Sygn. akt IV P 142/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 czerwca 2025 r. Sąd Rejonowy w Mikołowie IV Wydział Pracy w składzie: Przewodniczący: sędzia Katarzyna Witkowska Ławnicy: M. S. , B. Z. Protokolant: starszy sekretarz sądowy Arkadiusz Żyła po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2025 r. sprawy z powództwa J. T. przeciwko (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością Spółce komandytowej w M. o odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia
- zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 9 708,67 zł (dziewięć tysięcy siedemset osiem złotych 67/100) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 stycznia 2025 roku, tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia;
- nakazuje pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 500,00 zł (pięćset złotych 00/100) tytułem opłaty sądowej, od której powód był zwolniony;
- wyrokowi w punkcie 1 nadaje rygor natychmiastowej wykonalności. Sygn. akt IV P 142/24 UZASADNIENIE Pozwem z dnia 16 października 2024r. powód domagał się zasądzenia od pozwanego kwoty 7777,40 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę. Pismem procesowym z dnia 19 maja 2025r. powód rozszerzył żądanie pozwu do kwoty 9708,62 zł – kwoty brutto stanowiącej jednomiesięczne wynagrodzenie liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy. W uzasadnieniu wskazał, iż nie zgadza się z przyczyną wskazaną w oświadczeniu o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia z dnia 3 października 2024r. Wyjaśnił, iż w dniu 2 października 2024r. pracodawca jednostronnie, bez uprzedniego uzgodnienia z pracownikiem zmienił zlecenie wykonania kursu powrotnego z A. do L. , przerywając kurs w Polsce do L. i zlecając nowy kurs do A. . Powód wyjaśnił, iż nie wyraził zgody na zmianę kursu i oświadczył gotowość zakończenia zlecenia w L. , zgodnie z pierwotnym zleceniem. Wyjaśnił ponadto, iż nie spodziewał się kolejnego pod koniec tygodnia nowego kursu do A. , miał wszakże plany zakończyć pracę w piątek w godzinach dopołudniowych, podczas gdy wykonanie kursu do A. znacznie opóźniłoby jego powrót do domu w piątek. Miał natomiast zaplanowana wizytę u stomatologa w piątek po południu. Dodatkowo wskazał, iż zmiana harmonogramu i kursu wymaga uzgodnienia pracownikiem, podczas gdy dotychczas pracodawca nie przestrzegał regulaminu narzucając wielokrotnie, jednostronnie zmiany kursów, na które powód dotychczas wyjątkowo godził się. W odpowiedzi na pozew pozwany domagał się oddalenia powództwa. Wyjaśnił, iż powód odmówił wykonania polecenia służbowego przekazanego mu przez spedytora Ł. L. . Wskazał, iż zachowanie takie uzasadnia możliwość skorzystania ze zwolnienia dyscyplinarnego, ponieważ pozwany nie może pozwolić sobie na niewykonywanie przez kierowców obowiązków pracowniczych. Zaprzeczył, aby doszło do próby potrącenia jakichkolwiek kwot z należnego powodowi wynagrodzenia. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powód był zatrudniony u pozwanego na podstawie umowy o pracę od dnia 1 czerwca 2023r. na stanowisku kierowcy w pełnym wymiarze czasu pracy, od dnia 01.12.2023r. na czas nieokreślony. Powód wykonywał kursy zagraniczne do A. zgodnie ze zleceniami. Kursy zlecał w imieniu pozwanego spedytor Ł. L. . W jednym tygodniu powód wykonywał dwa kursy do A. a w następnym – trzy kursy i tak dalej na zmianę. Zgodnie z łączącą strony umową o pracę zasady przechodzenia za zmiany na zmianę wynikają każdorazowo z ustalonych przez pracodawcę w porozumieniu z pracownikiem rozkładów czasu pracy (ustnych, grafików, harmonogramów) (informacja o warunkach zatrudnienia – k. 8 oraz w aktach osobowych powoda) W dniu 1 października 2024r. z wtorku na środę powód wykonywał kurs do A. a następnie powrotny do L. . W drodze powrotnej do L. spedytor przerwał kurs i polecił powodowi zjechać na bazę i wykonać trzeci w tym tygodniu kurs z załadowaną już naczepą do A. . Kurs do L. miał zakończyć inny pracownik. Powód wróciłby do Polski w sobotę rano. Gdyby zakończył kurs zgodnie ze zleceniem wróciłby do domu w piątek przed umówioną na popołudnie godziną wizyty u dentysty, zakończyłby trzeci kurs w tym tygodniu oraz otrzymałby pełną wypłatę za kurs. Wynagrodzenie powoda za fracht z A. do L. zostało pomniejszone o wynagrodzenie wypłacone kierowcy, który dokończył kurs do L. . (dowód: zeznania świadka Ł. L. – k. 38-39, zeznania powoda – k. 40). Oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę zostało wręczone powodowi w dniu 03.10.2024r., przy czym powód odmówił podpisania. (oświadczenie – w aktach osobowych) W treści oświadczenia osoba uprawniona do działania za pracodawcę wskazała jako przyczynę rozwiązania umowy o pracę odmowę wykonania polecenia służbowego w dniu 3 października 2024r. (oświadczenie – k. 10). Wysokość jednomiesięcznego wynagrodzenia powoda liczona jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosi 9 708,62 zł (zaświadczenie – k. 26). Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 k.p. pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika w razie ciężkiego naruszenia przez pracownika podstawowych obowiązków. Niewątpliwie umyślna, nieusprawiedliwiona odmowa wykonania polecenia służbowego, mieści się w kategorii deliktu pracowniczego uzasadniającego szczególny tryb jednostronnego doprowadzenia do ustania stosunku pracy, o ile polecenie nie narusza ograniczeń wynikających z umowy o pracę. W omawianym wypadku doszło jednakże do nieuprawnionej, jednostronnej zmiany harmonogramu, pracownik został wszakże odwołany ze zmiany (przerwano trasę, która miał zakończyć po rozładunku w L. ) i zlecono dodatkowy kurs do A. – czwarty w tygodniu. Zgodnie z umową o pracę (pkt VI zawarty w informacji o warunkach zatrudnienia- k. 8) zasady przechodzenia ze zmiany na zmianę wynikają każdorazowo z ustalonych przez pracodawcę w porozumieniu z pracownikiem rozkładów czasu pracy (ustnych ustaleń, grafików, harmonogramów). Ponieważ odwołanie ze zmiany i polecenie pracy na nowej zmianie (zlecenie nowego kursu) ingerowało w uzgodnione z pracownikiem ustalenia, wymagało w świetle treści umowy, jego zgody. Ponieważ powód nie wyraził zgody na przerwanie kursu i ponowny transporty do A. , pracodawca nie miał prawa wyciągać z zachowania powoda jakichkolwiek negatywnych konsekwencji, a tym bardziej potraktować czynu w kategorii rażącego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych. Zaznaczyć należy, iż wykonanie kolejnego kursu znacznie opóźniłoby powrót do domu, powód wróciłby dopiero w sobotę rano a nie w piątek wczesnym popołudniem. Po południu w piątek miał wszakże zaplanowaną wizytę u dentysty. Ponadto dokończenie frachtu do L. byłoby dla powoda korzystniejsze finansowo, zwłaszcza że to powód odpowiada za transportowany towar od jego załadowania, zaplombowania do rozładunku w miejscu docelowym. Przejęcie nowego transportu z załadowaną i zaplombowaną już bez obecności kierowcy naczepą (zgodnie z poleceniem) jest, zdaniem powoda, nierozsądne i nieodpowiedzialne , albowiem to kierowca odpowiada za załadunek na całej trasie od zaplombowania do rozplombowania. W tym stanie rzeczy nie sposób zarzucić powodowi bezprawne i rażące naruszenie obowiązków pracowniczych uzasadniające zastosowanie szczególnego trybu rozwiązania stosunku pracy na podstawie art. 52 k.p. To pracodawca zachował się niezgodnie z umową o pracę i bezpodstawnie oczekiwał od powoda bezwarunkowego, natychmiastowego przerwania jednej zmiany i rozpoczęcia nowej. Zgodnie z art. 56 k.p. pracownikowi, z którym rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie, przysługuje roszczenie o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowanie. Ponieważ rozwiązanie umowy o pracę z powodem nie było uzasadnione, uznać należało, iż doszło po stronie pracodawcy do naruszenia przepisów art. 30§4 k.p. i art. 52 k.p. Ponieważ pracownik wybrał roszczenie o odszkodowanie, pomimo wadliwości, oświadczenie pozwanego, wywołało skutek w postaci rozwiązania umowy o pracę. Zgodnie z art. 58 k.p. odszkodowanie należne powodowi odpowiada wysokości wynagrodzenia za czas wypowiedzenia. Ponieważ powód był zatrudniony u pozwanego krócej niż 3 lata, a więcej niż 6 miesięcy obowiązuje go 1 miesięczny okres wypowiedzenia, a to w myśl art. 36§1 k.p. W tym stanie rzeczy Sąd zasądził tytułem odszkodowania na rzecz powoda kwotę 9 708,67 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 11 stycznia 2025r. O odsetkach Sąd orzekł na mocy art. 481 k.c. w zw. z art. 300 k.p. , a to wobec daty doręczenia pozwu pozwanemu w dniu 10 stycznia 2025r. (k.17) W myśl art. 477 2 §1 k.p. Sąd nadał wyrokowi w punkcie 1 rygor natychmiastowej wykonalności. Ponieważ powód wygrał w 100 % , na mocy art. 113 Ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych i art. 98 k.p.c. Sąd nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 500 zł tytułem opłaty sądowej, od ponoszenia której powód był zwolniony.