Sad powszechny, III Kp 23/13

Sygn. akt III Kp 23/13 POSTANOWIENIE Dnia 19 lutego 2013r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze Wydział III Karny w składzie: Przewodniczący - Sędzia SO Marek Klebanowicz Protokolant - Ewa Król przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze Edwarda Szafraniec rozpoznał zażalenie pokrzywdzonego Z. P. na postanowienie z dnia 06.11.2012r., sygn. 1 Ds. 1072/12/Sp(c) o umorzeniu śledztwa podstawie art. 465§2 kpk , art. 437§1 kpk postanawia utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 6 listopada 2012r., zatwierdzonym przez Prokuratora Rejonowego w Jeleniej Górze w dniu 8 listopada 2012r., umorzono śledztwo w sprawie udzielenia w dniu 11 czerwca 2012r. w J. pomocy K. P. do targnięcia się na własne życie, tj. o czyn z art. 151 k.k. wobec stwierdzenia, że czyn ten nie zawiera znamion czynu zabronionego ( art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k ). Postanowienie to zostało zaskarżone przez pokrzywdzonego Z. P. . Skarżący wskazał na to, iż niemożliwym było, aby jego syn mógł popełnić samobójstwo, bowiem na miejscu zdarzenia nie było żadnego przedmiotu pozwalającego na samodzielnie dokonanie tego czynu. W jego ocenie syn został powieszony przez inne osoby. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Postępowanie w niniejszej sprawie przeprowadzone zostało w sposób staranny i prawidłowy. Prowadzący je organ zgromadził pełny materiał dowodowy, właściwie je przeanalizował. W szczególności w toku śledztwa wykonane zostały czynności procesowe, polegające na zabezpieczeniu śladów i dowodów na miejscu krytycznego zdarzenia, przesłuchano szereg świadków, dokonano oględzin komputera oraz telefonu komórkowego należących do K. P. , ponadto uzyskano również opinię sądowo – lekarską oraz przeprowadzono badania krwi K. P. . W świetle powyższych okoliczności nie sposób uznać, jak to wywodzi skarżący w złożonym zażaleniu, iż organ prowadzący śledztwo pominął dowody pozwalające na poczynienie właściwych ustaleń faktycznych, opierając się w zasadzie na wnioskach z przeprowadzonej sekcji zwłok K. P. . W realiach przedmiotowej sprawy brak jest dowodów, które świadczyłyby o tym, iż jakiekolwiek osoby namową lub przez udzielenie pomocy doprowadziły K. P. do targnięcia się na własne życie. Przeprowadzona w toku postępowania sekcja zwłok K. P. w sposób jednoznaczny i kategoryczny wykazała, iż wyjściową przyczyną jego zgonu było powieszenie, wtórną zaś śmierć mózgowa, a bezpośrednią ostra niewydolność krążeniowo – oddechowa. Jednocześnie biegły patomorfolog nie stwierdził w toku oględzin i sekcji zwłok K. P. śladów działania gwałtownego poza obecnością bruzdy wisielczej. W szczególności brak było śladów, obrażeń na ciele denata, które byłyby charakterystyczne dla stoczonej przed śmiercią walki lub obrony oraz zmian, które wskazywałyby na istnienie u niego przed zgonem stanu nieprzytomności, czy też śladów krępowania w celu powieszenia wbrew jego woli. Nieuzasadnione są także i te twierdzenia podnoszone w zażaleniu przez skarżącego, w których wskazywał on na to, iż na miejscu zdarzenia nie było przedmiotów, które pozwalałyby synowi na popełnienie aktu samobójstwa. Jak bowiem wynika z załączonej do protokołu oględzin miejsca zdarzenia dokumentacji fotograficznej znajdowało się tam krzesło obrotowe oraz drewniany element mebla (k.11). Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd Okręgowy orzekł jak na wstępie postanowienia.