tytułu faktury wystawionej w oparciu o stosowne zarządzenie Prezesa NFZ w związku z funkcjonowaniem szpitala tymczasowego. Formalną podstawę funkcjonowania szpitali tymczasowych stanowiło Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 3 listopada 2020 roku zmieniające Rozporządzenie w sprawie szczegółowych wymagań jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą, które nie określało żadnych wymagań w odniesieniu do udzielającego w nich świadczeń zdrowotnych personelu. Sposób udzielania świadczeń zdrowotnych na rzecz pacjentów pozytywnie zdiagnozowanych w kierunku COVID-19, znajdujących się nierzadko w ciężkich stanach, nie został przez ustawodawcę w żaden sposób określony przez co, to na kierującym podmiotem leczniczym, na bazie którego szpital tymczasowy był organizowany, spoczywać miał obowiązek w zakresie właściwego sposobu organizacji procesu udzielania tych świadczeń, w sposób odpowiadający wymaganiom aktualnej wiedzy medycznej. Powód podniósł, iż został zobowiązany do uruchomienia szpitala tymczasowego w oparciu o swoje zasoby kadrowe, jednocześnie nie mając wpływu na samą decyzję ani sposób finansowania świadczeń w nim realizowanych. Funkcjonowanie tego typu placówki stanowiło działalność deficytową. Wojewoda nie oddelegował do pracy w szpitalu tymczasowym żadnej osoby a jednocześnie personel medyczny powoda był wysyłany do innych województw do walki z epidemią. Podstawą finansowania usług było Zarządzenie Prezesa NFZ, a powód nie miał żadnego wpływu na wysokość kwot, które były mu przekazywane na leczenie chorych w szpitalu tymczasowym. Jednocześnie płatnik w okresie funkcjonowania szpitala tymczasowego nigdy nie dokonał kontroli procesu organizacji udzielania w nim tych świadczeń. Ponoszone przez powoda koszty utrzymywania zasobów do zabezpieczenia procesu udzielania świadczeń zdrowotnych w szpitalu tymczasowym były w wielu przypadkach niezależne od liczby zajętych łóżek. Wynagrodzenie dla wykonawcy usługi kompleksowego utrzymywania czystości przewidywało stałą kwotę za sprzątanie tzw. części czystej szpitala tymczasowego która była stałym elementem jego funkcjonowania niezależnie od liczby zajętych łóżek w tzw. strefie brudnej. Powód podniósł, iż proces organizacji szpitala tymczasowego zainicjowany został na mocy decyzji Ministra Zdrowia z dnia 24 października 2020 roku, na podstawie której polecił (...) S.A. udostępnienie nieruchomości i przystosowanie terenu oraz obiektów, w celu realizacji działań w zakresie przeciwdziałania COVID-19, na potrzeby funkcjonowania we wskazanej lokalizacji tymczasowej komórek organizacyjnych powoda; decyzją z dnia 3 listopada 2020 roku Minister Zdrowia polecił powodowi współpracę z (...) K. w zakresie utworzenia i zorganizowania szpitala tymczasowego; proces organizacji szpitala tymczasowego obejmował także wyposażenie go w sprzęt i aparaturę medyczną, dokonane na mocy decyzji Ministra Zdrowia z dnia 27 listopada 2020 roku; decyzją z dnia 25 marca 2021 roku, w okresie od 27 marca 2021 roku, do odwołania, polecono powodowi realizację świadczeń opieki zdrowotnej w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, poprzez zapewnienie w szpitalu tymczasowych łóżek w liczbie nie więcej niż 300, w tym 50 intensywnej terapii z kardiomonitorem oraz możliwością prowadzenia tlenoterapii oraz wentylacji mechanicznej. Wojewoda lub NFZ mieli obowiązek ewentualnego zmniejszenia liczby łóżek szpitala tymczasowego określonych decyzji w braku możliwości lub konieczności hospitalizacji określonej liczbie pacjentów, czego nie uczynili. NFZ nie wskazał ani liczby ani kwalifikacji personelu, jaki ma w szpitalu tymczasowym realizować procedury medyczne. W decyzji zobligowano powoda do pozostawania w gotowości obsady kadrowej oraz dostępnych łóżek dla pacjentów z potwierdzonym zakażeniem SARS-CoV-2, gotowych do udzielania świadczeń, zgodnie z zapotrzebowaniem/wytycznymi właściwego wojewody, w uzgodnienie z dyrektorem oddziału (...) NFZ o możliwości realizacji świadczeń opieki zdrowotnej w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, w tym o liczbie łóżek oraz o posiadaniu personelu potrzebnego do realizacji tych świadczeń; do czasu uchylenia decyzji z dnia 24 października 2020 roku z dniem 8 czerwca 2021 roku, nie były wydawane wobec powoda inne decyzje zmieniające wytyczne co do sposobu organizacji procesu udzielania świadczeń zdrowotnych w szpitalu tymczasowym. Powód podkreślił, iż zapewnienie ciągłości funkcjonowania szpitala tymczasowego wymagało utrzymywania określonych zasobów w trybie ciągłym, bez względu na liczbę modułów czy zajętych łóżek - co dotyczyło zabezpieczenia leków, materiałów medycznych, personelu pomocniczego, tlenu i usług okołomedycznych - zgodnie z obowiązującym standardami epidemiologicznymi. Powód wskazał, iż od początku wybuchu pandemii zasady sprawowania oraz warunki rozliczenia świadczeń opieki zdrowotnej związane z zapobieganiem przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 określone były w kolejnych zarządzeniach Prezesa NFZ. Mechanizm sposobu finansowania świadczeń opieki zdrowotnej w szpitalu tymczasowym opierał się na progach zależnych od liczby zajętych łóżek (moduły o wielkości po 28 łóżek). W sytuacji określonego obłożenia w szpitalu tymczasowym konieczne jest zabezpieczenie w personel oraz dostępne zasoby lekowe, sprzętowe; pierwszym progiem był ten dotyczący 56 łóżek czynnych, a w sytuacji gdy co najmniej 49 z 56 łóżek było zajętych, uruchamiany miał być kolejny 28 łóżkowy moduł. Na mocy Zarządzenia nr (...) , w poprzedzającego go Zarządzeniu nr (...) , dokonano istotnej modyfikacji w sposobie wyliczania należności z tytułu świadczeń zdrowotnych udzielanych w szpitalu tymczasowym, poprzez dodanie zastrzeżenia „przez okres, gdy spełnione są warunki naliczania opłaty ryczałtowej dotyczące liczby zajętych łóżek”. Powód wskazał, iż z treści zarządzeń Prezesa NFZ nie wynikało początkowo, że finansowanie poszczególnych modułów było należne w okresie zajętości określonej liczby łóżek; w pierwotnym brzmieniu Zarządzenia, uprawniona była interpretacja, w myśl której opłata za gotowość należna jest za zabezpieczenie zasobów w wymiarze określonym w decyzji względem podmiotu leczniczego, który został do tego zobowiązany i który miał uruchamiać poszczególne moduły stosownie do rozwoju sytuacji oraz stopnia obłożenia łóżek, jednak jego zobowiązanie dotyczące wymiaru zabezpieczenia wynikało z decyzji administracyjnej, mocą której nałożono na niego obowiązek udzielania świadczeń zdrowotnych w szpitalu tymczasowym; powód był zaś adresatem decyzji Ministra Zdrowia, której przedmiotem było zobowiązanie do zabezpieczenia w szpitalu tymczasowym łóżek w wielkość do 300, a żaden organ w okresie obowiązywania tej decyzji i funkcjonowania szpitala tymczasowego zobowiązania tego nie zmienił in minus co obligowało powoda do utrzymywania zasobów w wymiarze co najmniej modułu pierwszego to jest na poziomie 56 łóżek; jednocześnie z uwagi na początkowy brak doprecyzowania treści zarządzeń Prezesa NFZ nie było jasne, iż naliczanie opłaty ryczałtowej ma być dokonywane w okresie spełnienia warunku zajętości łóżek, gdyż ex definitione była to opłata „za gotowość”; dodatkowo na realizację świadczeń w szpitalu tymczasowym, nie była z płatnikiem zawarta odrębna umowa, a finansowanie odbywało się na podstawie decyzji Ministra Zdrowia w powiązaniu z treścią Zarządzenia Prezesa NFZ. Powód podkreślił, iż występuje o zapłatę jedynie za okres, w którym spełnione były warunki wymagane na mocy Zarządzenia nr (...) tj. z zastrzeżeniem okresu, gdy spełnione były warunki naliczania opłaty ryczałtowej dotyczące liczby zajętych łóżek. W konsekwencji poniesione przez powoda koszty były uzasadnione oraz winny zostać sfinansowane przez pozwanego (pozew z załącznikami k. 2-91). Pozwany Narodowy Fundusz Zdrowia (...) Oddział (...) w K. wniósł o oddalenie pozwu w całości i zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów procesu według norm przepisanych. Na uzasadnienie wskazał, iż powództwo nie zostało w należyty sposób wykazane . Dołączone tabele, które przedstawiają ilości łóżek zajętych i wolnych, w poszczególnych dniach kwietnia 2021 roku, ze wskazaniem ich ilości jako zapłaconych bądź niezapłaconych przez pozwanego, nie są dowodem na okoliczności faktyczne a jedynie dokumentem mającym postać oświadczenia sporządzającego tabelę pracownika powoda. Tabele te świadczą o błędnym założeniu, iż pozwany jest zobowiązany płacić za każde łóżko pozostające u powoda w gotowości do udzielania świadczeń, nie stanowią natomiast dowodu na okoliczność, iż zapłacone przez pozwanego wynagrodzenie było zaniżone. Pozwany wskazał, iż zgodnie z Zarządzeniem (...) Prezesa NFZ zapłata za gotowość do udzielania świadczeń w ramach szpitala tymczasowego następowała w ramach tak zwanych modułów, a nie za ilość faktycznie pozostających u powoda wolnych łóżek. Powód nie zaoferował żadnych dowodów, które potwierdzałyby zasadność zgłoszonych roszczeń i ich wysokość; grafiki dyżurów lekarzy i ratowników medycznych oraz umowa na sprzątanie terenu szpitala tymczasowego nie są dowodami, które pozwalają na ustalenie wysokości należnego powodowi wynagrodzenia tytułem udzielania świadczeń w ramach szpitala tymczasowego; potwierdzają jedynie, że planowano pracę w zakresie obsługi szpitala tymczasowego zarówno w okresie opieki medycznej, jak i zachowania w nim czystości i higieny, nie wskazują natomiast konkretnych kosztów funkcjonowania szpitala tymczasowego; nawet gdyby powód wykazał konkretne kwoty stanowiące koszty funkcjonowania szpitala tymczasowego, znaczenie takich dowodów w niniejszym procesie byłoby wątpliwe, nie służyłoby bowiem wykazaniu istotnych okoliczności faktycznych w kontekście obowiązujących zasad finansowania spornych świadczeń w oparciu o moduły uzależnione od ilości zajętych łóżek szpitalnych i stanowisk dla pacjentów wymagających wentylacji mechanicznej. Pozwany podkreślił, iż w zależności od tego ile łóżek było zajętych w każdej dobie w pierwszym module, a po przekroczeniu dobowej ilości odpowiednio 48 i 6 łóżek - także w drugim module, o tyle spadała ilość łóżek wolnych w ramach danego modułu za które należała się powodowi zapłata za tzw. gotowość. W ocenie pozwanego, z przedstawionych faktur i poleceń przelewu jednoznacznie wynika, że wszystkie zaraportowane, według zasad określonych w Zarządzeniu, świadczenia zostały przez pozwanego zapłacone w terminie; to samo dotyczy zapłaty za pozostawanie przez powoda w gotowości do udzielania świadczeń. Kwota naliczana do zapłaty za każdy dzień funkcjonowania szpitala tymczasowego stanowiła sumę: iloczynu liczby łóżek zajętych i ryczałtu dobowego za hospitalizację oraz iloczynu ilości pozostałych łóżek i opłaty ryczałtowej w ramach jednego lub dwóch modułów (zapłata za drugi moduł w każdej dobie zależna była od przekroczenia ilości odpowiednio 48 i 6 łóżek zajętych w tej dobie). Powód otrzymał z tytułu gotowości do udzielania świadczeń kwotę łączną 5.064.729, 30 zł, zaś za faktyczną hospitalizację 3.673.248,18 zł; zabezpieczone i zapłacone w ramach modułów ilości wolnych łóżek pozostających w gotowości były wystarczające - ilość zapłaconych przez pozwanego za gotowość w ramach określonych w zarządzeniu modułów wolnych łóżek szpitalnych była znacznie większa niż rzeczywiste potrzeby w tym zakresie; dobowe przyrosty ilości zajętych łóżek były stopniowe, w żadnej dobie nie odnotowano gwałtownego przyrostu liczby hospitalizowanych pacjentów, co mogłoby wywołać ewentualną potrzebę przeprowadzenia kosztownych zmian organizacyjnych u powoda w celu należytego zabezpieczenia opieki medycznej wymagającym hospitalizacji pacjentom. Pozwany argumentował, iż powód, bez jakiegokolwiek oparcia w dowodach, podnosi że otrzymane wynagrodzenie za udzielanie świadczeń w szpitalu tymczasowym było niewystarczające; tymczasem powód uzyskał z tytułu łącznie kwotę 8.737.977,48 zł, która w przeliczeniu na jednego hospitalizowanego pacjenta daje wynagrodzenie w wysokości 41.609,42 zł; uśredniony okres hospitalizacji jednego pacjenta wynosił około 12 dni, a wypłacone powodowi wynagrodzenie za tzw. osobodzień wynosiło 3.467 zł. Odnosząc się do zaprezentowanej przez powoda interpretacji przepisów Zarządzenia pozwany wskazał, iż należy ją uznać za dowolną, nie mającą żadnego oparcia w zasadach wykładni przepisów prawa; wykładnia literalna przepisów zawartych w jednostkach redakcyjnych Zarządzenia wskazuje jednoznacznie na zasadę zapłaty za gotowość za maksymalnie 56 łóżek w pierwszym module (10 łóżek w przypadku produktu rozliczeniowego (...) ) w danej dobie; w przypadku jednak gdy część tych łóżek jest zajętych, należna jest opłata ryczałtowa: z tytułu hospitalizacji odrębnie za każde zajęte przez pacjenta łóżko za każdą dobę i z tytułu gotowości za każde pozostałe łóżko (56 minus ilość łóżek zajętych) w pierwszym module za każdą dobę odrębnie (niezależnie od ilości łóżek pozostających faktycznie u powoda w tzw. gotowości); w sytuacji natomiast, gdy w danej dobie (ryczałt bowiem zawsze dotyczy doby) ilość zajętych łóżek w przypadku hospitalizacji zwykłej w pierwszym module wynosi co najmniej 49 (7 łóżek w przypadku pacjentów wentylowanych mechanicznie), wówczas świadczeniodawca otrzymuje wynagrodzenie za gotowość za kolejny moduł 28 łóżek za każdą dobę w której spełniony jest ten warunek przy hospitalizacji zwykłej i 10 łóżek za każdą dobę w przypadku pacjentów wentylowanych; zapłata za gotowość w ramach drugiego modułu następuje wyłącznie w dobach w których: co najmniej 49 z łóżek objętych pierwszym modułem jest już zajętych; co najmniej 7 łóżek objętych pierwszym modułem jest już zajętych; opłata za gotowość ma charakter ryczałtu dobowego, zaś warunkiem sine qua non jest na jej naliczania i zapłaty za drugi moduł jest odpowiednia ilość zajętych łóżek przez pacjentów w ramach pierwszego modułu; w dobach w których ilość zajętych łóżek jest mniejsza niż odpowiednio 49 i 7, zapłata za drugi moduł nie może być naliczana. Pozwany argumentował ponadto, iż intencją racjonalnego prawodawcy było bowiem z pewnością z jednej strony zapewnienie rezerwowych wolnych łóżek na wypadek nagłego zwiększenia liczby koniecznych hospitalizacji w związku z rozwojem epidemii, z drugiej zaś rozsądne wydatkowanie środków publicznych, uzasadnione aktualnymi potrzebami zdrowotnymi; powód nie był obciążony kosztami zorganizowania i wyposażenia szpitala tymczasowego, które zostały sfinansowane ze środków przekazanych przez Wojewodę (...) , pozwany finansował zaś jego bieżące funkcjonowanie; zasadą jest, przy rozliczaniu świadczeń zdrowotnych, że NFZ płaci świadczeniodawcom za świadczenia faktycznie udzielone; zapłata za gotowość do ich udzielania jest wyjątkiem od tej zasady związanym ze specyfiką danego rodzaju świadczeń (np. ratownictwo medyczne); zważywszy jednak na trudny do przewidzenia przebieg epidemii COVID-19, Prezes NFZ ustalając w Zarządzeniu zasady zapłaty za świadczenia związane z tą epidemią -zagwarantował również świadczeniodawcom za prowadzenie szpitala tymczasowego, finansowanie gotowości do ich udzielania; zasady finansowania były znane już od 6 marca 2021 roku i nie budziły żadnych wątpliwości powoda, który zgodnie z nimi wystawiał faktury zarówno za realizację świadczeń jak i za gotowość do ich udzielania; wprowadzona Zarządzeniem nr (...) zmiana dopiero po kilku miesiącach od jej wejścia w życie zainspirowała powoda do zgłoszenia dodatkowych roszczeń finansowych. Pozwany podkreślił, iż zaprezentowana przez powoda interpretacja przepisu §2 ust. 1 pkt 8 Zarządzenia jest dowolna i nie znajduje żadnego oparcia ani w wykładni literalnej ani celowościowej; wprowadzone Zarządzeniem nr (...) Prezesa NFZ obowiązującym od 27 kwietnia 2021 roku zmiany w treści §2 ust. 1 pkt 8 Zarządzenia miały charakter wyłącznie doprecyzowujący, co wynika z uzasadnienia tej zmiany. Pozwany podkreślił, iż moduły o których mowa w §2 ust. 1 pkt 8 Zarządzenia dotyczą wyłącznie zasad wyliczenia należności za świadczenia udzielane w szpitalu tymczasowym, a nie zasad jego organizacji i funkcjonowania; w gestii osób odpowiedzialnych za zarządzanie powodowym szpitalem pozostawała właściwa organizacja jego pracy, w tym szpitala tymczasowego, poprzez utrzymywanie w nim odpowiedniej do bieżącego zapotrzebowania liczby wolnych łóżek, zadaniem zaś pozwanego jako płatnika było regulowanie należności za udzielanie świadczeń oraz gotowość do ich udzielania według zasad ściśle określonych w obowiązujących w tym zakresie przepisach prawa; wszelkie argumenty powoda dotyczące trudności organizacyjnych funkcjonowania szpitala tymczasowego, pionierskiego charakteru tych działań pozostają bez wpływu na wysokość należnego z tytułu udzielanych świadczeń/gotowość do ich udzielania wynagrodzenia; pozwany nie ma żadnych instrumentów prawnych za pomocą których mógłby modyfikować wysokość tego wynagrodzenia; zasady określone w Zarządzeniu mają charakter norm generalnych i są jednakowe dla wszystkich świadczeniodawców realizujących wskazane w nim świadczenia. Dodatkowo pozwany wskazał, że powód błędnie podaje, że zobligowany został przez Ministra Zdrowia do zabezpieczenia 300 łóżek w ramach szpitala tymczasowego; jest to bowiem górna granica potrzeb, jakie w ocenie Ministra w szczytowym momencie epidemii mogły wystąpić na terenie Województwa (...) ; Minister wyraźnie wskazał na zapewnienie przez powoda gotowości obsady kadrowej odpowiedniej do zapotrzebowania, a zatem takiej która jest niezbędna do ilości hospitalizowanych pacjentów i zapewnienia bezpiecznej rezerwy wolnych łóżek; z analizy ilość pacjentów hospitalizowanych w okresie funkcjonowania szpitala tymczasowego oraz zabezpieczonych ilość finansowo przez pozwanego rezerw, realizacja postanowień decyzji Ministra Zdrowia nie wymagała utrzymywania zwiększonej ilości wolnych łóżek; w tych okolicznościach zapewnione finansowanie w ramach modułów pierwszego i drugiego – było nie tylko zgodne z obowiązującymi przepisami, ale również co najmniej adekwatne do potrzeb; odmienna interpretacji wskazanych przepisów prawa, sprzeczna z intencją prawodawcy, prowadziłaby do eskalacji niezasadnego tworzenia kolejnych modułów i domagania się finansowania za niezasadnie i dużą ilość wolnych łóżek, a w konsekwencji do dalszego podnoszenia i tak już bardzo wysokiej kwoty faktycznej hospitalizacji w przeliczeniu na jednego pacjenta (odpowiedź na pozew z załącznikami k. 104-131). Wyrokiem z dnia 9 stycznia 2023 roku , sygn. akt I C 898/22 Sad Okręgowy w Kielcach oddalił powództwo (pkt I) i odstąpił od obciążania powoda kosztami procesu (pkt II). Podstawę tego rozstrzygnięcia stanowił następujący stan faktyczny: Decyzją z dnia 24 października 2020 roku Minister Zdrowia polecił (...) Spółka Akcyjna w K. , w zakreślonym w tejże decyzji terminie, udostępnienie nieruchomości spółki i przystosowanie terenu i obiektów, w celu realizacji działań w zakresie przeciwdziałania COVID-19, na potrzeby funkcjonowania we wskazanej lokalizacji tymczasowej komórek organizacyjnych (...) Szpitala (...) w K. . Decyzją z dnia 3 listopada 2020 roku Minister Zdrowia polecił (...) Szpitalowi (...) w K. , w okresie nie później niż do 30 dni od daty wydania polecenia, współpracę z (...) Spółką Akcyjną w zakresie realizacji działań polegających na zorganizowaniu i utworzeniu szpitala tymczasowego zgodnie z wytycznymi (...) Szpitala (...) w K. . Decyzją z dnia 27 listopada 2020 roku, zmienioną decyzją z dnia 14 stycznia 2021 roku, Minister Zdrowia, na wniosek Wojewody (...) z dnia 17 listopada 2020 roku, polecił (...) Szpitalowi (...) w K. , we wskazanym w tej decyzji terminie, zakup sprzętu medycznego, który zostanie sfinansowany ze środków Funduszu Przeciwdziałania COVID-19. Decyzją z dnia 25 marca 2021 roku Minister Zdrowia polecił (...) Szpitalowi (...) w K. w okresie od 27 marca 2021 roku do odwołania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii realizację świadczeń opieki zdrowotnej w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, poprzez zapewnienie, w lokalizacji szpitala tymczasowego zlokalizowanym na nieruchomości (...) S.A. łóżek w następującej liczbie: nie więcej niż 300 łóżek, w tym 50 łóżek intensywnej terapii z kardiomonitorem oraz możliwością prowadzenia tlenoterapii i wentylacji mechanicznej (pkt I) oraz pozostawanie w gotowości obsady kadrowej oraz dostępnych łóżek dla pacjentów z potwierdzonym zakażeniem SARS-CoV-2, gotowych do udzielenia świadczeń zgodnie z zapotrzebowaniem/wytycznymi właściwego wojewody, w uzgodnieniu z dyrektorem oddziału (...) Narodowego Funduszu Zdrowia o możliwości realizacji świadczeń opieki zdrowotnej w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, w tym o liczbie łóżek oraz o posiadaniu personelu potrzebnego do realizacji świadczeń. W okresie od 27 marca do 31 maja 2021 roku w (...) Szpitalu (...) na oddziale zachowawczym i oddziale intensywnej terapii zapewniona była obsada lekarska i obsada pielęgniarska. W kwietniu 2021 roku w (...) Szpitalu (...) na oddziale (...) : w dniu 3 kwietnia zajęte były 43 łóżka, w dniu 6 kwietnia zajętych było 47 łóżek, w dniu 9 kwietnia zajęte były 44 łóżka, w dniu 10 kwietnia zajęte były 42 łóżka, w dniu 11 kwietnia zajętych było 45 łóżek, w dniu 12 kwietnia zajętych było 48 łóżek, w dniu 13 kwietnia zajętych było 47 łóżek, w dniu 14 kwietnia zajętych było 41 łóżek, w dniu 15 kwietnia zajętych było 38 łóżek, w dniu 16 kwietnia zajęte były 42 łóżka. W pozostałe dni kwietnia ilość zajętych łóżek nie była niższa niż 49. Decyzją z dnia 8 czerwca 2021 roku Minister Zdrowia uchylił, z dniem doręczenia decyzji, swoją decyzję z dnia 24 października 2020 roku. W dniu 15 lipca 2021 roku Wojewódzki Szpital (...) w K. wystawił fakturę Vat nr (...) wskazując jako nabywcę: Narodowy Fundusz Zdrowia w W. , jako odbiorcę: (...) (...) Narodowego Funduszu Zdrowia w K. , na łączną kwotę brutto 645.384,60 zł, w tym: opłata ryczałtowa za gotowość do udzielania świadczeń w szpitalu tymczasowym (kod: (...) ) ilość 280 wartość brutto 230.277,60 zł; opłata ryczałtowa za gotowość do udzielania świadczeń pacjentom wymagającym wentylacji mechanicznej w szpitalu tymczasowym (kod: (...) ) ilość 110 wartość brutto 415.107 zł. W dniu 2 marca 2022 roku Wojewódzki Szpital (...) w K. wystawił fakturę Vat korygującą nr (...) do faktury Vat nr (...) z dnia 15 lipca 2021 roku korygując ilość opłat ryczałtowych za gotowość do udzielania świadczeń pacjentom wymagającym wentylacji mechanicznej w szpitalu tymczasowym (kod: (...) (...) ) z ilości 110 do 70 oraz kwotę 415.107 zł do kwoty 264.159 zł, a w konsekwencji także kwotę łączną faktury z 645.384,60 zł na 494.436,60 zł. Pismem z dnia 24 stycznia 2022 roku (...) Szpital (...) w K. wezwał Narodowy Fundusz Zdrowia (...) Oddział (...) w K. do zapłaty kwoty 494.436, 60 zł w terminie 14 dni pod rygorem skierowania pozwu o zapłatę. Przy tym stanie faktycznym Sąd Okręgowy uznał, że powództwo nie jest zasadne. Sąd Okręgowy przywołał treść przepisu art. 11h ust. 2 – ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (dalej: ustawa Covid-19) i wskazał, że wykonywanie zadań objętych poleceniami wydanymi w stosunku do przedsiębiorców, w związku z przeciwdziałaniem COVID-19, następuje na podstawie umowy zawartej z przedsiębiorcą (…) - i jest finansowane ze środków budżetu państwa z części budżetowej, (…); finansowanie może odbywać się także ze środków Funduszu Przeciwdziałania COVID-19, (…) (art. 11h ust. 7 pkt 1 i 2). Zasady sprawozdawania oraz warunki rozliczania świadczeń opieki zdrowotnej, wykonywane w związku z przeciwdziałaniem COVID-19, udzielone przez podmioty wykonujące działalność leczniczą określał Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, działając m.in. na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy Covid-19, a następnie na podstawie polecenia Ministra Zdrowia z dnia 2 marca 2021 r. Zarządzeniem Nr (...) Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 01.12.2020 r. zmieniającym zarządzenie Nr (...) Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 25 listopada 2020 r. w sprawie zasad sprawozdawania oraz warunków rozliczania świadczeń opieki zdrowotnej związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 wprowadzono bardzo istotne zmiany w obrębie produktów rozliczeniowych dedykowanych szpitalom tymczasowym. Zarządzenie zdefiniowało pojęcie „gotowości do udzielania świadczeń w szpitalu tymczasowym” oraz „gotowości do udzielania świadczeń pacjentom wymagającym wentylacji mechanicznej w szpitalu tymczasowym”. Zmiana dotyczyła także warunków ich finansowania. W przypadku produktu rozliczeniowego: (...) (...) opłata ryczałtowa za gotowość do udzielania świadczeń miała być naliczana za moduł obejmujący nie więcej niż 56 łóżek, a gdy co najmniej 49 z tych łóżek jest już zajętych, za moduł kolejnych nie więcej niż 28 łóżek, a gdy co najmniej 21 łóżek w module 28 łóżkowym jest już zajętych, to opłata ryczałtowa miała być naliczana za moduł kolejnych nie więcej niż 28 łóżek, o ile tyle jest dostępnych. Natomiast w przypadku produktu rozliczeniowego: (...) (...) opłata ryczałtowa za gotowość do udzielania świadczeń pacjentom wymagającym wentylacji mechanicznej miała być naliczana za moduł obejmujący nie więcej niż 10 łóżek dla pacjentów wymagających wentylacji mechanicznej, a gdy co najmniej 7 z tych łóżek jest już zajętych, opłata ryczałtowa miała obejmować moduł kolejnych nie więcej niż 10 łóżek, o ile tyle jest dostępnych - razem maksymalnie 13 łóżek dla pacjentów wymagających wentylacji mechanicznej (por. Uzasadnienie Zarządzenia Nr 189/2020/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 01.12.2020 r.). W kolejnych zarządzeniach Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia utrzymano powyższą zasadę dotyczącą finansowania „gotowości do udzielania świadczeń w szpitalu tymczasowym” oraz „gotowości do udzielania świadczeń pacjentom wymagającym wentylacji mechanicznej w szpitalu tymczasowym”, która sprowadza się do tego, iż Narodowy Fundusz Zdrowia nie płacił za dowolną ilość dostępnych łóżek zlokalizowanych w szpitalu tymczasowym, tylko za ściśle określoną ich ilość, zależną od ilości łóżek już zajętych. Odnosząc się do okresu objętego pozwem należy wskazać, iż Zarządzenie Nr (...) Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 5.03.2021 r. w sprawie zasad sprawozdawania oraz warunków rozliczania świadczeń opieki zdrowotnej związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem (...) 19 określało m.in., iż opłata ryczałtowa za utrzymanie stanu gotowości do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej obejmuje, w przypadku świadczeń udzielanych w szpitalu tymczasowym –pozostawanie w dyspozycji obsady kadrowej oraz wolnych łóżek, z zachowaniem następujących zasad rozliczeniowych: a. w przypadku produktu rozliczeniowego (...) (...) opłata ryczałtowa za gotowość do udzielania świadczeń jest naliczana za moduł obejmujący nie więcej niż 56 łóżek, a gdy co najmniej 49 z tych łóżek jest już zajętych, za moduł kolejnych nie więcej niż 28 łóżek, a gdy co najmniej 21 łóżek w module 28-łóżkowym jest już zajętych, to opłata ryczałtowa jest naliczana za moduł kolejnych nie więcej niż 28 łóżek, o ile tyle jest dostępnych, b. w przypadku produktu rozliczeniowego (...) (...) opłata ryczałtowa za gotowość do udzielania świadczeń pacjentom wymagającym wentylacji mechanicznej jest naliczana za moduł obejmujący nie więcej niż 10 łóżek dla pacjentów wymagających wentylacji mechanicznej, a gdy co najmniej 7 z tych łóżek jest już zajętych, opłata ryczałtowa obejmuje moduł kolejnych nie więcej niż 10 łóżek, o ile tyle jest dostępnych – razem maksymalnie 13 łóżek dla pacjentów wymagających wentylacji mechanicznej (§2 ust. 1 pkt 8 lit. a i lit.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.