Sad powszechny, IV Ka 853/25

Sygnatura akt IV Ka 853/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 marca 2026 r. Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodnicząca: SSO Agnieszka Połyniak Protokolant: Lilianna Hummel- Kręciproch przy udziale Elżbiety Reczuch Prokuratora Prokuratury Okręgowej, po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2026r. sprawy O. X. syna N. i B. z domu B. urodzonego (...) w R. oskarżonego z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 286 § 1 kk i art. 297 § 1 kk i art. 270 § 1 kk w zw. z art. 12 §1 kk i w zw. z art. 11 § 2 kk , z art. 286 § 1 kk i art. 270 § 1 kk w związku z art. 11 § 2 kk , z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 12 § 1 kk i z art. 270 § 1 kk , art. 286 § 1 kk i art. 297 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie z dnia 18 czerwca 2025 r. sygnatura akt II K 679/21 I. Zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

1. przyjmując, iż czynów opisanych w punktach 1, 2, 3 części wstępnej wyroku, a przypisanych w punktach I, II, III części dyspozytywnej, oskarżony O. X. dopuścił się w warunkach określonych w art. 91§1 k.k. , tj. w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności zanim zapadł pierwszy, choćby nieprawomocny wyrok co do któregokolwiek z nich, na podstawie art. 14 §1 k.k. w zw. z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 11 §3 k.k. w zw. z art. 91§1 k.k. wymierza oskarżonemu karę 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności, uchylając jednocześnie rozstrzygnięcie z punktu IV jego dyspozycji dotyczące kary łącznej oraz z punktu VII w części dotyczącej opłaty;
2. uchyla rozstrzygnięcie z punktów VI i VIII części dyspozytywnej wyroku dotyczące uniewinnienia oskarżonego od popełniania czynu z art. 270 §1 k.k. i art. 286 §1 k.k. i art. 297 §1 k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k. , opisanego w punkcie 4 części wstępnej, i w tym zakresie sprawę przekazuje Sądowi I instancji w celu ponownego rozpoznania sprawy; II. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe związane z postępowaniem odwoławczym i wymierza opłatę w sprawie w kwocie 300 (trzysta) złotych. Sygnatura akt IV Ka 853/25 Sąd Okręgowy w Świdnicy odstąpił od sporządzenia uzasadnienia wyroku w formie formularzowej ( art. 99 a § 1 k.p.k. ), albowiem „rzeczą każdego sądu odwoławczego, w ramach obowiązku wynikającego z treści art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 1 i 2 k.p.k. , jest przeprowadzenie w konkretnej sprawie oceny, czy może sporządzić uzasadnienie swojego wyroku na formularzu UK 2 w taki sposób, który zagwarantuje stronie prawo do rzetelnego procesu odwoławczego, a więc rzetelnego i konkretnego ustosunkowania się w toku postępowania do każdego istotnego argumentu zawartego w apelacji strony i przedstawienia takiej oceny właśnie w uzasadnieniu wyroku sądu odwoławczego. Zatem na gruncie prawa do rzetelnego procesu (w tym procesu odwoławczego), tak w ujęciu konwencyjnym (art. 6 ust. 1 EKPC), jak i w ujęciu standardu konstytucyjnego ( art. 45 ust. 1 Konstytucji RP ), jakość uzasadnienia wyroku jest istotnym elementem tego prawa. Wprowadzenie do systemu procesowego formularzy uzasadnień i nakazanie obligatoryjnego z niego korzystania jest bezspornie krokiem, który nie daje właściwego instrumentarium procesowego dla zrealizowania wskazanego powyżej standard” (tak Sąd Najwyższy w wyroku z 19 stycznia 2022 r. I K 13/21, LEX nr 3370653). Skoro zaś wymóg wynikający z art. 99a k.p.k. nie może wyprzedzać nakazu rzetelnego rozpoznania sprawy i przedstawienia konkluzji sądu w postaci uzasadnienia, które spełnia wymóg z art. 424 § 1 k.p.k. , w przedmiotowej sprawie koniecznym było sporządzenia uzasadnienia w formie obowiązującej do 5 grudnia 2019 roku UZASADNIENIE W sprawie o sygn. akt PR 1 Ds. 201.2020 Prokuratora Rejonowego w Dzierżoniowie oskarżyła O. X. to, że:
3. w okresie od 5 lipca 2018 roku do 6 lipca 2018 roku w P. , w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru dokonania oszustwa, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w postaci kredytu swoim zachowaniem polegającym na przedłożeniu w placówce (...) Kasy (...) z/s w F. pozyskanych bez uprawnienia dokumentów związanych z prowadzoną przez N. B. działalnością gospodarczą oraz podrobionego w celu użycia za autentyczny na dane N. B. dowodu osobistego wprowadził w błąd przedstawiciela (...) im. (...) co do tożsamości kredytobiorcy oraz zamiaru spłaty zobowiązania, a następnie poprzez podrobienie w celu użycia za autentyczny dokumentu w postaci wniosku kredytowego o przyznanie kredytu poprzez jego podpisanie nazwiskiem N. B. i jego przedłożenie bezpośrednio zmierzał do doprowadzenia wyżej wymienionego kredytodawcy do niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez udzielenie kredytu w kwocie 50.000 zł przy czym dokonanie nie nastąpiło z uwagi na negatywną weryfikację wniosku kredytowego, tj. o czyn z art.13§1 k.k. w zw. z art. 286§1 k.k. , art. 297§1 k.k. i art. 270 §1k .k. w zw. z art. 12§1 k.k. w zw. z art. 11§2k .k.;
4. w dniu 4 lipca 2018 roku we S. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w postaci pożyczki, poprzez posłużenie się podrobionym w celu użycia za autentyczny dokumentem w postaci dowodu osobistego na dane N. B. o nr (...) wprowadził w błąd przedstawiciela firmy (...) S.A. co do tożsamości pożyczkobiorcy, a następnie podrabiając w celu użycia za autentyczny dokument w postaci umowy pożyczki nr (...) poprzez jej podpisanie imieniem i nazwiskiem N. B. doprowadził (...) S.A. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez przekazanie kwoty pożyczki w wysokości 9000zł, tj. o czyn z art. 286§1 k.k. i art. 270§l k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. ;
5. w okresie od 4 lipca 2018 roku do dnia 6 lipca 2018r., w nieustalonym miejscu, w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru dokonania oszustwa, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej swoim zachowaniem polegającym na złożeniu za pośrednictwem sieci internet wprowadzających w błąd co do tożsamości pożyczkobiorcy oraz zamiaru wywiązania się z umowy wniosków o udzielenie pożyczek na osobę N. B. przez (...) S.A. na kwotę 10.000 zł, (...) Sp. z o.o. na kwotę 3.000 zł, (...) Bank na kwotę 20.000 zł, (...) Sp. z o.o. na kwotę 1.500 zł, (...) Sp. z o.o. na kwotę 25.000zł, (...) Sp. z o.o. na kwotę 20.000 zł, (...) Sp. z o.o. na kwotę 6.000 zł, (...) Sp. z o.o. na kwotę 20.000 zł, bezpośrednio zmierzał do doprowadzenia wyżej wymienionych podmiotów do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 105.500 zł poprzez jej przelanie na rachunek bankowy utworzony na dane N. B. , przy czym dokonanie nie nastąpiło z uwagi na zatrzymanie przez funkcjonariuszy Policji oraz zablokowanie rachunku bankowego, tj. o czyn z art. 13§1 k.k. w zw. z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 12§1 k.k. ;
6. w dniu 18 maja 2018 roku w H. w I oddziale Banku (...) S.A. działając wspólnie i w porozumieniu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej z nieustaloną kobietą, posługując się podrobionym dowodem osobistym na dane P. A. o numerze (...) zawierającym wizerunek W. oraz zaświadczeniem o zatrudnieniu i osiąganych dochodach P. A. z tytułu zatrudnienia w firmie ” (...) B. K. - (...) " z/s w R. , podstępnie wprowadzili w błąd upoważnionego pracownika banku co do tożsamości osoby zawierającej zobowiązanie i zamiaru jego spłaty, przez co doprowadzili do podpisania umowy kredytowej nr (...) , i niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez wypłacenie kwoty 60.148,72 zł działając na szkodę (...) S.A., tj. o czyn z art.270§1 k.k. i art. 286§1 k.k. i art. 297§1 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. Wyrokiem z 18 czerwca 2025 roku Sąd Rejonowy w Dzierżoniowie w sprawie o sygn. akt II K 679/21 uznał O. X. za winnego tego popełnienia zarzuconego mu czynu opisanego w punkcie 1 ., tj. czynu z art. 13§1 k.k. w zw. z art. 286§1 k.k. , art. 297§1 k.k. i art. 270 §1 k.k. w zw. z art. 12§1 k.k. w zw. z art. 11§2k .k. i za czyn ten na podstawie art.14§1 k.k. w zw. z art.286§1 k.k. w zw. z art.11§3 k.k. i w zw. z art.57b k.k. wymierzył mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności, czynu opisanego w punkcie 2 ., tj. występku z art. 286§1 k.k. i art. 270§l k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. za czyn ten na podstawie art.14§1 k.k. w zw. z art.286§1 k.k. w zw. z art.11§3 k.k. wymierzył mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz czynu opisanego w punkcie 3 ., tj. występku z art. 13§1 k.k. w zw. z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 12§1 k.k za czyn ten na podstawie art.14§1 k.k. w zw. z art.286§1 k.k. w zw. z art.57b k.k. wymierzył mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności. Następnie na podstawie art. 85§1 k.k. w zw. z art.86§1 k.k. w zw. z art. 4§1 k.k. Sąd ten połączył orzeczone wobec oskarżonego O. X. kary jednostkowe pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności. Nadto na podstawie art. 46§1 k.k. orzekł wobec oskarżonego obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej czynem opisanym w punkcie 2 . poprzez zapłatę na rzecz (...) S.A. kwoty 9.000 złotych. W związku z tymi rozstrzygnięciami, na podstawie art.624§1 k.p.k. , zasądził Sąd od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa ¾ części kosztów sądowych oraz wymierzył mu opłatę w wysokości 300 złotych. Natomiast Sąd Rejonowy w Dzierżoniowie uiewinnił O. X. od popełnienia zarzuconego mu czynu opisanego w punkcie 4 ., a zakwalifikowanego z art. 270§1 k.k. i art. 286§1 k.k. i art. 297§1 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. i w tej części kosztami procesu obciążył Skarb Państwa. Z rozstrzygnięciem tym nie pogodziła się Prokuratora Rejonowa w Dzierżoniowie, która zaskarżył wyrok na niekorzyść O. X. w zakresie pkt VI dyspozytywnej części wyroku oraz w zakresie kary, zarzucając na podstawie art. 438 pkt 1a i 3 k.p.k. oraz art. 424 §1 k.p.k. : I. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy, nie pozwolił na przyjęcie, że oskarżony O. X. dopuścił się czynu zarzuconego w pkt IV aktu oskarżenia, tj. czynu z art. 270 §1 k.k. i art. 286 §1 k.k. i art. 297 §1 k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k. podczas gdy wnikliwa i prawidłowa analiza zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego, w postaci zeznań świadków P. A. i W. S. , które zgodnie wskazywały na oskarżonego, jako osobę która mogła wejść w posiadanie ich dokumentów tożsamości, które zostały wykorzystane w przestępstwie oszustwa Banku (...) , a których skany zostały ujawnione na laptopie użytkowanym przez oskarżonego, ponadto ujawnionych w toku przeszukania pojazdu którym się poruszał oskarżony marki R. o nr rej. (...) – dwóch piąteczek na dane firmy (...) – (...) , dokumentów w postaci zaświadczeń o zatrudnieniu wystawionego na dane P. A. , umowy o pracę wystawionej na dane P. A. na których widniała przedmiotowa pieczątka, a które to dokumenty również zostały wykorzystane w przestępstwie oszustwa Banku (...) , a przede wszystkim ujawnienia u podejrzanego umowy zawartej z R. (...) prze P. A. , co bezsprzecznie wskazuje na współsprawstwo oskarżonego w zakresie zarzucanego mu czynu, co powinno skutkować uznaniem go za winnego czynu opisanego w pkt IV części wstępnej wyroku; II. obrazę przepisów prawa materialnego w innym przypadku niż wskazany w pkt 1 mającą wpływ na treść orzeczenia to jest art. 91 §1 k.k. poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie objęcia ciągiem przestępstw czynów opisanych w punkcie I, II i III dyspozytywnej części wyroku pomimo, iż zostały popełnione w krótkich odstępach czasu i z wykorzystaniem tej samej sposobności zanim zapadł pierwszy wyrok chociażby nieprawomocny. Podnosząc te zarzuty apelujący prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Dzierżoniowie celem ponownego rozpoznania. W toku rozprawy odwoławczej, uczestnicząca w niej Prokuratora zmodyfikowała wniosek pisemnej apelacji i wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w części uniewinniającej oskarżonego O. X. , zaś w części przypisanych mu czynów o przyjęcie, iż dopuścił się ich w warunkach ciągu przestępstw i przy zastosowaniu art. 91 §1 k.k. o wymierzenie mu jednej kary roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności, gdyż apelujący prokurator nie zakwestionował wymiaru kary łącznej ani jednostkowych i nie zarzucił rażącej ich niewspółmierności. Apelacja oskarżyciela publicznego okazała się trafna, a zaskarżony wyrok, wobec treści zgromadzonych dowodów, nie mógł się ostać w tej postaci. Niezależnie od zarzutów podniesionych przez prokuratora na treść rozstrzygnięcia kastatoryjnego musiało mieć wpływ i to, co Sąd odwoławczy zauważył w toku kontroli instancyjnej, a to pominięcie i pozbawienia prawa do udziału w tym postępowaniu pokrzywdzonego, który wyraził wolę wzięcia udziału w charakterze oskarżyciela posiłkowego. Z akt spawy wynika bowiem, że prócz oskarżyciela posiłkowego – (...) im. (...) (...) (...) z siedzibą w F. , swój udział w sprawie w charakterze strony, zgłosił także Bank (...) z siedzibą we S. (k. 490) i wskazany został pełnomocnik tego pokrzywdzonego – radca prawny H. P. (k. 491 – 492). Mimo złożonego oświadczenia o woli działania w charakterze oskarżyciela posiłkowego, ani Prokurator, ani Sąd Rejonowy w Dzierżoniowie nie zawiadomili tego pokrzywdzonego (w zakresie czynu 4 aktu oskarżenia) o przesłaniu aktu oskarżenia przeciwko O. X. , ani o prowadzonym postępowaniu przed Sądem I instancji. Sąd orzekający nie zawiadomił prawidłowo pokrzywdzonego o terminie rozprawy głównej. Trudno za takie uznać zawiadomienie przesłane na dane i adres S. P. (k.926), pracownika X. Bank (...) we S. , który występował jako świadek w tej sprawie, lecz nigdy nie był osobą upoważnioną do reprezentowania pokrzywdzonego Banku. Tym samym taki sposób zawiadomienia uniemożliwił pokrzywdzonemu skorzystanie ze swego uprawnia do czynnego udziału w tym postępowaniu. Tym samym doszło to rażącego naruszenia prawa strony – pokrzywdzonego i mogło mieć wpływ także na treść zapadłego rozstrzygnięcia uniewinniającego O. X. . Niezależnie zatem od trafności zarzutu prokuratora i z tego powodu zaskarżony wyrok w części uniewinniającej nie mógł się ostać. Uchybienie to jednakże nie miało wpływu na treść pozostałych rozstrzygnięć zaskarżonego wyroku, które tego pokrzywdzonego nie dotyczyły. Wskazać nadto trzeba i to, że oczywiście rację ma apelujący, podnosząc zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, które legły u podstaw uniewinnienia O. X. od zarzutu popełnienia czynu m.in. na szkodę Banku (...) oraz P. A. . Ocena dowodów, którymi w tym zakresie Sąd meriti dysponował, a które winien był poddać wnikliwej i wszechstronnej ocenie, prowadzi bowiem do wniosku, że przedstawiona przez tenże Sąd tzw. wersja alternatywna w istocie nie ma uzasadnienia i nie mogła stanowić uznania, że powstały jakiekolwiek wątpliwości co do zaangażowania oskarżonego w popełnienie tego przestępstwa. I tak, wskazać wypada, że: - z całą pewnością 18 maja 2018 roku w siedzibie banku (...) Bank (...) S.A. w H. nie mogła pojawić się W. S. , której zdjęcie widniało w dowodzie osobistym z danymi P. A. , bowiem w tym czasie była pozbawiona wolności, a wynika to nie tylko z jej zeznań (k. 1072v), ale i stąd, że 9 kwietnia 2019r. przesłuchana została w (...) w T. , w którym przebywała od 16 maja 2018 roku, gdzie przebywała do 28 lutego 2020 roku (vide informacja w załączniku adresowym). Koresponduje to z zeznaniami S. P. , który stwierdził, że kobieta, która złożyła wniosek i pobrała pieniądze była „ucharakteryzowana” (k. 619v) ; - P. A. , której dane wykorzystano do złożenia wniosku o kredyt, już 17 września 2018 roku złożyła zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa na jej szkodę (k.466 – 467v), tj. posłużenia się jej danymi i fałszywymi zaświadczeniami o zatrudnieniu oraz zaciągnięciu na jej nazwisko kredytu w (...) Bank S.A. i już wówczas wskazała na O. X. , jako osobę, która mogła mieć związek z tym zdarzeniem, jak też zastrzegła swój dowód osobisty (k. 481), co nastąpiło po dacie przesłuchania jej w charakterze świadka w przedmiotowej sprawie; - zauważyć wypada, że zaświadczenie o zatrudnieniu P. A. zawiera dane pracodawcy. Są one tożsame z tymi, które posiadał O. X. , czyli (...) (...) (k. 552 i 554), a wystawionymi na dane innych jeszcze osób, w tym np. H. B.