Sad powszechny, V C 490/13

Sygn. akt V C upr 490/13 WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 czerwca 2014 r. Sąd Rejonowy w Trzebnicy V Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w M. w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Grażyna Wójcik Protokolant: Justyna Kądzioła po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2014 r. w Miliczu sprawy z powództwa (...) S.a r.l. w Luxembourg przeciwko S. S. o zapłatę I. oddala powództwo; II. kosztami postępowania obciąża stronę powodową w zakresie przez nią poniesionym. Sygn. akt V C upr 490/13 UZASADNIENIE Strona powodowa (...) .á r.l. z siedzibą w Luxembourg, działając przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, w dniu 21 czerwca 2013 r. skierowała do Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym i wniosła o orzeczenie nakazem zapłaty, by pozwany S. S. zapłaciła stronie powodowej kwotę 622,40 zł wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi: - od kwoty 37,90 zł od dnia 27 kwietnia 2010 r. do dnia zapłaty; - od kwoty 37,90 zł od dnia 27 września 2009 r. do dnia zapłaty; - od kwoty 39,90 zł od dnia 27 lutego 2010 r. do dnia zapłaty; - od kwoty 39,90 zł od dnia 27 marca 2010 r. do dnia zapłaty; - od kwoty 37,90 zł od dnia 27 października 2009 r. do dnia zapłaty; - od kwoty 39,90 zł od dnia 27 października 2009 r. do dnia zapłaty; - od kwoty 37,90 zł od dnia 27 marca 2010 r. do dnia zapłaty; - od kwoty 37,90 zł od dnia 27 lutego 2010 r. do dnia zapłaty; - od kwoty 39,90 zł od dnia 27 września 2009 r. do dnia zapłaty; - od kwoty 39,90 zł od dnia 27 stycznia 2010 r. do dnia zapłaty; - od kwoty 37,90 zł od dnia 27 grudnia 2009 r. do dnia zapłaty; - od kwoty 39,90 zł od dnia 27 listopada 2009 r. do dnia zapłaty; - od kwoty 37,90 zł od dnia 27 listopada 2009 r. do dnia zapłaty; - od kwoty 39,90 zł od dnia 27 kwietnia 2010 r. do dnia zapłaty; - od kwoty 37,90 zł od dnia 27 stycznia 2010 r. do dnia zapłaty; - od kwoty 39,90 zł od dnia 27 grudnia 2009 r. do dnia zapłaty. Ponadto wniosła o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów sądowych w kwocie 30,00 zł i kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazała, że na podstawie umowy cesji wierzytelności przejęła od firmy (...) S.A. prawa do wierzytelności wobec pozwanego z tytułu świadczenia usług związanych z umową abonamentową. Podniosła, że pozwany nie uregulował zadłużenia w kwocie 622,40 zł, wynikającego z 16 faktur wskazanych w częściowym wykazie wierzytelności do umowy przelewu wierzytelności z dnia 3 lipca 2012 r. Postanowieniem z dnia 3 września 2013 r. Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie VI Wydział Cywilny wobec stwierdzenia braku podstaw do wydania nakazu zapłaty, przekazał rozpoznanie sprawy tutejszemu Sądowi. Strona powodowa w dniu 16 października 2013 r. uzupełniła braki formalne pozwu, składając go na urzędowym formularzu. Pozwany – prawidłowo wezwany - nie stawił się na rozprawę, nie złożył odpowiedzi na pozew ani nie żądał rozpoznania sprawy pod jego nieobecność. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 3 lipca 2012 r. (...) S.A. z siedzibą w W. zawarł ze strona powodową (...) .á r.l. z siedzibą w Luxembourg umowę sprzedaży wierzytelności. Przedmiotem wyżej wskazanej umowy była m.in. wierzytelność w stosunku do pozwanego S. S. , wynikająca z 16 faktur o łącznej wartości 622,40 zł. (dowód: umowa sprzedaży wierzytelności z 03.07.2012 r. k. 18v.-19; częściowy wykaz wierzytelności k. 17v.) Strona powodowa sporządziła pismo dotyczące zawiadomienia pozwanego o cesji wierzytelności. (dowód: pismo strony powodowej k. 17) Sąd zważył co następuje: Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. W obecnym kształcie procesu cywilnego ustawowo podkreślono jego kontradyktoryjny charakter, czego potwierdzeniem są regulacje zawarte w art. 232 k.p.c. oraz w art. 6 k.c. Ciężar dowodu spoczywa na stronach postępowania. To one są dysponentem toczącego się procesu i od nich zależy jego wynik. Mają bowiem obowiązek przejawiać aktywność, w celu wykazania wszystkich istotnych okoliczności i faktów, z których wywodzą skutki prawne. Zatem w rozpatrywanej sprawie na stronie powodowej ciążył obowiązek wykazania zasadności powództwa i wysokości dochodzonego roszczenia. Strona powodowa swoje roszczenie wywodziła z treści przepisu art. 509 k.c. , który stanowi, że wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością na nabywcę przechodzą wszelkie związane z nią prawa, a w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. Pamiętać należy, że warunkiem otrzymania należności przez nabywcę długu jest udowodnienie, że takie prawo przysługiwało pierwotnemu wierzycielowi. Strona powodowa formułując żądanie w niniejszej sprawie zaoferowała jako materiał dowodowy umowę cesji wraz ze stanowiącym jej załącznik częściowym wykazem wierzytelności oraz pismo informujące pozwaną o przelewie wierzytelności. W ocenie Sądu przedłożone przez powoda dokumenty są niewystarczające dla uwzględnienia żądania. Strona powodowa wykazała jedynie, że przysługuje jej legitymacja czynna w niniejszej sprawie. Nie udowodniła natomiast w żaden sposób – wbrew ciążącemu na niej obowiązkowi – istnienia zobowiązania, zasad obciążania pozwanego opłatami przez pierwotnego wierzyciela i dat powstania zaległości w płatności. Powołała się w zakresie istnienia, wysokości i terminów płatności zadłużenia na 16 faktur, lecz nie dołączyła ich do pozwu. Nie wiadomo zatem, czego konkretnie wskazane faktury dotyczą i na jakiej podstawie zostały wystawione. Nie wiadomo również jakie były ich terminy ich płatności. Uniemożliwia to dokonanie weryfikacji żądania przez Sąd. Zgodnie z art. 339 k.p.c. , jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, sąd wyda wyrok zaoczny, przy czym w takim wypadku przyjmuje się za prawdziwe twierdzenia powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. W niniejszej sprawie - w świetle powyższych rozważań - takie wątpliwości zachodziły, co obligowało Sąd do przeprowadzenia postępowania dowodowego, które jednak nie pozwoliło uznać dochodzonego żądania za wykazane. Z tych względów orzeczono w pkt I sentencji wyroku zaocznego o oddaleniu powództwa w całości. O kosztach w pkt II sentencji wyroku orzeczono na podstawie przepisu art.98 § 1 k.p.c.