Sygnatura akt VI W 5182/13 WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 czerwca 2014 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia VI Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSR Krzysztof Korzeniewski Protokolant: Aleksandra Duczemińska po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2014 r. sprawy Z. Ł.
(1)syna C. i A. urodzonego (...) we W. obwinionego o to, że w dniu 7 marca 2013 r. o godz. 18:45 we W. , na ul. (...) zaparkował na chodniku samochód marki J. o nr rej. (...) , nie przy krawędzi jezdni. tj. o czyn z art. 97 kw w związku z art. 46 ust. 2 prd ****************** I. uznaje obwinionego Z. Ł.
(1)za winnego czynu opisanego w części wstępnej wyroku, stanowiącego wykroczenie z art. 97 kw i za to na podstawie art. 97 kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 100 zł (sto złotych); II. na podstawie art. 118 § 1 kpw i art. 616 § 2 kpk w zw. z art. 119 kpw obciąża obwinionego kosztami postępowania w wysokości 100 zł oraz wymierza mu opłatę w kwocie 30 zł. UZASADNIENIE W dniu 7 marca 2013 r. o godz. 18.45 Z. Ł.
(1)zaparkował samochód marki J. o nr rej. (...) , model (...) U. , na chodniku ul. (...) we W. na wysokości posesji nr (...) . W tym miejscu kilkupasmowa jezdnia ul. (...) oddzielona jest pasem zieleni od zatoki parkingowej. Zatoka parkingowa obejmuje pas przewidziany do komunikacji samochodowej. Pas ten przylega z jednej strony do wąskiego pasa zieleni, za którym znajduje się kilkupasmowa jezdnia przewidziana do normalnego ruchu pojazdów przemieszczających się ul. (...) . Po drugiej stronie pasa przewidzianego do komunikacji, zlokalizowanego w zatoce parkingowej, znajdują się miejsca postojowe dla samochodów, skierowane ukośnie do pasa przewidzianego do komunikacji i wyraźnie od niego oddzielone. Do tych miejsc postojowych, z drugiej strony, przylega chodnik. Na tym właśnie chodniku Z. Ł.
(1)zaparkował swój samochód. dowód: notatka służbowa ze szkicem k. 5; zeznania A. B. k. 6; zdjęcia k. 8, 9; notatka służbowa k. 11; informacja (...) k. 12; plan sytuacyjny k. 52, 53; Z. Ł.
(1)nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Powołał się na pismo przekazane drogą elektroniczną, gdzie przyznając fakt zaparkowania w przedmiotowym miejscu i czasie przedmiotowego samochodu zakwestionował swoją winę z uwagi na konieczność podejmowania czynności zawodowych. vide: oświadczenie Z. Ł.
(2)k. 8; pismo k.15; Z. Ł.
(1)utrzymuje się z dochodu w kwocie około 5000 zł miesięcznie. Jest właścicielem majątku o wartości około 1000000 zł. Był wielokrotnie karany za wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji. dowód: wywiad środowiskowy k. 33; informacja k. 40; Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się na zdjęciach, planie sytuacyjnym, informacji (...) , zeznaniach A. B. oraz notatkach służbowych. Jakichkolwiek wątpliwości nie wzbudzają zdjęcia miejsca zdarzenia. Dlatego też stały się one podstawą ustaleń co do wyglądu tego miejsca. Z tego samego powodu uwzględniono plan sytuacyjny jak i informację z (...) co do określenia samochodu Z. Ł.
(1). A. B. to S. Miejski, który podjął interwencję w niniejszej sprawie wyłącznie w ramach powinności służbowych. Stąd nie sposób zarzucić mu braku obiektywizmu. Świadczy o tym także oszczędność wypowiedzi, w których świadek wyraźnie odcinał się od wskazania innych okoliczności niekorzystnych dla Z. Ł.
(1). Zeznania świadka B. co do lokalizacji zaparkowanego samochodu Z. Ł.
(2)w pełni odpowiadają dokumentacji fotograficznej jak i planowi sytuacyjnymi. Ich odzwierciedleniem jest także notatka służbowa z dnia 7 marca 2013 r. wraz ze szkicem. Analogicznie jak w odniesieniu do zeznań A. B. odniesiono się do notatki służbowej z dnia 7 marca 2013 r. Z kolei notatka z dnia 7 października 2013 r. odpowiada dokumentacji fotograficznej oraz planom sytuacyjnym. Sąd zważył. Zgodnie z wykładnia legalną zwartą w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) pod pojęciem drogi uważa się wydzielony pas terenu składający się z jezdni, pobocza, chodnika, drogi dla pieszych lub drogi dla rowerów, łącznie z torowiskiem pojazdów szynowych znajdującym się w obrębie tego pasa, przeznaczony do ruchu lub postoju pojazdów, ruchu pieszych, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt. Natomiast w świetle legalnej definicji zamieszczonej w art. 4 pkt 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t. DZ. U. z 2013 r. poz. 260 z późn. zm.) jezdnia to część drogi przeznaczoną do ruchu pojazdów. Uważna analiza tych definicji nakazuje wykluczenie możliwości przyjęcia jezdni jako elementu drogi przeznaczonego do postoju pojazdów. Zatem zaparkowanie samochodu marki J. o nr rej. (...) , którego waga nie przekracza 2,5 t w czasie i miejscu opisanym przez A. B. stanowi uchybienie dyspozycji art. 47 ust. 2 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym gdyż chodnik, na którym zaparkowany był ten samochód nie przylegał do jezdni w rozumieniu ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym oraz odpowiadającej jej ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych Tym samym uznano, iż Z. Ł.
(1)dopuścił się czynu z art. 97 kw. Wymierzając karę Sąd uwzględnił jej społeczne oddziaływanie oraz aspekt wychowawczy w odniesieniu od obwinionego, zważając na jego sytuację majątkową. Okoliczności łagodzących nie dostrzeżono. Natomiast jako okoliczność obciążającą przyjęto uprzednią karalność Z. Ł.
(1)za podobne wykroczenia. O kosztach orzeczono nie widząc podstaw do zwolnienia obwinionego od tych należności.