Sad powszechny, V C 14/14

Sygn. akt V C upr 14/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 czerwca 2014 r. Sąd Rejonowy w Trzebnicy V Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w M. w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Grażyna Wójcik Protokolant: Justyna Kądzioła po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2014 r. w Miliczu sprawy z powództwa (...) S.a r.l. w Luxembourg przeciwko P. S. o zapłatę I. oddala powództwo; II. kosztami postępowania obciąża stronę powodową w zakresie przez nią poniesionym. Sygn. akt V C upr 14/14 UZASADNIENIE Strona powodowa (...) .á r.l. z siedzibą w Luxembourg, działając przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, w dniu 19 września 2013 r. skierowała do Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym i wniosła o orzeczenie nakazem zapłaty, by pozwany P. S. zapłaciła stronie powodowej kwotę 281,88 zł, w tym 250 zł należności głównej i 31,88 zł skapitalizowanych odsetek, wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 19 września 2013 r. do dnia zapłaty. Ponadto wniosła o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów sądowych w kwocie 30,00 zł, kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych oraz innych kosztów w wysokości 0,54 zł. W uzasadnieniu wskazała, że na podstawie umowy cesji wierzytelności przejęła od firmy (...) + (...) S.A. prawa do wierzytelności wobec pozwanego z tytułu wystawionych not obciążeniowych. Podniosła, że pozwany, w ramach umowy o świadczenie usług abonamentowych, nie wywiązał się z obowiązku zwrotu sprzętu stanowiącego własność cedenta i nie zareagował na wezwania do dobrowolnej zapłaty żądanej kwoty. Wskazała też, że dokonała kapitalizacji odsetek za opóźnienie i żąda od nich dalszych odsetek na podstawie art. 482 §1 k.c. Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2013 r. Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie VI Wydział Cywilny stwierdził brak podstaw do wydania nakazu zapłaty oraz przekazał rozpoznanie sprawy tutejszemu Sądowi. Strona powodowa w dniu 6 lutego 2014 r. uzupełniła braki formalne pozwu i uiściła uzupełniającą opłatę sądowa od pozwu. Pozwany na rozprawie w dniu 25 czerwca 2014 r., działając przez pełnomocnika matkę I. S. , wskazał że dokładnie nie wie, o co chodzi w sprawie. Ogólnie tylko domyśla się, że chodzi o satelitę. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Pozwanego P. S. i poprzednika prawnego strony powodowej, tj. CANAL+ (...) S.A. łączyła umowa abonencka. Pozwany nie zwrócił udostępnionego mu w ramach tej umowy sprzętu. (okoliczność bezsporna) W dniu 10 września 2012 r. CANAL+ (...) S.A. wystawił na nazwisko pozwanego notę księgową nr (...) opiewającą na kwotę 250,00 zł tytułem odszkodowania za niezwrócony sprzęt: zestaw Cyfra+ M. . (dowód: nota z 10.09.2012 r. k. 13) W dniu 28 września 2012 r. CANAL+ (...) S.A. z siedzibą w W. zawarł ze strona powodową (...) .á r.l. z siedzibą w L. umowę szczegółową sprzedaży wierzytelności. Przedmiotem wyżej wskazanej umowy była m.in. wierzytelność w stosunku do pozwanego P. S. , wynikająca z noty obciążeniowej nr (...) z dnia 10 września 2012 r. o wartości 250,00 zł. (dowód: umowa szczegółowa z 28.09.2012 r. k. 16v.; częściowy wykaz wierzytelności k. 22.) Strona powodowa sporządziła pismo dotyczące zawiadomienia pozwanej o cesji wierzytelności. (dowód: pismo strony powodowej k. 21v.) Sąd zważył co następuje: Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. W obecnym kształcie procesu cywilnego ustawowo podkreślono jego kontradyktoryjny charakter, czego potwierdzeniem są regulacje zawarte w art. 232 k.p.c. oraz w art. 6 k.c. Ciężar dowodu spoczywa na stronach postępowania. To one są dysponentem toczącego się procesu i od nich zależy jego wynik. Mają bowiem obowiązek przejawiać aktywność, w celu wykazania wszystkich istotnych okoliczności i faktów, z których wywodzą skutki prawne. Strona powodowa swoje roszczenie wywodziła z treści przepisu art. 509 k.c. , który stanowi, że wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością na nabywcę przechodzą wszelkie związane z nią prawa, a w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. Pamiętać należy, że warunkiem otrzymania należności przez nabywcę długu jest udowodnienie, że takie prawo przysługiwało pierwotnemu wierzycielowi. Strona powodowa, formułując żądanie w niniejszej sprawie, zaoferowała jako materiał dowodowy umowę cesji wraz ze stanowiącym jej załącznik częściowym wykazem wierzytelności, notę księgową oraz pismo informujące pozwanego o przelewie wierzytelności. W ocenie Sądu zaoferowany materiał dowodowy – w świetle zarzutów postawionych przez pozwanego – jest niewystarczający dla uwzględnienia żądania. Strona powodowa wykazała wprawdzie, że przysługuje jej legitymacja czynna w niniejszej sprawie i bezspornym w sprawie było, że pozwaną łączyła z poprzednikiem prawnym powodowej spółki umowa abonencka, nie zostało jednak udowodnione w żaden sposób – wbrew ciążącemu na stronie powodowej obowiązkowi - jakiej treści była ta umowa, kiedy i dlaczego została rozwiązana, na jakich zasadach pozwaną obciążono opłatami wskazanymi w pozwie oraz z czego wynikają daty powstania zaległości w płatnościach. Powódka powołała się na notę obciążeniową, która nie wskazuje w swej treści terminu płatności. Nie została również udowodniona okoliczność doręczenia jej pozwanemu. Nie wiadomo zatem, na jakiej podstawie nota została wystawiona, z czego wynika wysokość dochodzonej należności i jaki był terminy jej płatności. Uniemożliwia to dokonanie weryfikacji żądania przez Sąd. Z tych względów orzeczono w pkt I sentencji wyroku o oddaleniu powództwa w całości. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zawarte w pkt II sentencji wyroku wydano na podstawie przepisu art. 98 § 1 k.p.c.