Sad powszechny, VII Ka 402/14

Sygn. akt VII Ka 402/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 czerwca 2014 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Małgorzata Tomkiewicz, Sędziowie: SO Dariusz Firkowski (spr.), SO Andrzej Żurawski, Protokolant st. sekr. sądowy Rafał Banaszewski przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Marka Waśniewskiego po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2014r. sprawy skazanego K. G. o wydanie wyroku łącznego w sprawach; 1) SR w Olsztynie VII K 184/97, 2) SR w Olsztynie VII K 121/01, 3) SR w Olsztynie VII K 435/10, 4) SR w Olsztynie VII K 435/11, 5) SR w Olsztynie II K 1247/11, 6) SR w Aleksandrowie Kujawskim VI Zamiejscowy Wydział Karny w Radziejowie VI K 45/13, 7) SR w Olsztynie VII K 1117/13 na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 25 marca 2014r. sygn. akt VII K 21/14 I uznając apelację za oczywiście bezzasadną zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, II zwalnia skazanego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, III zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata W. K. kwotę 120 ( sto dwadzieścia ) zł tytułem opłaty za obronę z urzędu skazanego K. G. wykonywanej w postępowaniu odwoławczym oraz kwotę 27,60 (dwadzieścia siedem złotych i sześćdziesiąt groszy ) zł tytułem podatku VAT od tej opłaty. Sygn. akt VII Ka 402/14 UZASADNIENIE K. G. został skazany prawomocnymi wyrokami: 1/ wyrokiem Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 27.05.1997 roku, w sprawie VII K 184/

1. za czyn z art. 208 dkk , art.. 58 dkk , na karę na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 5 lat, której wykonanie następnie zarządzono oraz na karę grzywny 600 zł; 2/ wyrokiem Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 16.05.2001 roku, w sprawie VII K 121/01, za art. 291 § 1 k.k. , popełniony w 28-29.12.1998r.r., na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności; 3/ wyrokiem Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 30.11.2010 roku, w sprawie VII K 435/
2. za czyn z art. 270 § 1 k.k. , z art. 297 § 1 k.k. , art. 286 § 1 k.k. i in., popełniony 21,05.2009r., na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności; 4/ wyrokiem Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 23.05.2011 roku, w sprawie VII K 435/11, za czyn z art. 178a § 1 k.k. , popełniony 16.03.201 lr., na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat, której wykonanie następnie zarządzono, grzywnę 40 stawek po 20 zł, zakaz prowadzenia pojazdów; 5/ wyrokiem Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 5.09.2012 roku, w sprawie II K 1247/11, zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 30.01.2013r., w sprawie VII Ka 1226/12, za czyn z art. 280 § 1 k.k. , popełniony w dniu 31.08.2011 r., na karę 2 lat pozbawienia wolności, z zaliczeniem okresu pozbawienia wolności; 6/ wyrokiem Sądu Rejonowego w Aleksandrowie Kujawskim, VI Zamiejscowego Wydziału Karnego w Radziejowie, z dnia 24.04.2013 roku, w sprawie VI K 45/13, za czyn z art. 244 k.k. , popełniony w dniu 30.08.2012r., na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 4 lat próby, grzywnę 50 stawek po 10 zł; 7/ wyrokiem Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 11.12.2013 roku, w sprawie VII K 1117/13, za czyn z art. 178a § 4 k.k. , popełniony w dniu 10.08.2013r., na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności; Sąd Rejonowy w Olsztynie wyrokiem z dnia 25 marca 2014r. w sprawie VII K 21/14 I na podstawie art. 85 k.k. w zw. z art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 89 § 1 k.k. w zw. z art. 89 § la k.k. w zw. z art. 569 § 1 k.p.k. połączył orzeczone wobec K. G. jednostkowe kary pozbawienia wolności, orzeczone prawomocnymi wyrokami Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 5.09.2012 roku, w sprawie II K 1247/11 i Sądu Rejonowego w Aleksandrowie Kujawskim, VI Zamiejscowego Wydziału Karnego w Radziejowie, z dnia 24.04.2013 roku, w sprawie VI K 45/13 i wymierzył karę łączną 2 (dwóch) lat i 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności; II na podstawie art. 577 k.p.k. na poczet kary łącznej zaliczył skazanemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie II K 1247/11 od dnia 14.09.201 lr. do dnia 25.01.2012r. oraz okres odbytej w tej sprawie kary; III na podstawie art. 576 § 1 k.p.k. pozostałe rozstrzygnięcia zawarte w połączonych wyrokach, a nie objęte niniejszym wyrokiem, pozostawił do odrębnego wykonania; IV na podstawie art. 572 k.p.k. umarzył postępowanie w pozostałym zakresie; Powyższy wyrok łączny zaskarżyła obrońca skazanego zarzucając mu mający wpływ na jego treść błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że okoliczności sprawy nie pozwalają na zastosowanie w niniejszej sprawie zasady pełnej absorpcji, podczas gdy korzystniejsze dla procesu resocjalizacji skazanego byłoby orzeczenie kary łącznej przy zastosowaniu tej właśnie zasady. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego orzeczenia w pkt. I i wymierzenie skazanemu kary łącznej z zastosowaniem pełnej absorpcji, tj. 2 lat pozbawienia wolności; Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja w zakresie zarzutu rażącej surowości kar łącznych poprzez niezastosowanie zasady absorpcji nie jest zasada Na wstępie należy wskazać, że Sąd wydaje wyrok łączny w sytuacji gdy zachodzą warunki do orzeczenia kary łącznej a więc gdy sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu, przy czy Sąd orzeka karę łączną, biorąc za podstawę kary z osobna wymierzone za zbiegające się przestępstwa. Mając to na względzie należy wskazać, że warunki te spełniły odpowiednio wyroki wskazane w pkt. 5 i 6 sentencji w zakresie kar pozbawienia wolności. Wskazać bowiem należy, że pierwszym chronologicznie wyrokiem jest skazanie w sprawie II K 1247/11, w który wyrok wydano w dniu 5 września 2012 r. Przed wskazaną datą, tj. 30 sierpnia 2012 r. skazany dopuścił się czynu, za który został skazany wyrokiem w sprawie VI K 45/
3. Odnosząc się do zarzutu rażącej niewspółmierności kar łącznych orzeczonych wyrokiem łącznym z dnia 25 marca 2014 r. należy wskazać, iż brak było podstaw do ukształtowania wymiaru tych w kierunku postulowanym przez obrońcę skazanego, a mianowicie poprzez zastosowanie zasady absorpcji. W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd I instancji właściwie ocenił wszystkie okoliczności przedmiotowo i podmiotowo istotne mające wpływ na ukształtowanie kar w wyroku łącznym. Nie można zatem podzielić argumentacji obrońcy skazanego, iż Sąd I instancji nie uwzględnił postawy reprezentowanej przez skazanego, w tym jego pozytywnej opinii z miejsca osadzenia.. Oczywistym przy tym jest, że zachowanie skazanego w czasie wymierzania kary łącznej ma wpływ na wymiar kary, ale okoliczność ta nie może mieć przeważającego znaczenia nad słusznością kary wynikającą ze stopnia związku zbiegających się przestępstw. Słusznie podnosi się w orzecznictwie, że „zastosowanie zasady absorpcji, asperacji czy kumulacji przy orzekaniu zarówno kary łącznej, jak i wydawaniu wyroku łącznego uwarunkowane jest przede wszystkim relacjami zachodzącymi pomiędzy prawomocnie osądzonymi czynami, objętymi tymże skazaniem. Relacje te sprowadzają się do określenia, jak bliski jest związek przedmiotowo-podmiotowy łączący te czyny oraz w jakich odstępach czasu zostały one popełnione". Wskazuje się nadto, iż decydujące znaczenie przy wymiarze kary łącznej ma wzgląd na prewencyjne oddziaływanie kary, w znaczeniu prewencji indywidualnej i ogólnej, a popełnienie więcej niż dwóch przestępstw jest istotnym czynnikiem prognostycznym, przemawiającym za orzekaniem kary łącznej surowszej od wynikającej z dyrektywy absorpcji" [Komentarz do art. 85 kodeksu karnego G. Bogdan, Z. Ćwiąkalski, P. Kardas. J. Majewski. J. Raglewski, M. Szewczyk, W. Wróbel, A. Zoll, Kodeks karny . Część ogólna. Komentarz. Tom I, Zakamycze 2004, wyrok SA w Łodzi z 20 września 2001 r., II Aka 154/
4. Przenosząc te uwagi na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, że jeśli chodzi o karę łączną orzeczoną w pkt. I sentencji wyroku łącznego, to brak było podstaw do orzeczenia w tym wypadku jedynie kary 2 roku pozbawienia wolności albowiem powodowałoby to faktyczne zniweczenie skutków skazania w sprawie VI K 45/
5. Podkreślenia wymaga bowiem to, że skazania w tym wypadku dotyczyły odpowiednio czynów z art.280§ kk i art.44 kk a zatem nie zachodził tutaj taki związek przedmiotowy aby uzasadnione było zastosowanie zasady absorpcji, tym bardziej jeśli zważy się także na znaczny odstęp czasowy w popełnieniu przestępstw. Nie bez znaczenia jest także wielokrotna karalność skazanego, co uniemożliwiało ewentualne orzeczenie kary łącznej z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Podnieść także należy, ze Sąd I instancji w pełni trafnie orzekł w oparciu o art.89§1a kk albowiem czyny, co do których zachodziła możliwość połączenia zostały popełnione po 8 czerwca 2010 r. W konsekwencji podzielić należało stanowisko Sądu I instancji co do orzeczenia kary łącznej przy uwzględnieniu zasady asperacji, co w tym wypadku spowodowało orzeczenie kary poniżej sumy kar jednostkowych Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok jako prawidłowy utrzymał w mocy - art. 437§1 k.p.k. art.438pkt.4 kpk . O wynagrodzeniu za obronę skazanego wykonaną z urzędu w postępowaniu odwoławczym, orzeczono na podstawie art. 29 ust 1 ustawy z dnia 26 maja 1982r.- Prawo o adwokaturze (Dz.U. nr 16, poz.124 z późn. zm.) i § 14 ust. 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej z urzędu (Dz. U. 2002 Nr 163 poz. 1348 późn. zm.) Sąd Okręgowy biorąc pod uwagę sytuację materialną i osobistą skazanego na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. uznał za słuszne zwolnić go od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.