Sad powszechny, IV Ka 463/14

Sygn. akt. IV Ka 463/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 sierpnia 2014 r . Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Dorota Kropiewnicka Protokolant Artur Łukiańczyk po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2014 r. sprawy L. M. obwinionej z art. 86 § 1 kw na skutek apelacji wniesionej przez obrońcy obwinionej od wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia - Fabrycznej z dnia 19 lutego 2014 roku sygn. akt X W 1209/13 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. zasądza od obwinionej na rzecz oskarżycielki posiłkowej M. S. kwotę 420 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym; III. zwalnia obwinioną od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. Sygn. akt: IV Ka 463/14 UZASADNIENIE L. M. została obwiniona o to, że w dniu 12 lutego 2013r. około godz. 09:40 we W. spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że będąc osobą pieszą przechodząc przez jezdnię ul. (...) na wysokości posesji nr (...) w miejscu niedozwolonym z lewej strony na prawą dla kierunku poruszania się pojazdu, nie zachowała szczególnej ostrożności oraz nie udzieliła pierwszeństwa przejazdu w wyniku czego doszło do kolizji drogowej z samochodem m-ki S. (...) nr rej. (...) , którego kierująca jechała ul. (...) od strony ul. (...) w kierunku ul. (...) , tj. o wykroczenie z art. 86 § 1 kw w zw. z art. 13 ust. 1 i 3 Ustawy Prawo o ruchu drogowym . Wyrokiem z dnia 19 lutego 2014 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia- Fabrycznej : I. uznał obwinioną za winną popełnienia zarzucanego jej czynu, opisanego w części wstępnej wyroku i stanowiącego wykroczenie z art. 86 § 1 kw i za to na podstawie tego przepisu i przy zastosowaniu art. 39 § 1 i 2 kw wymierzył jej karę nagany; II. na podstawie art. 118 § 1 i 3 kpw zasądził od obwinionej na rzecz oskarżycielki posiłkowej M. S. kwotę 252 (dwieście pięćdziesiąt dwa) złote tytułem ustanowienia w sprawie pełnomocnika; III. na podstawie art. 118 § 1 kpw obciążył obwinioną zryczałtowanymi wydatkami postępowania w wysokości 100 złotych. Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca obwinionej , który zarzucił Sądowi Rejonowemu: I. błąd w ustaleniach faktycznych wyrażający się w bezkrytycznym przyjęciu, iż zachowanie obwinionej w dniu 12 lutego 2013 r. wypełnia znamiona wykroczenia z art. 86 § 1 kw w zw. z art. 13 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym , przy jednoczesnym przyjęciu, że kierująca pojazdem marki S. (...) G. S. , w żaden sposób nie przyczyniła się do zaistniałego zdarzenia mimo zaniechania ustalenia realnych możliwości obserwowania drogi przez kierującą tu braku jakichkolwiek ograniczeń wynikających z architektury czy ukształtowania terenu na drodze w której doszło do zdarzenia; braku wcześniejszej reakcji kierującej mimo przekroczenia przez obwinioną przeciwległego pasa drogi, świadczącej o nienależytym obserwowaniu drogi przez kierującą; a nadto zaniechaniu ustalenia miejsca którym doszło do potrącenia pieszej poprzez dokonanie oględzin miejsca zdarzenia w udziałem świadków, mimo szeregu rozbieżności wynikających z zeznań świadków i braku dowodów o charakterze obiektywnym w tym zakresie: II. uchybienie przepisom procedury, które miało wpływ na wydane w sprawie rozstrzygnięcie tj. art. 25 § 1 i § 4 k.p.w. wyrażające się w jego niewłaściwym zastosowaniu tj. przyznaniu M. S. statusu pokrzywdzonej, a tym samym możliwości działania w charakterze oskarżyciela posiłkowego w niniejszym postępowaniu, co skutkowało zasądzeniem na jej rzecz kosztów postępowania, mimo iż nie doszło ani do żadnego uszkodzenia pojazdu uczestniczącego w zdarzeniu, ani też w/w nie doznała żadnych obrażeń ciała w wyniku tegoż zdarzenia. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja obrońcy obwinionej była oczywiście bezzasadna. Wbrew podniesionym w niej zarzutom Sąd Rejonowy prawidłowo zebrał i ocenił materiał dowodowy sprawy, zasadnie przypisując obwinionej popełnienie zarzucanego jej wykroczenia. Zarzuty podniesione w apelacji stanowiły wyłącznie polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji i nie mogły stanowić podstawy do uchylenia lub zmiany zaskarżonego wyroku. Sąd Okręgowy w całości podziela ustalenia faktyczne oraz rozważania prawne Sądu Rejonowego, bowiem znajdowały one bezpośrednie wsparcie w treści zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Z zeznań szeregu przesłuchanych w sprawie świadków jednoznacznie wynikało, że obwiniona przekraczała jezdnię w niedozwolonym miejscu i to właśnie ona była sprawczynią kolizji. Bezprzedmiotowe pozostawały zwłaszcza zarzuty skarżącej, jakoby prowadząca pojazd S. (...) mogła poruszać się z mniejszą prędkością, co pozwalałoby jej na skuteczniejsze zareagowanie na sposób zachowania się obwinionej. Wszak w toku przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego ponad wszelką wątpliwość wykazano, że G. S. poruszała się z dopuszczalną w miejscu zdarzenia prędkością, zaś sposób prowadzenia przez nią pojazdu pozostawał adekwatny do panujących wówczas warunków drogowych. Oczywiście nieuprawnione było zwłaszcza twierdzenie, że skoro do zdarzenia doszło w bezpośredniej bliskości przystanku autobusowego, to na prowadzącej pojazd mechaniczny spoczywał obowiązek zachowania najwyższej ostrożności i ustąpienia pierwszeństwa pieszej. Należy bardzo wyraźnie podkreślić, że nic nie stało na przeszkodzie, by obwiniona przekroczyła jezdnię w przewidzianym do tego miejscu, zaś wymaganie od kierującego pojazdem zachowania najwyższej ostrożności w pobliżu każdego przystanku autobusowego/tramwajowego w istocie sparaliżowałoby ruch drogowy (zwłaszcza w miastach posiadających rozwiniętą sieć komunikacji miejskiej). Całkowicie niezrozumiałe pozostaje zwłaszcza wnioskowanie skarżącej, która zdaje się nie dostrzegać faktu, że pieszy jest równoprawnym uczestnikiem ruchu drogowego i także jego obowiązują zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Decydując się na podjęcie wysoce niebezpiecznego zachowania (przekroczenia jezdni w niewyznaczonym do tego miejscu), pieszy przejmuje na siebie ryzyko ewentualnej kolizji/wypadku drogowego, zaś przenoszenie tej odpowiedzialności na kierującego pojazdem nie znajduje najmniejszego uzasadnienia prawnego. Skoro w okolicznościach rozpoznawanej sprawy kierująca pojazdem zachowała reguły bezpieczeństwa w ruchu drogowym, to oczywiście nieuprawnione byłoby podejmowanie próby uczynienia jej odpowiedzialną za popełnienie wykroczenia z art. 86 § 1 kw. Oczywiście nieuzasadnione było także stanowisko skarżącej, jakoby M. S. nie przysługiwał w sprawie status pokrzywdzonej. Wszak z art. 25 § 1 kpsw jednoznacznie wynika, że pokrzywdzonym jest ten, czyje dobro prawne zostało bezpośrednio naruszone lub zagrożone wykroczeniem. Poprzez zachowanie obwinionej bezpośrednio zagrożone zostało dobro prawne (mienie) M. S. . Sam bowiem fakt, że w wyniku zdarzenia należący do pokrzywdzonej pojazd nie został w rzeczywistości uszkodzony nie oznacza, że niebezpieczeństwo takie realnie nie zachodziło. Mając na uwadze wszystkie wskazane wyżej okoliczności Sąd Okręgowy nie uwzględnił apelacji obrońcy obwinionej i zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. O obowiązku zwrotu przez obwinioną na rzecz oskarżycielki posiłkowej kwoty 420 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego orzeczono na podstawie art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 119 kpsw oraz § 14 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu . Jednocześnie mając na uwadze sytuację osobistą i majątkową obwinionej, Sąd Okręgowy zwolnił ją z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.