Sad powszechny, II Cz 119/14

POSTANOWIENIE Dnia 11 marca 2014 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu Wydział II Cywilny Odwoławczy w następującym składzie: Przewodniczący: SSO Ryszard Małecki Sędziowie: SO Danuta Silska (spr.) SO Anna Kulczewska – Garcia po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2014 r. w Poznaniu na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi dłużniczki A. C. na czynności Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym (...) w P. – E. G. w sprawie egzekucyjnej Km (...) przy uczestnictwie wierzyciela (...) Spółdzielni Mieszkaniowej (...) w P. oraz dłużnika M. C. na skutek zażalenia dłużnika M. C. z dnia 15 lipca 2013 r. (k. 81) na postanowienie Sądu Rejonowego Poznań – Stare Miasto w Poznaniu z dnia 17 czerwca 2013 r. (k. 69) sygn. akt II Co 5214/12 postanawia: oddalić zażalenie. /-/ Danuta Silska/-/ Ryszard Małecki/-/ Anna Kulczewska – Garcia UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy odrzucił zażalenie M. C. na postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 8 maja 2013 r. w przedmiocie odrzucenia zażalenia A. C. na postanowienie z dnia 2 kwietnia 2013 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zażalenie M. C. było niedopuszczalne. Legitymacja do wniesienia zażalenia od postanowienia przysługuje bowiem tylko tej stronie, której dotyczy postanowienie – „pokrzywdzonej” tym rozstrzygnięciem. M. C. zaskarżył orzeczenie nie dotyczące jego osoby, a innego uczestnika postępowania. Postanowienie z dnia 8 maja 2013 r. dotyczyło wyłącznie A. C. , a zatem M. C. nie miał interesu prawnego w zaskarżeniu tego orzeczenia. Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł M. C. , domagając się jego uchylenia. W uzasadnieniu wskazał, że jest stroną postępowania egzekucyjnego Km (...) , a także postępowania toczącego się przed Sądem Rejonowym (...) w P. o sygn. VII Cupr (...) i niniejszego postępowania, dlatego też ma interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowego orzeczenia wydanego w niniejszej sprawie. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Zażalenie okazało się niezasadne. Zgodnie z art. 370 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. Sąd pierwszej instancji odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie przepisanego terminu, nieopłacone lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Sąd Okręgowy podziela stanowisko wyrażone przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 5 września 1997 r. (sygn. akt III CKN 152/97, Lex nr 50615), zgodnie z którym legitymacja do wniesienia apelacji od wyroku przysługuje tylko stronie, której dotyczy ten wyrok, przez co należy rozumieć, że wyrok zawiera rozstrzygnięcie (pozytywne lub negatywne) o żądaniu, z którym ta strona wystąpiła (jako powód) lub które przeciwko niej zostało skierowane (jako pozwanemu). Warunkiem dopuszczalności zaskarżenia orzeczenia jest interes skarżącego w tym zaskarżeniu, zachodzący w wypadku tzw. gravamen, polegający - najogólniej mówiąc - na niezgodności orzeczenia z żądaniem zgłoszonym w procesie przez strony. Zdaniem Sądu Okręgowego, stanowisko to można odnieść analogicznie do wniesienia zażalenia na postanowienie sądu. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy w pierwszej kolejności wskazać należy, iż postępowanie egzekucyjne z wniosku wierzyciela (...) Spółdzielni Mieszkaniowej (...) w P. o sygn. akt Km (...) toczy się przeciwko dłużnikom A. C. i M. C. . W dniu 24 września 2012 r. A. C. wniosła do Sądu Rejonowego Poznań – Stare Miasto w Poznaniu skargę na czynności Komornika Sądowego w ww. sprawie egzekucyjnej, która została zarejestrowana pod sygnaturą akt II Co 5214/12. Z uwagi na fakt, iż skarżący M. C. jest dłużnikiem w sprawie egzekucyjnej, jest on więc jednocześnie uczestnikiem postępowania ze skargi wniesionej przez A. C. . Powyższe nie powoduje jednak, iż posiada legitymację do zaskarżania wszelkich postanowień wydanych w tym postępowaniu. Stwierdzić bowiem należy, że przedmiotem postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 8 maja 2013 r. było odrzucenie zażalenia wniesionego przez A. C. . Dotyczyło więc ono wyłącznie środka zaskarżenia wniesionego przez skarżącą. M. C. nie był zatem legitymowany do wniesienia zażalenia na to postanowienie, gdyż postanowienie to nie dotyczyło jego osoby – nie zawierało rozstrzygnięcia o wniesionym przez niego środku zaskarżenia. Wobec powyższego Sąd Okręgowy podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż wniesione przez M. C. zażalenie na postanowienie z dnia 8 maja 2013 r. było niedopuszczalne, z uwagi na brak legitymacji do jego wniesienia. Mając na względzie powyższe Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 zd. 1 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji. /-/ Danuta Silska/-/ Ryszard Małecki/-/ Anna Kulczewska – Garcia