Sad powszechny, V Ka 370/14

(1)syna M. i J. ur. (...) w miejscowości S. oskarżonego o przestępstwo z art.216 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Jastrzębiu Zdroju z dnia 7 kwietnia 2014r. sygn. akt II K 115/12 I. utrzymuje zaskarżony wyrok w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną; II. obciąża oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatą za II-gą instancję w kwocie 100 zł (sto złotych) i zasądza od niego wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 20 zł (dwadzieścia złotych). Sygn. akt V Ka 370/14 UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Jastrzębiu Zdroju wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2014r. sygn. akt II K 115/12 uznał oskarżonego W. K.

(1)z winnego tego, że: - w dniu 8 września 2011 roku na posiedzeniu Rady Nadzorczej (...) Spółdzielni Mieszkaniowej w J. zwrócił się do oskarżycielki prywatnej G. S. , która pełniła funkcję sekretarza Rady Nadzorczej (...) Spółdzielni Mieszkaniowej w J. słowami: „zachowujesz się jak bura s…” i nazwał ją „ ty bura s…” na forum publicznym, czym znieważył oskarżycielkę prywatną w jej obecności i publicznie wyczerpującego znamiona przestępstwa z art. 216 § 1 kk i za to na mocy art. 216 §1 kk wymierzył mu karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10,00 złotych. Na podstawie art. 628 kpk zasądził od oskarżonego W. K.

(1)na rzecz oskarżycielki prywatnej G. S. kwotę 1.308,00 w tym kwotę po 1.008,00 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego. Na podstawie art. 626 § 1 kpk w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tj. Dz. U. z 1983 r. nr 49 poz. 223, z pózn. zm.) zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w wysokości 100, 00 złotych tytułem opłaty. Od powyższego wyroku osobistą apelację wniósł oskarżony W. K.

(1). Oskarżony zaskarżył w całości wyrok i wniósł o uchylenie wyroku w całości, wraz z zasądzoną grzywną, kosztami procesowymi oraz kosztami postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. w zakresie aktu oskarżenia złożonego przez G. S. świadome złożenie fałszywego oskarżenia na jego osobę. - od początku toczącego się procesu Sąd nie uwzględnił domniemania jego niewinności, co w sposób oczywisty okazywał podczas procesu oraz jest widoczny w tekście uzasadnienia wyroku. - na podstawie art. 427§ 2 i art. 438 pkt. 3 k.p.k. : -błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę polegający na bezkrytycznym przyjęciu wyrażonych w prywatnym akcie oskarżenia zarzutu, całkowicie wymyślonego i dostosowanego na potrzebę art. 216 § 1 kk . - błąd w ustaleniach faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności bezkrytycznemu daniu wiary powołanym świadkom przez oskarżycielkę prywatną, którzy działali w zmowie z oskarżycielką.
2. obrazę przepisów w art. 497 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997r. Kodeks postępowania Karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 ze zm., zwany dalej KPK ), odrzucenie przez Sąd złożonego prawidłowo przez niego w dniu 3 grudnia 2012 r. wzajemnego Aktu Oskarżenia.
3. kompletne zignorowanie i pozostawienie bez ustosunkowania się do złożonego przez niego wniosku procesowego, złożonego w dniu 4 czerwca 2012 r., o zmianę trybu postępowania z art. 216§1 k.k. na art. 216§3 k.k.
4. oddalenie od rozpatrzenia złożonych wniosków dowodowych w postaci protokołów nr (...) . Jak też zanegowanie jego zdania odrębnego złożonego do protokołu rady nadzorczej w dniu 4.10.2011 r.
5. dopuszczenie przez Sąd dowodu w postaci – wyciągu z Krajowego Rejestru Karalności, co naruszyło okres zatarcia kary oraz jego godność osobistą i ujawniło tendencyjne działanie Sądu oraz nieuzasadnioną wysokość grzywny. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Mimo nieporadności redakcyjnej, a także naprowadzenia wątków nie mających nic wspólnego z przedmiotową sprawą - jak wynika z treści osobistej apelacji oskarżonego zarzuca on rozstrzygnięciu błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia. Tak sformułowany zarzut apelacji na uwzględnienie nie zasługiwał i apelacja w zakresie w jakim kwestionowała ustalenia faktyczne w zaskarżonym wyroku pozbawiona była słuszności. Polemizując z ustaleniami faktycznymi autor apelacji usiłował wykazać ,że Sad I instancji bezpodstawnie omówił wiarygodności jego wyjaśnieniom zaprzeczającego aby dopuścił się przypisanego mu przestępstwa i ustalenia oparł na zeznaniach pokrzywdzonej oraz świadków D. J. , K. W. , W. K.

(2), M. P. , Z. P. , które zdaniem skarżącego budzą wątpliwości, co do ich wiarygodności. Skarżący kwestionował nadto ocenę dowodów przeprowadzoną przez Sąd I instancji sugerując, ze zgromadzone w sprawie dowody ocenione przekraczając granicę swobodnej oceny dowodów. Przed odniesieniem się do tego ostatniego stwierdzenia należy przede wszystkim podkreślić, że wynikające z art. 7 k.pk. prawo swobodnej oceny dowodów jest jedną z najistotniejszych prerogatyw Sądu, a zarzut obrazy tego przepisu może być skuteczny tylko wtedy gdy zostanie wykazane , że Sąd Orzekający oceniając dowody naruszył zasady logicznego rozumowania, nie uwzględnił przy ocenie dowodów wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Z kolei zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia byłby słuszny tylko wtedy gdyby Sąd I instancji oparł swój wyrok na faktach które nie znajdują potwierdzenia w wynikach postępowania dowodowego albo też z faktów tych wysnuł wnioski niezgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Takich uchybień Sad Rejonowy w przedmiotowej sprawie się nie dopuścił, albowiem Sąd ten wskazał dowody na których oparł ustalenia co do przebiegu zajścia i zachowania się w jego trakcie oskarżonego, a jednocześnie wskazał przesłanki którymi kierował się odmawiając wiary dowodom przeciwnym. Sąd I instancji – mając do wyboru przeciwstawne relacje dotyczące przebiegu zdarzenia poczynił ustalenia operacja się na zeznaniach pewnej grupy świadków (w tym pokrzywdzonej) uznając je za wiarygodne, a zeznaniom innej grupy świadków i wyjaśnieniom oskarżonego tego waloru odmówił. Z faktu, że sąd merytoryczny dokonał oceny dowodów – do czego z resztą był zobowiązany – nie wynika samo przez się, że poczynione ustalenia faktyczne są błędne, jeśli ocena dowodów zebranych w sprawie nie wykracza poza ramy zakreślone w przepisach postępowania zwłaszcza zaś w art. 4 i 7 k.p.k. W istocie Sąd Rejonowy dokonał oceny dowodów w sposób bezstronny nie przekroczył granic oceny swobodnej a przy tym uwzględnił zasady wiedzy i doświadczenia życiowego , zaś swój pogląd na ostateczne wyniki przewodu sądowego przekonywująco uzasadnił w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Odnośnie wyjaśnień oskarżonego na które powołuje się on w swojej apelacji to wypada tylko zauważyć, że wyjaśnienia te analogicznie jak zeznania świadków: J. M. i B. K. zostały poddane przez Sąd I instancji wnikliwej analizie i konfrontując je z całokształtem ujawnionych okoliczności Sąd Rejonowy uznał je w zasadniczych fragmentach za niewiarygodne. Należy zwrócić uwagę iż sam oskarżony przyznał, że w trakcie zdarzenia użył wobec pokrzywdzonej zwrotu „kłamiesz jak s. ” przy czym określenie „ s. ” miało stanowić żeńską odmianę określenia pies. Pomijając już naiwność takiego tłumaczenia zwrócić należy uwagę , iż miała to być riposta na zdaniem oskarżonego kłamliwą wypowiedź pokrzywdzonej. Z kolei pokrzywdzona stwierdziła, iż oskarżony użył wobec niej zwrotu „zachowujesz jak bura s. ” jako „swoistego argumentu” w trakcie wymiany poglądów na jedno z zagadnień będących przedmiotem obrad. Jest zatem ewidentne, iż znieważające określenie użyte przez oskarżonego zostało wypowiedziane nie jako reakcja na prowokacyjne czy też równie znieważające zachowanie pokrzywdzonej lecz w wyniku wymiany poglądów. Nie może być zatem mowy o jakimkolwiek – sugerowanym przez oskarżonego kontratypie. Nie ulega także wątpliwości, że użycie wobec kobiety (w jakimkolwiek kontekście) zwrotu „ s. ” jest określeniem znieważającym i obraźliwym. Co do świadków na podstawie zeznań których Sąd merytoryczny oparł swoje ustalenia faktyczne to zeznania te co do istotnych dla sprawy elementów są z sobą zbieżne. Występujące różnice w zeznaniach omawianej w tym miejscu grupy świadków dotyczą okoliczności małoistotnych lub wręcz nie istotnych dla sprawy. W żadnym jednak razie nie dyskredytują wartości dowodowej zeznań tych świadków. Generalnie zarzuty i argumenty apelacji miały charakter czysto polemiczny, sprowadziły się do negowania oceń i ustaleń sądowych i zastępowania ich ocenami i wnioskami własnymi, w żadnym zaś razie nie podważyły one trafności rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego. Co do pozostałych sformułowanych w apelacji zarzutów to wynikają one z oczywistej niewiedzy w sferze zasad procesowych. Oskarżony najwyraźniej nie wie, iż Sąd dopuszcza dowód z tzw. karty karnej - nie tyle z ciekawości, co w wyniku nakazu norm procesowych. Analogicznie rzecz się ma z sugerowaną przez skarżącego zmianą trybu procesowania z art. 216 § 1 k.k. i 216 § 3 k.k. - najwyraźniej nie wiedząc, że w tym przypadku ocena prawno-materialna zdarzenia nie ma nic wspólnego ze zmianą trybu procedowania. Myli się również skarżący, iż Sąd nie dopuścił dowodu z protokołów posiedzeń z Rady Nadzorczej. Protokoły znajdują się w aktach sprawy lecz z uwagi, iż nie dotyczą one przedmiotowej sprawy nie zostały przez Sąd wzięte pod uwagę przy ustalaniu stanu faktycznego. Oskarżony w sposób zupełnie bezkrytyczny starał się wykazywać istnienie w ramach Rady Nadzorczej (...) Spółdzielni Mieszkaniowej spisku mającego na celu kierowanie wobec niego postępowań karnych. Sąd Odwoławczy te ostatnie zapatrywania skarżącego pozostawia bez komentarza. W świetle zebranego i prawidłowo ocenionego przez Sąd I instancji materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, że oskarżony dopuścił się przypisanego mu przestępstwa. Nie budzi także wątpliwości przyjęta kwalifikacja prawna czynu. Mając powyższe na uwadze i uznając analizę materiału dowodowego dokonaną przez Sąd Rejonowy za prawidłową, Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie winy, ani też podstaw do jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Wymierzonej oskarżonemu kary grzywny nie można uznać za rażąco surową albowiem uwzględnia ona nie tylko stopień zawinienia, społeczną szkodliwość czynu, ale również sytuacje majątkową i zarobkową oskarżonego – dlatego i w tej części brak podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku. Z tych względów Sąd Okręgowy utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.