Sad powszechny, II AKa 289/25

Sygn. akt II AKa 289/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 listopada 2025 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Krzysztof Ciemnoczołowski (spr.) Sędziowie: SA Leszek Mering SO del. Joanna Mielec Protokolant: starszy sekretarz sądowy Alicja Gromuł przy udziale prokuratora Prokuratury (...) w G. A. B. po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2025 r. sprawy J. K. s. J. , ur. (...) w B. oskarżonego z art. 258 § 1 k.k. ; art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lica 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. ; art. 55 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lica 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońców oskarżonego od wyroku Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 23 maja 2025 r., sygn. akt III K 171/21 I. zmienia zaskarżony wyrok w punktach 2 i 3 w ten sposób, że w każdym z tych punktów przyjmuje, iż oskarżony J. K. brał udział w wewnątrzwspólnotowej dostawie znacznej ilości substancji psychotropowej z terytorium Polski na terytorium Wielkiej Brytanii, II. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części, III. wymierza oskarżonemu tytułem opłaty za postępowanie odwoławcze kwotę 2000 (dwa tysiące) złotych oraz obciąża go wydatkami tego postępowania. UZASADNIENIE UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 289/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 3

1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z 23.05.2025 r., III K 171/21 1.Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.Granice zaskarżenia 0.1.Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.1.Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana
2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 1.Ustalenie faktów 0.1.Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.
3. J. K. - nieprawomocne zakończenie sprawy IIIK 239/19 - naganna opinia o oskarżonym w ZK P. -odpis wyroku i uzasadnienia w sprawie III K 239/19 -opinia o oskarżonym z ZK P. 0.1.Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.
4. J. K. 1.Ocena dowodów 0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu - odpis nieprawomocnego wyroku w sprawie IIIK 239/19 - opinia o oskarżonym z ZK P. dowody z dokumentów urzędowych, sporządzonych przez uprawnione podmioty w ramach kompetencji służbowych; w toku rozprawy odwoławczej nie zgłoszono zastrzeżeń do wiarygodności dokumentów; 0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
5. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.
6. zarzuty apelacji prokuratora:
7. obraza przepisów postępowania (…) art. 412 § 2 pkt 1 k.k. polegająca na błędnym uznaniu (…) w punkcie 2 orzeczenia (…) iż oskarżony J. K. brał udział w wewnątrzwspólnotowym nabyciu znacznej ilości substancji psychotropowej, podczas gdy z prawidłowo poczynionych przez Sąd ustaleń faktycznych wynika, iż J. K. w ramach zarzucanego a następnie przypisanego mu przestępstwa (…) brał udział w wewnątrzwspólnotowej dostawie znacznej ilości substancji psychotropowych (…),
8. obraza przepisów postępowania (…) art. 412 § 2 pkt 1 k.k. polegająca na błędnym uznaniu (…) w punkcie 3 orzeczenia (…) iż oskarżony J. K. brał udział w wewnątrzwspólnotowym nabyciu znacznej ilości substancji psychotropowej, podczas gdy z prawidłowo poczynionych przez Sąd ustaleń faktycznych wynika, iż J. K. w ramach zarzucanego a następnie przypisanego mu przestępstwa (…) brał udział w wewnątrzwspólnotowej dostawie znacznej ilości substancji psychotropowych (…); ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Motywy uwzględnienia apelacji prokuratora wskazano w sekcji 5.2.
9. uzasadnienia. Wniosek
10. o zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie 2 poprzez zmianę opisu przypisanego oskarżonemu przestępstwa poprzez przyjęcie, że polegało ono na wzięciu udziału w wewnątrzwspólnotowej dostawie znacznej ilości substancji psychotropowej z terytorium RP na terytorium Wielkiej Brytanii,
11. o zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie 3 poprzez zmianę opisu przypisanego oskarżonemu przestępstwa poprzez przyjęcie, że polegało ono na wzięciu udziału w wewnątrzwspólnotowej dostawie znacznej ilości substancji psychotropowej z terytorium RP na terytorium Wielkiej Brytanii. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Zasadność zarzutów apelacyjnych. 3.
12. zarzut 1 apelacji obrońcy oskarżonego adw. M. T. : Naruszenie prawa procesowego (…) art. 4 k.p.k. , art. 5 § 2 k.p.k. , art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. (…) wyrażającą się w przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów i dowolność w ocenie zeznań świadka D. T. , poprzez dokonanie tej oceny w sposób nieobiektywny, wybiórczy, sprzeczny z innymi dowodami, zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a także pominięcie istotnych okoliczności w sprawie, a w konsekwencji takiej oceny dowodów, która doprowadziła do błędu w ustaleniach faktycznych skutkując uznaniem winy oskarżonego co do przypisanych mu czynów w sytuacji gdy zebrany materiał dowodowy przeczy wprost wiarygodności zeznań i wyjaśnień świadka D. T. i ustaleniom Sądu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Wbrew zarzutowi apelacyjnemu, postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonego wyroku przeprowadzono z poszanowaniem wszelkich zasad procesowych. Poczynione przez Sąd Okręgowy ustalenia faktyczne mają walor prawdziwych, a przez to zgodnych z wymogiem wynikającym z przepisu art. 2 § 2 k.p.k. Dokonano ich w sposób obiektywny, badając, zgodnie z art. 4 k.p.k. , okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. Materiał dowodowy, o który oparto rozstrzygnięcie, miał charakter kompletny, co odpowiada dyrektywie z art. 410 k.p.k. , nadto poddano go niezbędnej analizie. Oceny, na podstawie których sformułowano kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy wnioski, realizowane były w sposób swobodny, tj. zgodnie z art. 7 k.p.k. , przy uwzględnieniu zasad prawidłowego rozumowania, a także wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Stanowisko sądu pierwszej instancji znalazło stosowne, zwięzłe odzwierciedlenie w treści pisemnego uzasadnienia wyroku, co odpowiada dyspozycji art. 424 § 1 k.p.k. Obrońca podniósł, że kluczowym i jedynym dowodem winy J. K. są w sprawie wyjaśnienia i zeznania świadka D. T. , co zresztą odnotował w uzasadnieniu wyroku Sąd Okręgowy. Dalej, według obrońcy, w uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji powołał się na wszystkie obszerne wyjaśnienia i zeznania D. T. , a tymczasem jego relacje procesowe w zakresie dotyczącym oskarżonego J. K. - cyt.: „stanowią jedynie kilka linijek tych wielostronicowych, obszernych relacji i (…) w zasadniczy sposób różnią się z tymi złożonymi przed Sądem”. Zdaniem autora apelacji, dowód z zeznań D. T. nie znajduje żadnego potwierdzenia w innych dowodach, a często jest również sprzeczny z innymi dowodami. Sąd Apelacyjny nie zgadza się z tak sformułowanymi ocenami obrońcy, ponieważ Sąd Okręgowy miał niewątpliwe podstawy do uznania dowodu z zeznań świadka D. T. za dowód wiarygodny. Skoro bowiem D. T. :  był konsekwentny w obciążaniu oskarżonego zarówno w toku śledztwa, jak i na rozprawie, a rozbieżności nie były takiej wagi, aby uznać je a istotne (szerzej o tym w dalszych rozważaniach),  składanymi wyjaśnieniami, a następnie zeznaniami, obciążał również siebie,  w wyjaśnieniach i zeznaniach ujawniał liczne okoliczności, w tym identyfikujące sprawców, związane z przestępstwami narkotykowymi (jego relacje procesowe były jednym z głównych dowodów oskarżenia w sprawie III K 239/19, z której sprawę J. K. wyłączono do odrębnego rozpoznania),  nie miał żadnego innego powodu do obciążania J. K. , poza motywacją ściśle związaną z zamiarem „pójścia na współpracę” z organami prowadzącymi postępowanie,  obciążał wielu uczestników przestępczości narkotykowej ze środowiska (...) , a nie wybiórczo samego tylko J. K. , a po stronie oskarżonego nie stwierdzono okoliczności, z powodu których należałoby wykluczyć jego sprawstwo (o czym szerzej w dalszych rozważaniach), to nie zachodzi wskazywany w apelacji brak dowodowych podstaw skazania, a co najwyżej mamy do czynienia z materiałem dowodowym, który należało poddać stosownej analizie. Apelujący zacytował fragment uzasadnienia zaskarżonego wyroku o treści: „składając wyjaśnienia i zeznania tej treści miał on [ D. T. ] oczywisty powód, aby obciążać inne osoby w tym J. K. popełnianiem przestępstw, albowiem mógł w ten sposób skorzystać z dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary”, z czego słusznie wywiódł, że mamy do czynienia z tzw. pomówieniem złożonym, wymagającym szczególnie rygorystycznej realizacji oceny z zachowaniem kryteriów określonych w art. 7 k.p.k. W ocenie obrońcy niedopuszczalnym i całkowicie dowolnym było rozumowanie Sądu Okręgowego wyrażone fragmentem uzasadnienia o treści: „analiza jego [ D. T. ] wyjaśnień i zeznań prowadzi jednak do wniosku, że nie były one wyjaśnieniami i zeznaniami bezpodstawnie obciążającymi oskarżonego i pozostałe osoby odpowiadające w sprawie III K 239/
13. W odniesieniu do J. K. nie ujawnił się ponadto żaden powód, dla którego świadek miałby go bezpodstawnie obciążać. Świadek nie był jego znajomym, nie miał z nim żadnych zatargów, a także nic nie wskazuje na to, że postanowił on popełnić przestępstwo składania fałszywych zeznań na prośbę czy też zlecenie innych osób, które chciałyby doprowadzić do skazania oskarżonego za czyny, których się nie dopuścił”. Sąd Apelacyjny nie podziela stanowiska obrońcy, zgodnie z którym przytoczone wyżej rozumowanie Sądu Okręgowego było „niedopuszczalne i całkowicie dowolne”. Zarzut „niedopuszczalności” nie jest zrozumiały w sytuacji, gdy Sąd orzekający ma nie tylko prawo, ale wręcz obowiązek przedstawienia motywów rozstrzygnięcia, co niewątpliwie (abstrahując w tym miejscu od trafności argumentacji) uczynił. Stanowisko Sądu jest zwięzłe, co odpowiada treści art. 424 § 1 k.p.k. Co do zarzutu dowolności rozumowania, to nie jest on trafny już chociażby z tego powodu, że Sąd Okręgowy przedstawił w cytowanym fragmencie kilka konkretnych powodów, dla których pomówienie uznał za wiarygodne. O tym, że takie powody zostały w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku realnie przedstawione (również abstrahując w tym miejscu od oceny ich słuszności) świadczy najdobitniej narracja zamieszczona w uzasadnieniu apelacji, w którym jej autor podejmuje próbę odparcia kolejno każdej z tez przedstawionych przez organ pierwszej instancji. W zakresie w jakim Sąd Okręgowy stwierdził, że relacje D. T. „nie były wyjaśnieniami bezpodstawnie obciążającymi oskarżonego i pozostałe osoby odpowiadające w sprawie III K 239/19” apelujący podniósł, że w postępowaniu przeciwko J. K. nie była badana kwestia odpowiedzialności osób oskarżonych w sprawie III K 239/19, a niedopuszczalnym, naruszającym art. 410 k.p.k. było powołanie się przez Sąd orzekający na okoliczności nieujawnione w sprawie. Obrońca ma rację jedynie co do oczywistej kwestii, polegającej na badaniu odpowiedzialności osób oskarżonych w sprawie III K 239/19 wyłącznie w tamtej sprawie. Z apelującym nie można się jednak zgodzić zakresie jego oceny, że Sąd Okręgowy powołał się na okoliczności nieujawnione w sprawie. Skoro bowiem częścią materiału dowodowego były kopie dokumentów z akt sprawy III K 239/19, które zostały ujawnione w sposób procesowy i na które powołano się w uzasadnieniu wyroku, to niewątpliwie dowody pochodzące ze sprawy III K 239/19 zostały prawidłowo pod względem procesowym wprowadzone do sprawy przeciwko J. K. , nadto rzeczowy i logiczny charakter ma ocena dokonana przez Sąd Okręgowy (sekcja 2.1.), zgodnie z którą w niniejszej sprawie znaczenie tych dowodów polegało na generalnym potwierdzeniu wiarygodności wyjaśnień i zeznań D. T. , tj. na potwierdzeniu, że jego relacje procesowe w sprawie III K 239/19 nie budziły zastrzeżeń w kontekście pozostałych przeprowadzonych w tej sprawie dowodów. Takie stwierdzenie Sądu Okręgowego, wbrew pozorom ma istotne znaczenie dla oceny wiarygodności pomówienia J. K. przez D. T. , ponieważ fakt, że D. T. w sprawie III K 239/19 przedstawił relacje korespondujące z innymi dowodami, obciążającymi inne osoby niż J. K. , nadawał postawie pomawiającego wymiar znacznie donioślejszy, niż gdyby jego relacje dotyczyły tylko i wyłącznie działalności przestępczej oskarżonego. Obrońca nie ma racji, wyrażając zastrzeżenia do uznania wyjaśnień i zeznań D. T. za wiarygodne w sytuacji, gdy są one „interesowne”. Sąd Apelacyjny zgadza się z Sądem Okręgowym, że pomimo dążenia przez D. T. do uzyskania złagodzenia odpowiedzialności za własne czyny poprzez „współpracę” z organami prowadzącymi postępowanie, jego relacje procesowe należało uznać za wiarygodne. Sąd odwoławczy stoi na stanowisku, że nie ma żadnych podstaw do przypisania D. T. posiadania motywu do fałszywego oskarżenia J. K. . D. T. niewątpliwie był silnie zmotywowany do zaprezentowania organom prowadzącym postępowanie relacji prawdziwych, gdyż niewątpliwie miał świadomość, że „przyłapanie na kłamstwie” może zniweczyć jego starania o uzyskanie korzyści procesowej w zakresie wymiaru kary. Z drugiej strony, dla uzyskania złagodzenia odpowiedzialności karnej nie musiał w ogóle obciążać J. K. , skoro jego pomówienie dotyczyło również innych osób (oskarżonych w sprawie IIIK 239/19). Za nieracjonalną uznać należy możliwość, że pomawiając więcej osób, D. T. zdecydował się na rozbudowę pomówienia o fałszywe wskazywanie na sprawstwo J. K. . Dałoby się to logicznie wyjaśniać jedynie chęcią celowego zaszkodzenia przez D. T. J. K. , np. w ramach zemsty, jednakże nie było podstaw do takich ustaleń, co słusznie zauważył Sąd Okręgowy. W ocenie apelującego: „Zeznania T. trudno oceniać z perspektywy tego, czy poprzez ich treść (…) pomawiający próbuje umniejszyć zakres swojej odpowiedzialności, czy też jego relacja ma na celu przerzucenie odpowiedzialności na inne osoby. Bierze się to stąd, że świadek okoliczności sprawy przedstawia w sposób odmienny sprzeczny i niekonsekwentny. Jego interesowności (…) należy upatrywać w innym miejscu. T. w zamian za złożenie zeznań pomawiających oskarżonego skorzystał w swojej sprawie z dobrodziejstwa „małego świadka koronnego” i za liczne popełnione przestępstwa (…) otrzymał karę pozbawienia wolności z warunkowym jej zawieszeniem. Jest niesporne, że gdyby nie złożył takich wyjaśnień odbywałby karę wieloletniego pozbawienia wolności. Czy tego rodzaju sytuacja mogła inspirować T. do złożenia fałszywych wyjaśnień a później zeznań? W kontekście dalszych ustaleń należy uznać, że tak. To, że swoje oskarżenie konsekwentnie co do zasady podtrzymał jest normalną konsekwencją pierwszej decyzji, gdyż konsekwencją wycofania się z oskarżenia (…) byłyby konsekwencje związane z zarządzeniem kary warunkowo zawieszonej (…)”. Odnosząc się do tego fragmentu argumentacji obrońcy Sąd Apelacyjny powtarza wyrażoną już wcześniej ocenę, zgodnie z którą pomówienie przez D. T. wielu osób przekonuje o tym, że nieracjonalnym z jego strony byłoby „rozszerzenie” przez niego pomówienia poprzez objęcie nim dodatkowo, w sposób fałszywy, J. K. . Takie działanie byłoby dla D. T. w oczywisty sposób niekorzystne, gdyż pomówienie fałszywe byłoby łatwe do obalenia, a pomawiający zostałby w takim wypadku pozbawiony spodziewanych korzyści procesowych, nie wspominając już nawet o narażeniu się na odwet ze strony osoby fałszywie pomówionej. W kolejnym fragmencie uzasadnienia środka odwoławczego jego autor stwierdził, że niedopuszczalnym i dowolnym jest rozumowanie Sądu Okręgowego o treści: „(…) nie ujawnił się ponadto żaden powód, dla którego świadek [ D. T. ] miałby go [oskarżonego] bezpodstawnie (…) obciążać. Świadek nie był jego znajomym, nie miał z nim żadnych zatargów, a także nic nie wskazuje na to, że postanowił on popełnić przestępstwo składania fałszywych zeznań na prośbę czy też zlecenie innych osób, które chciałyby doprowadzić do skazania oskarżonego za czyny, których się nie dopuścił”. W ocenie apelującego o „niedopuszczalności i dowolności” oceny Sądu orzekającego ma świadczyć oczekiwanie przez ten organ, że oskarżony dostarczy w toku postępowania dowodu lub powodu fałszywego pomówienia. Takie stanowisko obrońcy uznać należy za nietrafne, ponieważ w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku niczego takiego nie stwierdzono, a nieustalenie przyczyny pomówienia innej niż interes procesowy pomawiającego, według Sądu Okręgowego, wynikało z jej nieistnienia. Powyższego rozumowania nie podważa skutecznie kolejny fragment uzasadnienia apelacji, zgodnie z którym D. T. :  chciał uwiarygodnić wobec organów ścigania twierdzenia o istnieniu „rezydenta w Wielkiej Brytanii”, który raz w roku odbiera butelki z amfetaminą,  w ramach owego „uwiarygodnienia” wskazał na J. K. , ponieważ ten od lat układał sobie życie w Wielkiej Brytanii, w przeszłości miał kontakty z osobami powiązanymi z narkotykami, bowiem uczestniczył w życiu przestępczym, co było „wiedzą powszechną w B. ”,  uważał J. K. za - cytując apelację - „osobę abstrakcyjną, której pomówienie pozostanie bezkarne. Nie pociągnie dla niego negatywnych konsekwencji”. W konkluzji obrońca stwierdził, że w jego przekonaniu „(…) pomówienie K. nie miało nic osobistego w motywacjach T. , jest zaś racjonalnie skalkulowanym pomówieniem, które ma dotyczyć osoby od wielu lat przebywającej za granicą i co do której weryfikacja pomówienia (…) byłaby niemożliwa”. Odnosząc się do powyższego stanowiska, Sąd Apelacyjny wyraża ocenę, iż oparte zostało ono o pewną hipotezę, niepopartą żadnym dowodem, za to na tyle nierealną, że uznanie jej przez Sąd Okręgowy za nieprawdziwą, nie stanowi przekroczenia granic oceny swobodnej. Należy bowiem stwierdzić, że zdarzenie w postaci rzekomego wskazania przez pomawiającego przypadkowej osoby, ma charakter na tyle nietypowy, niejako nadzwyczajny, że dla uznania go za fakt ustalony w sprawie karnej, koniecznym byłoby dysponowanie przez organ prowadzący postępowanie czymś więcej niż tylko faktem, że J. K. teoretycznie mógł w oczach D. T. „nadawać się” na obiekt pomówienia. Obrońca ma rację, że J. K. mieszkał w Wielkiej Brytanii, a w przeszłości miał do czynienia z przestępczością narkotykową, jednakże już stwierdzenie, że na ten temat w B. istniała „wiedza powszechna” jest nadużyciem, skoro mowa o mieście ponadtrzystutysięcznym pod względem ludności, a oskarżonego nie sposób uznać za osobę znaną i powszechnie rozpoznawalną w tak dużym ośrodku miejskim. Z jednej zatem strony obrońca przedstawił hipotezę, której na gruncie dostępnego materiału dowodowego nie można uznać za potwierdzoną, z drugiej zaś strony Sąd orzekający dysponował obszernymi wyjaśnieniami i zeznaniami D. T. , które uznał za w pełni wiarygodne, również w obszernym zakresie niedotyczącym bezpośrednio J. K. . W tych okolicznościach nie sposób uznać za dowolność odrzucenie przez organ pierwszej instancji możliwości, że D. T. do swojej obszernej, szczegółowej, rzeczowej, a nade wszystko generalnie prawdziwej relacji, w sposób „punktowy” włączył fragment o udziale w działalności przestępczej J. K. . Za wybiórczą, powierzchowną i nieobiektywną uznaje obrońca ocenę o niezmienności oraz konsekwencji wyjaśnień i zeznań D. T. stanowiących pomówienie J. K. . Autor apelacji zacytował fragment uzasadnienia zaskarżonego wyroku o treści: „(…) różnice w poszczególnych jego wyjaśnieniach i zeznaniach nie są tego typu, aby miało to powodować ocenę jego zeznań jako niewiarygodnych. Podkreślić należy, że co do zasadniczych faktów jego zeznania były konsekwentne. Z kolei różnice typu czy do produkowanego środka odurzającego używano kwas czy płyn z akumulatora nie wskazują w ocenie Sądu na ich niewiarygodność. W pierwszym rzędzie wskazać należy, że świadek w tym zakresie zeznania sprostował. Po drugie oceniając treść wyjaśnień i zeznań świadka nie można zapominać, że składał on je wielokrotnie na przestrzeni kilku lat w związku z czym drobne różnice, które jak wskazano wyżej nie dotyczą okoliczności o zasadniczym znaczeniu nie powodują, aby oceniać je jako niewiarygodne”. Odmiennie od przytoczonej oceny zamieszczonej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, apelujący stoi na stanowisku, że relacje D. T. w postępowaniu przygotowawczym i sądowym różnią się co do samej istoty i na pewno nie są to różnice drobne ani nieistotne. Za „ewenement” uznaje obrońca fakt, że świadek po latach obszernie operuje nowymi faktami i zdarzeniami, gdyż tego rodzaju proces jest odwrotny od typowego. Swoje stanowisko obrońca uzasadnia w niżej wskazany sposób. Według autora apelacji, wyjaśnienia złożone przez D. T. w postępowaniu przygotowawczym są bardzo lakoniczne. Obrońca w sposób rzeczowy przytoczył ich treść, po czym wskazał, że organy ścigania nigdy nie przesłuchały uzupełniająco D. T. na okoliczność tych wyjaśnień i ich nie uściśliły ani nie skonfrontowały z innymi dowodami. W ramach dalszej argumentacji obrońca w pięciu punktach obszernie określił, co w jego ocenie świadczy o tym, że zeznania złożone przez D. T. w postępowaniu sądowym różnią się w sposób istotny względem wyjaśnień złożonych przez niego w postępowaniu przygotowawczym. Poniżej Sąd Apelacyjny przytoczy kolejno każdą z tez prezentowanych przez obrońcę w każdym z tych punktów, poddając argumentację zmieszczoną w apelacji stosownej ocenie. Obrońca wskazał (punkt 1 na s. 7 apelacji), że w zeznaniach i wcześniejszych wyjaśnieniach D. T. twierdził, iż jechał autobusem firmy (...) , na co brak potwierdzenia w aktach sprawy, w których znajduje się informacja o zakupie biletu w firmie (...) . Sąd Apelacyjny podziela ocenę Sądu Okręgowego, że kwestii tego, jaka firma była przewoźnikiem, nie można zaliczyć do istotnych. D. T. mógł to pomylić, a istotnym było konsekwentne wskazywanie przez niego na skorzystanie z usług międzynarodowego przewoźnika autobusowego. Co więcej, w aktach znajduje się potwierdzenie, że D. T. dokonywał rezerwacji przejazdu w jednej z tego rodzaju firm. Obrońca wskazał (punkt 2 na s. 7-8 apelacji), że D. T. opisywał w zeznaniach udział w wytwarzaniu narkotyku w sposób niewiarygodny, gdyż pomylił kwas z akumulatora z płynem hamulcowym (początkowo zeznawał o używaniu „kwasu z płynu hamulcowego”), nadto w świetle jego twierdzeń mieszanie kwasu odbywało się bez zabezpieczenia rąk, dróg oddechowych itp. Apelujący upatruje w tym podstaw do podważenia wiarygodności wyjaśnień D. T. , a w tym również fragmentów opisujących udział w działalności przestępczej J. K. . Sąd Apelacyjny podziela ocenę przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, zgodnie z którą „różnice typu czy do produkowanego środka odurzającego używano kwas czy płyn z akumulatora nie wskazują w ocenie Sądu na ich niewiarygodność. W pierwszym rzędzie wskazać należy, że świadek w tym zakresie zeznania sprostował. Po drugie oceniając treść wyjaśnień i zeznań świadka nie można zapominać, że składał on je wielokrotnie na przestrzeni kilku lat w związku z czym drobne różnice, które jak wskazano wyżej nie dotyczą okoliczności o zasadniczym znaczeniu nie powodują, aby oceniać je jako niewiarygodne”. Przytoczona ocena nie przekracza granic zakreślonych w art. 7 k.p.k. , a kwestia, czy należało je określić mianem „drobnych różnic”, ma znaczenie drugorzędne. Sąd odwoławczy zwraca uwagę, że bez względu na to, w jaki sposób D. T. opisywał proceder preparowania narkotyku, to jednak niezmiennie i konsekwentnie twierdził, że w tego rodzaju działaniach brał udział. Nie ma żadnych podstaw do uznania, że dokonał fałszywego samooskarżenia, w związku z czym logicznym jest, że niezależnie od pewnych nieścisłości opisywał prawdziwe zdarzenia, i to nawet jeżeli po sześciu latach nie potrafił uczynić tego w sposób precyzyjny. W tym kontekście Sąd Okręgowy zasadnie odwołał się do upływu czasu, skoro ten generalnie utrudnia odtworzenie szczegółów wydarzeń. Obrońca nie ma racji, że mamy do czynienia z atypowym przytoczeniem przez świadka większej ilości szczegółów po latach, zamiast bezpośrednio po zdarzeniu. Doszło jedynie do tego, co obrońca w istocie dostrzega, tj. do stosunkowo mało szczegółowego przesłuchania D. T. w toku postępowania przygotowawczego na niektóre okoliczności, co z perspektywy postępowania sądowego było nieodwracalne. Próba „naprawienia” tego braku przez Sąd poprzez zadawanie D. T. szczegółowych pytań po sześciu latach musiała się w tej sytuacji skończyć uzyskaniem relacji stosunkowo nieprecyzyjnej w zakresie szczegółów. Zasadnie dostrzeżonym przez organ pierwszej instancji było jednak to, że pomawiający co do istoty nie wycofał się z relacji obciążających zarówno jego samego, jak i inne osoby, w tym J. K. . Obrońca wskazał (punkt 3 na s. 8 apelacji), że D. T. odmiennie w postępowaniu sądowym i przygotowawczym przedstawiał ilości narkotyku możliwego do uzyskania z określonych ilości prekursorów, przy czym Sąd, pomimo złożenia przez obronę stosownego wniosku dowodowego, nie weryfikował, czy w opisywanym przez świadka procesie można wytworzyć amfetaminę. Odnosząc się do tej argumentacji, Sąd Apelacyjny wskazuje na aktualność stanowiska przedstawionego w poprzednim akapicie. Należy podkreślić, że nawet jeśli D. T. proces produkcji narkotyku przedstawiał błędnie, to w świetle zasad prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego, błąd ten wynikał z upływu czasu w połączeniu z ogólnie niskim poziomem wiedzy chemicznej świadka. Z drugiej strony jeśli przyjąć, jak chce obrońca, że D. T. celowo zeznawał nieprawdę na temat wytwarzania narkotyku, to tego rodzaju rzekomy fałsz uderzałby przede wszystkim w niego samego. Tymczasem niezgodnym z zasadami prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego byłoby uznanie, że D. T. dokonał niezgodnego z faktami samooskarżenia o udział w wytwarzaniu amfetaminy. Tym bardziej nielogicznym byłoby założenie, że uczynił to w tym celu aby wzmocnić pomówienie skierowane przeciwko J. K. . Obrońca wskazał (punkt 4 na s. 8-9 apelacji), że wątpliwości w zakresie oceny wiarygodności pomówienia winien wzbudzić brak dowodu potwierdzającego korzystanie przez D. T. z usług przewoźników autobusowych (...) lub (...) . W tym zakresie aktualność zachowuje prezentowane już przez Sąd Apelacyjny stanowisko, zgodnie z którym okoliczność, z usług jakiego konkretnie przewoźnika korzystał D. T. , nie miała istotnego znaczenia. Obrońca wskazał (punkt 4 na s. 9-10 apelacji), że Sąd Okręgowy nie dostrzegł najistotniejszej różnicy między wyjaśnieniami złożonymi przez D. T. w postępowaniu przygotowawczym, a jego zeznaniami w charakterze świadka. polegającej na tym, że:  w toku śledztwa w roku 2018 świadek, opisując swoja rolę w przemycie stwierdził, że była ona ograniczona do przewiezienia autobusem do Wielkiej Brytanii butelek z płynną amfetaminą, w związku z czym był tylko kurierem, a po przyjeździe poszedł spać,  w toku rozprawy zeznał, że osobiście, gołymi rękami, w domu J. K. , przy użyciu kwasu siarkowego przetwarzał amfetaminę. Autor apelacji wywodzi z tego, że D. T. - cyt.: „z roli biernego kuriera, przywożącego butelki urasta do roli fachowca - chemika, którego wiedza i doświadczenie były niezbędne do uzyskania narkotyku, gdyż K. takiej wiedzy nie posiadał”. Wbrew stanowisku obrońcy, w omawianej kwestii mamy do czynienia jedynie z nieścisłością, której przyczynami są upływ czasu, stosunkowo mało dokładne przesłuchanie D. T. w toku śledztwa oraz zadawanie mu wielu szczegółowych pytań w toku rozprawy. Aktualność zachowują wcześniej przedstawione oceny. Godzi się je co najwyżej uzupełnić uwagą, że o ile w toku śledztwa, na tle całej obszernej relacji D. T. , opis korelacji z J. K. był opisem pewnego epizodu, o tyle w sprawie, w której jedynym oskarżonym był J. K. , okoliczności dotyczące konkretnie tego oskarżonego, stały się pierwszoplanowymi, co po upływie kilku lat, i wobec wielu szczegółowych pytań, niewątpliwie istotnie utrudniały D. T. przedstawienie wydarzeń z oczekiwaną dokładnością w zakresie szczegółów. D. T. nie tylko nie ma wykształcenia chemicznego, ale w ogóle nie osiągnął żadnych znaczących szczebli edukacji, nadto zapewne, jak większość ludzi, nie ma ponadprzeciętnie rozwiniętej pamięci (co zresztą stwierdzał w zeznaniach), co niewątpliwie miało negatywny wpływ na jego relację ocenianą z perspektywy ilości i jakości podawanych szczegółów. Skoro jednak nigdy nie wyraził chociażby wahania w zakresie wskazywania J. K. jako odbiorcy narkotyku, to nie było błędem Sądu orzekającego uznanie, że mamy do czynienia z pomówieniem wiarygodnym. Obrońca podniósł, że na wniosek oskarżonego Sąd przesłuchał w charakterze świadków R. A. , M. O. i A. K. na okoliczność tego, czy D. T. zeznał prawdę, że oskarżony zamieszkiwał w latach 2015-2016 z młodocianymi kibicami (...) poszukiwanymi przez policję. Świadkowie ci zeznali zgodnie, że oskarżony w tamtym okresie czasu mieszkał z konkubiną w miejscowościach B.