Sygnatura akt IV Ka 366/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 lipca 2014 roku. Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący : SSO Ewa Rusin (spr.) Sędziowie : SSO Agnieszka Połyniak SSO Adam Pietrzak Protokolant : Marta Synowiec przy udziale Andrzeja Mazurkiewicza Prokuratora Prokuratury Okręgowej, po rozpoznaniu dnia 29 lipca 2014 roku sprawy J. S. syna S. i T. z domu S. ur. (...) w W. oskarżonego z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 7 lutego 2014 roku, sygnatura akt VI K 437/13 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. S. z Kancelarii Adwokackiej w Ś. 516, 60 złotych tytułem kosztów nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym; III. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym zaliczając wydatki za to postępowanie na rachunek Skarbu Państwa. Sygn. akt IV Ka 366 / 14 UZASADNIENIE Prokurator Rejonowy w Świdnicy oskarżył J. S. o to, że: 1. w dniu 24 stycznia 2013 roku w Ś. , woj. (...) , groził zabójstwem telefonicznie swojej byłej żonie – A. S.
(1), która to groźba wzbudziła i pokrzywdzonej uzasadnioną obawę spełnienia, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sadu Rejonowego w Świdnicy ( sygn.akt VI K 738/11 ) za czyny z art. 2072 ☺1 kk i art. 157§2 kk na karę 1 roku pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 02.01.2012 r. do 15.09.2012 r. tj. o czyn z art. 190§1 kk w zw. z art. 64§1 kk , 2. w dniach 25.01.2013 r., 20.02.2013 r. i 27.03.2013 r. groził zabójstwem telefonicznie swojemu ojcu S. S. , iż po zakończeniu odbywania kary pozbawienia wolności pozbawi życia jego, jego żonę, swoją byłą żonę i swoją małoletnią córkę, a wnuczkę S. S. , która to groźba wzbudziła w pokrzywdzonym uzasadnioną obawę spełnienia, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powortu do przestępstwa, będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Świdnicy ( sygn.akt VI K 738/11 ) za czyny z art. 207§1 kk i art. 157§2 kk na karę 1 roku pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 02.01.2012 r. do 15.09.2012 r. tj. o czyn z art. 190§1 kk w zw. z art. 64§1 kk . Sąd Rejonowy w Świdnicy wyrokiem z dnia 7 lutego 2014r. sygn. akt VI K 437 /13: I. oskarżonego J. S. uniewinnił od popełnienia zarzutu opisanego w pkt 1 części wstępnej wyroku, tj. występku z art. 190§1 kk w zw. z art. 64§1 kk , II. w ramach czynu zarzucanego w pkt 2 części wstępnej wyroku oskarżonego J. S. uznał za winnego popełnienia czynu uznając, że został on popełniony jedynie w dniu 27 marca 2013 roku, tj. występku z art. 190§1 kk w zw. z art. 64§1 kk i za to na podstawie tych przepisów wymierzył mu karę 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności, III. zasądził ze Skarbu Państwa na rzecz adw. A. S. kwotę 929,88 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu, IV. na podstawie art. 624§1 kpk zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych w całości. Z wyrokiem tym w części skazującej nie pogodził się oskarżony, wnosząc apelację za pośrednictwem obrońcy z urzędu. Apelujący zarzucił zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 427§2 kpk w zw. z art. 438 pkt 2 i 3 kpk : 1) obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, to jest art. 4, art. 5§2, art. 7 i art. 410 kpk poprzez jednostronną i nie uwzględniającą wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego ocenę dowodów, w szczególności wyjaśnień oskarżonego oraz informacji z Aresztu Śledczego w Ś. i rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, mimo braku jakichkolwiek innych dowodów winy J. S. , co skutkowało błędnym ustaleniem, że J. S. w dniu 27.03.2013 r. groził telefonicznie; 2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który miał wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, że J. S. w dniu 27.03.2013 r. groził telefonicznie swojemu ojcu S. S. , iż po zakończeniu odbywania kary pozbawienia wolności pozbawi życia jego, jego żonę, swoją byłą żonę i swoją małoletnią córkę, a wnuczkę S. S. ; 3) wewnętrzną sprzeczność w treści uzasadnienia polegającą na dokonaniu przez Sąd ustaleń faktycznych na podstawie zeznań świadka T. S. , a w późniejszych rozważaniach stwierdzeniu, iż z uwagi na to, że zeznania te cechowała zmienność, należało podejść do nich z ostrożnością i oprzeć się w tym zakresie na konsekwentnych zeznaniach S. S. . i wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt II poprzez uniewinnienie J. S. od czynu tam określonego. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja jako niezasadna nie podlega uwzględnieniu. Pisemne motywy wyroku dowodzą, że Sąd Rejonowy poczynił w sprawie obiektywne ustalenia faktyczne, oparte o prawidłowo przeprowadzone i ocenione dowody. Wnioski końcowe mieszczą się w granicach swobodnej oceny dowodów, w żadnym wypadku nie można im zarzucić dowolności, wypełniają one wszystkie wskazania art. 7 kpk . Potwierdzeniem tego stanowiska jest chociażby częściowe uniewinnienie oskarżonego od zarzutu I-go oraz ograniczenie sprawstwa i zawinienia w zakresie zarzutu II-go do jednego czynu w dniu 27 marca 2013r. W tej mierze Sąd bazował na konsekwentnych zeznaniach pokrzywdzonego S. S. oraz bilingu rozmów telefonicznych, potwierdzającym fakt rozmowy z oskarżonym. Nie sposób dopatrzyć się w postawie pokrzywdzonego powodów dla tendencyjnego pomówienia oskarżonego o popełnienie występku groźby karalnej, na takie powody nie wskazuje także apelujący. Świadek S. S. przekonująco podkreślał, że kierowanych przez oskarżonego wcześniejszych gróźb nie traktował poważnie, dopiero groźby wyartykułowane wobec żony i kilkuletniej wnuczki wzbudziły jego obawę spełnienia. Wbrew stanowisku apelującego Sąd nie opierał kluczowych ustaleń na zeznaniach T. S. , wszak o ile była ona świadkiem telefonicznej rozmowy oskarżonego i pokrzywdzonego, to jednak o jej pełnej treści – z natury rzeczy – wiedzę mogła powziąć tylko z relacji S. S. . Zarzut apelacji braku potwierdzenia zeznań pokrzywdzonego w drodze odnotowania treści przedmiotowej rozmowy telefonicznej przez funkcjonariusza służby więziennej także okazał się nieskuteczny. Rozmowy skazanych dokonywane z automatu telefonicznego na terenie aresztu śledczego powinny być monitorowane przez służbę więzienną ( k. 16, 108 i 117 akt), ale czy przedmiotowa rozmowa faktycznie była monitorowana i przez kogo, to już administracja Aresztu Śledczego w Ś. nie potwierdza. Brak notatki funkcjonariusza służby więziennej na okoliczność przebiegu rozmowy oskarżonego z pokrzywdzonym więc nie dyskwalifikuje wiarygodności zeznań pokrzywdzonego S. S. . Zeznaniom tym nie można przecież przeciwstawić kontrdowodu w postaci zeznań jakiegokolwiek funkcjonariusza służby więziennej, a tym samym dokonać ich negatywnej weryfikacji, zaś samo zaprzeczenie oskarżonego ocenić należy jako linię obrony, obliczoną na uniknięcie odpowiedzialności karnej. Tak więc zawinienie oskarżonego jak i przyjęta kwalifikacja prawna przypisanego oskarżonemu czynu z art. 190 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk nie wzbudza najmniejszych wątpliwości. Niezasadnym byłoby ewentualne obniżenie wymiaru kary. Oskarżony, jak to podkreślił Sąd Rejonowy, był już wielokrotnie karany sądownie, w tym kilkakrotnie za występki z zastosowaniem przemocy wobec członków najbliższej rodziny, zaś popełniając przedmiotowy występek w warunkach recydywy specjalnej z art. 64 § 1 kk i w dodatku podczas odbywania kary izolacyjnej dowiódł, że jest sprawcą niepoprawnym i wysoce zdemoralizowanym. W świetle okoliczności faktycznych popełnionego występku i dyrektyw art.53 kk brak jest podstaw do uznania, by rozstrzygnięcie o karze 2- ch miesięcy pozbawienia wolności, zatem orzeczonej nieznacznie powyżej najniższego ustawowego zagrożenia tym rodzajem kary, stanowiło konsekwencję karną rażąco niewspółmiernie surową w rozumieniu przepisu art.438 pkt. 4 kpk . O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu w postępowaniu odwoławczym orzeczono na podstawie §14 ust.2 pkt.4 oraz § 19 ust.1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu – Dz.U. Nr 163 poz.1348 z późn. zm. O zwolnieniu oskarżonego od obowiązku poniesienia kosztów sądowych postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 636 § 1 kpk i art. 624 § 1 kpk , co uzasadnia wymierzenie kary izolacyjnej oraz brak danych o posiadanym majątku i ewentualnych dochodach oskarżonego.