Wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt II K 837/13, Sąd Rejonowy w Mińsku Mazowieckim: I. oskarżonego K. B. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu stanowiącego występek z art.
i za to na podstawie art.
skazał go na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. warunkowo zawiesił na okres 4 lat, II. na podstawie art. 71 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 100 stawek dziennych grzywny i ustalił wysokość stawki dziennej na 10 złotych, III. na podstawie art. 42 § 2 orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat, IV. na podstawie art. 63 § 2 k.k. zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 18 czerwca 2013 r. do dnia 2 kwietnia 2014 r., V. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 280 złotych tytułem opłat, w pozostałym zakresie zwolnił go od kosztów procesu. Apelację od przedstawionego wyżej wyroku wywiódł Prokurator Rejonowy w Mińsku Mazowieckim, zaskarżając go w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść K. B. i zarzucając: I. rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec K. B. kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania wyrażającą się w zastosowaniu dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia orzeczonej kary pozbawienia wolności w sytuacji, gdy okoliczności popełnienia czynu, znaczna jego społeczna szkodliwość i znaczny stopień zawinienia, dotychczasowy sposób życia oskarżonego, wzgląd na prewencję generalną, wymagają wymierzenia kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania; II. obrazę przepisu prawa materialnego, a mianowicie § 4 art. 69 k.k. poprzez nie zastosowanie tego przepisu w podstawie prawnej warunkowego zawieszenia orzeczonej kary pozbawienia wolności, w sytuacji kiedy Sąd stosując dobrodziejstwo warunkowego zawieszenia winien był powołać § 4 wymienionego wyżej przepisu. W następstwie tak sformułowanego zarzutu odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W toku rozprawy odwoławczej prokurator poparł apelację i wniósł o zmianę wyroku poprzez orzeczenie kary pozbawienia wolności w wymiarze 10 miesięcy bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Oskarżony wniósł o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy oświadczając, że w chwili obecnej pracuje dorywczo na budowie jako pomocnik murarza. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja jest zasadna i jako taka na uwzględnienie zasługuje. W wyprzedzeniu rozważań zaznaczyć należy, że zanegowanie przez apelującego w uzasadnieniu apelacji możności uznania sprawy K. B. za przypadek objęty pojęciem szczególnie uzasadnionego wypadku w rozumieniu art. 69 § 4 k.k. , jako zarzut najdalej idący, a tym samym warunkujący zasadność odniesienia się do pozostałych kwestii podniesionych przez oskarżyciela publicznego, został poddany analizie w pierwszej kolejności. Analiza okoliczności sprawy K. B. nakazała przyznać rację zaprezentowanemu wyżej stanowisku prokuratora. Podkreślić w tym miejscu należy, że okoliczności szczególne, przemawiające za objęciem konkretnego stanu faktycznego zakresem znaczeniowym wzmiankowanego pojęcia, to okoliczności zarówno przedmiotowe, jak i podmiotowe (motywacja, pobudki), a także stan zdrowia sprawcy, jego trudne warunki rodzinne lub materialne. Nie bez znaczenia jest także przypadkowość dokonanego czynu, pozytywna ocena sprawcy, tryb życia (M. Leonieni, Warunkowe zawieszenie wykonania kary w polskim prawie karnym. Analiza ustawy i praktyki sądowej , Warszawa 1974, s. 70- 71). Stosując przedstawione kryteria w odniesieniu do K. B. stwierdzić trzeba, że brak jest jakichkolwiek danych przemawiających za przypisaniem szczególnej motywacji, mogącej odgrywać rolę okoliczności łagodzącej. Wręcz przeciwnie, z wyjaśnień podsądnego wynika, że popełniony przez niego czyn nie był z żadnych przyczyn uzasadniony, lecz de facto stanowił konsekwencję lekkomyślności wymienionego ( k. 17 ). Za trafnością przyjętej konstatacji przemawia fakt, że oskarżony od dłuższego już czasu cierpi na zespół uzależnienia od alkoholu ( opinia sądowo- psychiatryczna- k. 56- 57 ). Nie bez znaczenia dla przedmiotowej materii pozostaje również fakt, że K. B. był już karany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości ( odpisy wyroków- k. 21, 23 ). Okoliczności przemawiającej za przyjęciem wystąpienia szczególnie uzasadnionego wypadku w rozumieniu art. 69 § 4 k.k. nie stanowią również warunki rodzinne i materialne oskarżonego. Wymieniony nie posiada nikogo na utrzymaniu, jest bezrobotny i utrzymuje się z prac dorywczych ( dane osobopoznawcze - k. 26 ). Działania podjętego przez podsądnego po popełnieniu przypisanego mu czynu nie stanowią, w przekonaniu Sądu Odwoławczego, wystarczające podstawy dla dokonania jego oceny. Roli czynników decydujących nie są tutaj w stanie odegrać okoliczności takie jak przyznanie się do popełnienia zarzucanego czynu, podjęcie dorywczej pracy zarobkowej, czy też czas, który upłynął od ostatniego skazania K. B. . Podjęcie wskazanej pracy zarobkowej stanowi kontynuację dotychczasowego trybu życia oskarżonego, zaś sam czas, który upłynął od daty uprawomocnienia się wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 25 września 2006 r., sygn. akt II K 26/06, nie jest wystarczający dla założenia, że w postawie K. B. zaszły trwałe zmiany o charakterze pozytywnym. Okazana przez niego postawa przeczy wprost takiemu założeniu. W związku z przedstawioną argumentacją Sąd Odwoławczy doszedł do przekonania, że w sprawie K. B. nie doszło do takiego nagromadzenia okoliczności łagodzących, których łączna ocena uzasadniałaby przeprowadzenie rozważań w przedmiocie obdarzenia wymienionego dobrodziejstwem warunkowego zawieszenia wykonania kary ( por . uchwała Sądu Najwyższego z 19 stycznia 1962 r., VI KO 90/60, LEX nr 135374). Wobec powyższego, uznając rozpoznanie środka odwoławczego w powyższym zakresie za wystarczające dla wydania orzeczenia, Sąd II instancji zaniechał analizy pozostałych uchybień podniesionych przez skarżącego z uwagi na ich wtórny, a zatem w istocie bezprzedmiotowy charakter ( art. 436 k.p.k. ). W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy, na podstawie art. 437 k.p.k. w zw. z art. 456 k.p.k. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uchylił orzeczenie o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności. Konsekwencją wskazanego rozstrzygnięcia stało się uchylenie orzeczonej na podstawie art. 71 § 1 k.k. kary grzywny, w myśl przytoczonej regulacji mogącej być wymierzoną jedynie w razie zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów procesu uzasadnia przepis art. 624 § 1 k.p.k. , w oparciu o który Sąd Okręgowy- kierując się przekonaniem, że ich uiszczenie byłoby dla niego zbyt uciążliwe ze względu na sytuację majątkową i wysokość dochodów- zwolnił oskarżonego od opłaty za obie instancje oraz wydatków za postępowanie odwoławcze, które przejął na rachunek Skarbu Państwa. Podkreślić w tym zakresie należy, że K. B. utrzymuje się jedynie z prac dorywczych oraz nie posiada żadnego majątku ( dane osobopoznawcze - k. 26 ), co w połączeniu z perspektywą odbycia kary pozbawienia wolności sprawia, że wyłożenie niezbędnych środków pieniężnych byłoby dla niego zbyt uciążliwe. Z tych wszystkich względów Sąd Okręgowy orzekł, jak w wyroku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.