Sad powszechny, V C 178/14

Sygn. akt V C upr 178/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 lipca 2014 r. Sąd Rejonowy w Trzebnicy V Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w M. w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Grażyna Wójcik Protokolant: Justyna Kądzioła po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2014 r. w Miliczu sprawy z powództwa Prokura Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty we W. przeciwko H. B. o zapłatę I. oddala powództwo; II. kosztami postępowania obciąża stronę powodową w zakresie przez nią poniesionym. Sygn. akt V C upr 178/14 UZASADNIENIE Strona powodowa Prokura Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty we W. , działając przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosła o orzeczenie nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym, by pozwany H. B. zapłacił stronie powodowej kwotę 9.073,79 zł wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Ponadto wniosła o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych, w tym 1.200 zł kosztów zastępstwa procesowego, 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa i 300 zł opłaty sądowej od pozwu. W uzasadnieniu wskazała, że pozwany i (...) Agricole (poprzednio (...) Bank S.A. ) zawarli w dniu 16 stycznia 2008 r. umowę bankową o nr (...) , na podstawie której pozwany otrzymał określoną w umowie kwotę pieniężną, jednocześnie zobowiązując się do jej zwrotu na warunkach precyzyjnie określonych w umowie. Pozwany nie wywiązał się z przyjętego na siebie zobowiązania, w związku z czym cała kwota niespłaconej należności głównej stała się wymagalna wraz z kwotą należnych bankowi odsetek za opóźnienie. W następstwie powyższego pierwotny wierzyciel wezwał pozwanego do zapłaty zadłużenia, a następnie – wobec bierności pozwanego – w dniu 14 grudnia 2012 r. zawarł z Prokura (...) umowę przelewu wierzytelności, cedując na jej rzecz całość praw i obowiązków wynikających z umowy zawartej przez pozwanego z wierzycielem pierwotnym. Nadto strona powodowa wskazała, że zadłużenie pozwanego wynosi 9.073,79 zł, w tym należność główna 5.056,54 zł oraz skapitalizowane odsetki w wysokości 4.017,25 zł. Podniosła, że wezwała pozwanego do zapłaty, jednakże zadłużenie nie zostało uregulowane. Pozwany na rozprawie w dniu 2 lipca 2014 r. przyznał, że miał zadłużenie względem (...) Banku S.A. , którego w całości nie uregulował, ale zanegował wysokość dochodzonej kwoty. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Pozwanego (...) Bank S.A. łączyła umowa bankowa. Pozwany nie spłacił wszystkich należności wynikających z tej umowy. (okoliczność bezsporna) W dniu 14 grudnia 2012 r. (...) Bank (...) S.A. we W. zawarł z Prokurą Niestandaryzowanym Sekurytyzacyjnym Funduszem Inwestycyjnym Zamkniętym we W. umowę przelewu wierzytelności. Przedmiotem wyżej wskazanej umowy była m.in. wierzytelność w stosunku do pozwanego, wynikająca z umowy nr (...) w łącznej wysokości 8.673,25 zł. (dowód: umowa przelewu wierzytelności z 14.12.2012 r. k. 6-9; wyciąg z elektronicznego załącznika do umowy cesji k. 10) Pismem z dnia 8 stycznia 2014 r. (...) S.A. poinformował pozwanego o cesji wierzytelności i wezwał do zapłaty długu. (dowód: pismo z 08.01.2014 r. k. 11) W wyciągu z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego wystawionym w dniu 31 stycznia 2014 r. strona powodowa oświadczyła, że w dniu 14 grudnia 2014 r. Prokura (...) we W. nabyła od (...) S.A. we W. . wierzytelność wobec pozwanego, wynikającą z umowy pożyczki nr (...) zawartej w dniu 16 stycznia 2008 r. Wysokość zobowiązania dłużnika na dzień wystawienia wyciągu wynosiła łącznie 9.073,79 zł, w tym należność główna 5.056,54 zł i odsetki w kwocie 4.017,25 zł. (dowód: wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego i ewidencji analitycznej nr S/162/134/ (...) z 31.01.2014 r. k. 5) Sąd zważył co następuje: Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. W obecnym kształcie procesu cywilnego ustawowo podkreślono jego kontradyktoryjny charakter, czego potwierdzeniem są regulacje zawarte w art. 232 k.p.c. oraz w art. 6 k.c. Ciężar dowodu spoczywa na stronach postępowania. To one są dysponentem toczącego się procesu i od nich zależy jego wynik. Mają bowiem obowiązek przejawiać aktywność, w celu wykazania wszystkich istotnych okoliczności i faktów, z których wywodzą skutki prawne. Strona powodowa reprezentowana była przez profesjonalnego pełnomocnika, będącego radcą prawnym i dlatego Sąd przyjął odpowiednio wysoki miernik staranności po stronie powodowej co do konieczności podejmowania czynności procesowych, uwzględniający zawodowe kwalifikacje pełnomocnika. Konstruując stan faktyczny w niniejszej sprawie, Sąd uwzględnił jako wiarygodne dokumenty zaoferowane przez stronę powodową. Strona powodowa swoje roszczenie wywodziła z treści przepisu art. 509 k.c. , który stanowi, że wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością na nabywcę przechodzą wszelkie związane z nią prawa, a w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. Pamiętać należy, że warunkiem otrzymania należności przez nabywcę długu jest udowodnienie, że takie prawo przysługiwało pierwotnemu wierzycielowi. Strona powodowa formułując żądanie w niniejszej sprawie zaoferowała jako materiał dowodowy umowę przelewu wierzytelności wraz ze stanowiącym jej załącznik częściowym wykazem wierzytelności oraz wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu i pismo informujące pozwanego o cesji wierzytelności. W ocenie Sądu przedłożone przez powoda dokumenty – w świetle zarzutu sformułowanego przez pozwanego - są niewystarczające dla uwzględnienia żądania. Strona powodowa zdołała wykazać jedynie, że przysługuje jej legitymacja czynna w niniejszej sprawie. W żaden sposób jednak powodowy Fundusz – wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi – nie wykazał wysokości zobowiązania, zasad obciążenia pozwanego dochodzoną kwotą przez pierwotnego wierzyciela, daty wypowiedzenia umowy, a co za tym idzie daty wymagalności świadczenia, sposobu i okresu wyliczenia odsetek. Powołał się w tym zakresie jedynie na wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego, co nie może zostać uznane za wystarczające, zwłaszcza w świetle orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z 11 lipca 2011 r. w sprawie P 1/10, na mocy którego zostało wykluczone uprzywilejowanie dowodowe jakie posiadały fundusze sekurytyzacyjne. Wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu złożony w niniejsze sprawie stanowi wyłącznie dokument prywatny i nie wiąże się z nim domniemanie prawne, że stwierdzona w nim wierzytelność istnieje, co potwierdza przepis art. 194 ust. 2 ustawy z 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych (tekst jedn. z 2014 r. poz. 157) W tej sytuacji brak jakiegokolwiek sposobu kontroli prawidłowości podstaw dokonania przedmiotowego wpisu w księgach rachunkowych powodowego funduszu. Strona powodowa nie przedłożyła umowy pożyczki, na którą powołała się w uzasadnieniu pozwu, nie zaoferowała innych dowodów potwierdzających wysokość dochodzonej kwoty. Uniemożliwia to dokonanie weryfikacji żądania przez Sąd. Z tych względów orzeczono w pkt I sentencji wyroku. Konsekwencją powyższego jest rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zawarte w pkt II sentencji wyroku, które znajduje oparcie w treści przepisu art. 98 § 1 k.p.c.