Sad powszechny, I C 628/12

Sygn. akt I C 628/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 marca 2014 roku Sąd Rejonowy w Kłodzku Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący SSR Tadeusz Dereń Protokolant Dominika Deron po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2014 roku w Kłodzku sprawy z powództwa J. Ż. przeciwko (...) S.A. V. (...) z siedzibą w W. o zapłatę kwoty 12 000 zł I. zasądza od strony pozwanej (...) S.A. V. (...) z siedzibą w W. na rzecz powoda J. Ż. kwotę 8 000 złotych (osiem tysięcy złotych) z ustawowymi odsetkami od kwoty 6 000 złotych od dnia 11 kwietnia 2011 r. do dnia zapłaty i od kwoty 2 000 złotych od dnia 2 kwietnia 2012 r. do dnia zapłaty; II. dalej idące powództwo oddala; III. zasądza od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 1 692,78 zł tytułem zwrotu części kosztów procesu; IV. nakazuje stronie pozwanej (...) S.A. V. (...) z siedzibą w W. uiścić na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Kłodzku kwotę 651,20 zł tytułem wydatków poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa na wynagrodzenie biegłych sądowych. Sygn. akt IC 628/12 UZASADNIENIE Powód B. Ż. wniósł pozew o zasądzenie od strony pozwanej (...) z siedzibą w W. kwotę 12000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną szkodę na skutek wypadku z dnia 9.08.2010 r. wraz z ustawowymi odsetkami od kwoty 6000 zł od dnia 11.04.2014 r. i od kwoty 6000 zł od dnia 2.04.2011 r. do dnia zapłaty oraz o zasądzenie od pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego w kwocie 4800 zł. W uzasadnieniu pozwu podał, że w dniu 9 sierpnia 2010 r. na skrzyżowaniu ulic (...) z L. w K. doszło do wypadku, w wyniku którego został poszkodowany powód – kierowca samochodu osobowego F. (...) nr rej. (...) . Sprawcą tej kolizji był P. C. , kierujący pojazdem F. (...) nr rej. (...) , który nie zachował bezpiecznej odległości od pojazdu powoda by wyhamować i uderzył w tył pojazdu, gdy powód zatrzymał się przed przejściem dla pieszych na czerwonym świetle. Na miejscu zdarzenia sporządzono pisemne oświadczenie o wypadku drogowym, w którym P. C. przyznał, że ponosi wyłączną odpowiedzialność za kolizję, że ubezpieczony jest od odpowiedzialności cywilnej u strony pozwanej. Bezpośrednio po wypadku pierwszej pomocy udzielono powodowi w Szpitalu (...) w K. . Na skutek wypadku powód doznał poważnego urazu części szyjnej kręgosłupa oraz głowy z krótkotrwałą utratą przytomności. Skierowano powoda na badania Rtg czaszki oraz kręgosłupa szyjnego, zalecono odpoczynek i noszenie kołnierza szyjnego typu S. . Szkoda została zgłoszona stronie pozwanej w dniu 13.08.2010 r. W toku postępowania likwidacyjnego strona pozwana odmówiła przyjęcia odpowiedzialności z tytułu OC twierdząc, że sprawca w dniu wypadku nie posiadał ubezpieczenia OC w pozwanym towarzystwie a nadto, iż brak kontaktu z P. C. i tym samym niemożnością uzyskania potwierdzenia okoliczności wypadku. Mimo późniejszego wyjaśnienia, iż pojazd sprawcy wypadku posiadał ubezpieczenie OC w pozwanym towarzystwie, strona pozwana nie przyjęła odpowiedzialności z tytułu OC i nie przyznała na rzecz powoda zadośćuczynienia, pomimo dwukrotnego wezwania. Mając na uwadze negatywne skutki wypadku dla stanu zdrowia powoda, żądanie kwoty 12000 zł – tytułem zadośćuczynienia jest w pełni zasadne, uwzględniając m.in. stwierdzony u powoda co najmniej 3% stopień trwałego uszczerbku na zdrowiu. Uzasadniając zwrot kosztów leczenia w wysokości 100 zł powód wskazał, że koszty te wynikają z konsultacji medycznej. W odpowiedzi na pozew strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na jej rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, kwestionując fakt zaistnienia wypadku drogowego w dniu 9 sierpnia 2010 r. w K. oraz fakt uczestnictwa w nim P. C. jako kierowcy pojazdu marki F. (...) nr rej. (...) a nadto, że P. C. jest sprawcą przedmiotowego wypadku. Podniosła, że P. C. nie napisał i nie podpisał załączonego do pozwu oświadczenia z dnia 9.08.2010 r., nie potwierdził w toku postępowania likwidacyjnego faktu sporządzenia lub podpisania takiego oświadczenia ani faktu uczestnictwa w wypadku drogowym w dniu 9.08.2010 r. Pozwana nie kwestionowała, że w dniu 9.08.2010 r. obejmowała pojazd marki F. (...) nr rej. (...) ochroną ubezpieczeniową w zakresie OC posiadaczy pojazdów mechanicznych. Podniosła także, że na miejsce zdarzenia nie była wzywana policja i pogotowie ratunkowe i do pozwanej nie zostały zgłoszone żadne roszczenia dotyczące szkód na mieniu, związane z uszkodzeniem samochodu. Odnosząc się do wysokości roszczenia pozwana zarzuciła, że jest ono wygórowane bowiem uszkodzenia ciała, o których mowa w uzasadnieniu pozwu, w żadnym razie nie były obrażeniami na tyle poważnymi, aby skutkować znamiennym cierpieniem psychicznym oraz fizycznym czy też długotrwałymi utrudnieniami w życiu codziennym czy zawodowym. W związku z wypadkiem powód nie był hospitalizowany i nie miał wykonywanych żadnych zabiegów chirurgicznych, nosił jedynie kołnierz ortopedyczny. Pozwana zakwestionowała poniesione przez powoda koszty leczenia w kwocie 100 zł. Odnosząc się do żądania odsetek pozwana zakwestionowała ich naliczanie do dnia wyrokowania, gdyż przyznanie odsetek uzasadnione jest dopiero od chwili wyrokowania. Na rozprawie w dniu 16 lipca 2012 r. (k. 61 akt) pełnomocnik powoda sprecyzował żądanie pozwu w ten sposób, że wniósł o zapłatę kwoty 12000 zł tytułem zadośćuczynienia za szkodę powstałą w wyniku wypadku z dnia 9.08.2010 r., z ustawowymi odsetkami od kwoty 6000 zł od dnia 11 kwietnia 2011 r. i od kwoty 6000 zł od dnia 2 kwietnia 2012 r. do dnia zapłaty. W wyniku postępowania dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 9 sierpnia 2010 r. na skrzyżowaniu ulic (...) w K. powód J. Ż. uczestniczył w kolizji drogowej jako kierujący samochodem osobowym marki F. (...) nr rej. (...) . Sprawcą kolizji był P. C. kierujący samochodem marki F. (...) nr rej. (...) , który nie zachował bezpiecznej odległości od pojazdu powoda i gdy ten zatrzymał się na czerwonym świetle, uderzył w tył pojazdu powoda. Pasażerami samochodu marki F. (...) był M. M. , siedzący po prawej stronie kierowcy oraz L. P. , jadący na tylnym siedzeniu auta. Uderzenie w tył pojazdu powoda było bardzo silne i w wyniku tego uderzenia samochód został przesunięty kilka metrów do przodu. W chwili kolizji powód miał zapięte pasy bezpieczeństwa. W dniu zdarzenia, sprawcę zdarzenia komunikacyjnego i stronę pozwaną, łączyła umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego. Na miejsce zdarzenia nie była wzywana policja i pogotowie ratunkowe. Na miejscu wypadku sprawca P. C. dobrowolnie i własnoręcznie sporządził oświadczenie o przebiegu zdarzenia, przyjmując wyłączną odpowiedzialność za kolizje drogową, podpisując oświadczenie wraz z powodem i pozostałymi poszkodowanymi tj. L. P. i M. M. . /dowód: -przesłuchanie powoda, k. 129, -zeznania świadków L. P. k. 110 i M. M. , k. 111, -kopia oświadczenia P. C. z 9.08.2010 r., k. 21/ Bezpośrednio po wypadku pierwszej pomocy udzielono powodowi w Szpitalu (...) w K. , gdzie wykonano Rtg czaszki i kręgosłupa szyjnego, zalecając noszenie kołnierza ortopedycznego. Powód nie był hospitalizowany. Następnego dnia po wypadku powód zaczął odczuwać bóle głowy i kręgosłupa szyjnego, był konsultowany przez neurologa i chirurga, prywatnie zlecił masaże kręgosłupa szyjnego. Kołnierz ortopedyczny powód nosił minimum trzy tygodnie. Do chwili obecnej powód odczuwa bóle głowy i kręgosłupa szyjnego, zwłaszcza przy zmianie pogody, są to bóle ciągłe i zażywa wtedy leki przeciwbólowe. Przed wypadkiem z dnia 9.08.2010 r. powód nie miał bóli głowy ani kręgosłupa szyjnego. Wypadek ograniczył aktywność fizyczną powoda – z uwagi na uraz kręgosłupa szyjnego nie może podnosić ciężarów i chodzić na zajęcia w siłowni. Po zdarzeniu z dnia 9.08.2010 r. powód nie wymagał pomocy osób trzecich, nie doznał urazu psychicznego i nie korzystał z pomocy psychologa lub psychiatry, nie bał się jeździć samochodem ani też nie odczuwał strachu przed jazdą samochodem i poruszaniu się po drogach. Obecnie powód zażywa leki przeciwbólowe i stosuje maści przeciwbólowe. /dowód: -przesłuchanie powoda, k. 129, -zeznania świadków M. Ż. , k. 73, L. P. , k. 110, M. M. , k,111, -odpis karty informacyjnej z 9.08.2010 r., -dokumentacja medyczna powoda, k. 14-18, k. 190-192, -akta szkodowe strony pozwanej/ Pismem z dnia 13.08.2010 r. powód zgłosił szkodę stronie pozwanej. Pismem z dnia 23.02.2011 r. wezwał stronę pozwaną do wypłaty kwoty 6000 zł tytułem zadośćuczynienia. Następnie pismem z dnia 24.02.2012 r. wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 12000 zł tytułem zadośćuczynienia za poniesioną krzywdę. Strona pozwana odmówiła wypłaty powodowi świadczenia w ramach ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej sprawcy zdarzenia. /dowód: -akta szkodowe strony pozwanej, -zgłoszenie szkody, k.19, -pismo powoda z 23.02.2011 r., k. 23, -pismo powoda z 24.02.2012 r., k. 29/ W wyniku zdarzenia komunikacyjnego z dnia 9.08.2010 r. powód doznał urazu głowy (bez utraty przytomności) z zespołem- nerwicowym pourazowym (pobolewania i zawroty głowy, nerwowość, bezsenność), urazu odcinka szyjnego kręgosłupa – z zespołem bólowym szyjnym pourazowym typu cervicalgii, z ograniczeniem ruchomości i rwą barkowo – ramienną prawostronną. Uszczerbek na zdrowiu powoda w związku z wypadkiem z 9.08.2010 r. wynosi 3%. Wypadek ten skutkuje do chwili obecnej pobolewaniami i zawrotami głowy, bólami kręgosłupa szyjnego z ograniczeniem ruchomości biernej i czynnej, parastezjami kończyn górnych zwłaszcza przy zmianach pogodowych i wysiłku fizycznym i w przyszłości będzie wskazana kontynuacja leczenia usprawniającego. Z powodu przebytego urazu mogą w przyszłości pojawić się dolegliwości bólowe kręgosłupa szyjnego połączone ze wzmożonym napięciem mięśni karku ograniczające jego ruchomość. /dowód: -opinia biegłych sądowych H. A. i M. J. , k. 187/ Sąd zważył, co następuje: Z zebranego w sprawie materiału dowodowego, a zwłaszcza z zeznań świadka L. P. , M. M. , którym Sąd dał wiarę, zaś strona pozwana w żaden sposób nie wykazała, by ich zeznania były tendencyjne lub nieprawdziwe, w sposób jednoznaczny wynika, że w dniu 9 sierpnia 2010 r. na skrzyżowaniu ulic (...) w K. doszło do kolizji drogowej, w której poszkodowanym został m.in. powód, kierujący samochodem F. (...) nr rej. (...) , zaś sprawcą kolizji był P. C. kierujący samochodem F. (...) nr rej. (...) , który nie zachował bezpiecznej odległości od pojazdu powoda i gdy ten zatrzymał się na czerwonym świetle uderzył w tył pojazdu. Okoliczności przedmiotowego zdarzenia i jej przebieg, wynikają nie tylko z zeznań w/w świadków ale również w całej rozciągłości potwierdził to powód jak również sporządzone przez sprawcę zdarzenia P. C. oświadczenie, w którym przyjął wyłączną odpowiedzialność za kolizję drogową. Zatem twierdzenia strony pozwanej kwestionujące fakt zaistnienia w/w zdarzenia i fakt uczestnictwa w nim P. C. są bezzasadne zaś pozwany twierdząc, iż P. C. nie napisał i nie podpisał dołączonego do pozwu oświadczenia, winien – zgodnie – z art. 253 k.p.c. – okoliczności te udowodnić, czego jednak nie uczynił, zaś świadkowie zdarzenia i w nim uczestniczący jednoznaczne potwierdzili okoliczności sporządzenia oświadczenia przez P. C. a to, że również wystąpili z żądaniem odszkodowawczym, w żaden sposób nie może eliminować waloru wiarygodności ich zeznań. Okoliczności i przebieg zdarzenia zostały również wykazane w sprawie tut. Sądu sygn. (...) z powództwa M. M. przeciwko stronie pozwanej, o zapłatę. Sąd pominął dowód z zeznań świadka P. C. , ponieważ jego przesłuchanie w drodze pomocy sądowej przez Sąd Rejonowy w Świdnicy okazało się niemożliwe z uwagi, iż świadek nie przebywał pod wskazanym przez pozwanego adresem, zaś strona pozwana nie oznaczyła innego adresu pobytu świadka, skutkującego prawidłowym doręczeniem wezwania na rozprawę. Bezspornym jest w sprawie, iż w dniu zdarzenia tj. 9.08.2010 r. kierujący samochodem F. (...) nr rej. (...) ubezpieczony był w towarzystwie pozwanego od odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za skutki wypadków. W tych okolicznościach, strona pozwana - jako ubezpieczyciel w zakresie OC - na podstawie przepisu art. 822 k.c. ponosi odpowiedzialność za szkody wyrządzone osobom trzecim przez sprawcę. Zgodnie z przepisem art. 445 § 1 k.c. Sąd może, w wypadkach wskazanych w art. 444 k.c. , przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę – tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Ze względu na niewymierność krzywdy określenie w konkretnym przypadku odpowiedniej sumy pozostawione zostało Sądowi, zaś Sąd korzysta z daleko idącej swobody, z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, mających wpływ na rozmiar doznanej krzywdy. Pojęcie krzywdy mieści w sobie wszelkie ujemne następstwa uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia zarówno w postaci doznanych cierpień fizycznych jak i psychicznych (vide: wyrok SN z 12.07.2000 r. II CKN 1119/98). Przepisy Kodeksu cywilnego nie zawierają żadnych kryteriów, jakie należy uwzględnić przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia pieniężnego, zaś zadośćuczynienie przewidziane w art. 445 § 1 k.c. ma charakter kompensacyjny. Wysokość zadośćuczynienia musi przedstawiać jakąś ekonomicznie odczuwalną wartość, nie może jednak spełniać funkcji źródła dochodu poszkodowanego a jedynie wynagrodzić mu doznany ból i cierpienie. Kwotowe oznaczenie należnego zadośćuczynienia, według poglądów zarówno w orzecznictwie jak i w literaturze, powinno być utrzymane w rozsądnych granicach, z uwzględnieniem doznanej krzywdy jak i aktualnych stosunków majątkowych oraz poziomu życia społeczeństwa. Z dokumentacji medycznej powoda oraz opinii biegłych – neurochirurga oraz z zakresu ortopedii i traumatologii – wynika jednoznacznie, że powód w wyniku zdarzenia z dnia 9.08.2010 r. doznał urazu głowy (bez utraty przytomności) z zespołem nerwicowym pourazowym (pobolewania, zawroty głowy, bezsenność) i urazu odcinka szyjnego kręgosłupa z zespołem bólowym szyjnym pourazowym typu cervicalgii, z ograniczeniem ruchomości i rwą barkowo – ramienną prawostronną, co skutkowało uszczerbkiem na zdrowiu w wysokości 3%. Nadto z powyższej opinii wynika, że wypadek ten skutkuje do chwili obecnej pobolewaniami i zawrotami głowy, bólami kręgosłupa szyjnego z ograniczeniem ruchomości biernej i czynnej, które nasilają się zwłaszcza przy zmianach pogodowych oraz przy wysiłku fizycznym, zmuszając do przyjmowania leków przeciwbólowych oraz utrudniając czynności życia codziennego jak i pracę zawodową. W przyszłości zaś będzie wskazana kontynuacja leczenia usprawniającego i z powodu przebytego urazu mogą pojawić się w przyszłości dolegliwości bólowe kręgosłupa szyjnego połączone z wzmożonym napięciem mięśni karku, ograniczające jego ruchomość. Potwierdził to w całości, słuchany w charakterze strony powód oraz świadkowie M. Ż. , L. P. i M. M. . Wbrew twierdzeniom pełnomocnika powoda, powód – potwierdził to w swoich zeznaniach – po zdarzeniu z dnia 9.08.2010 r. nie wymagał pomocy osób trzecich, nie doznał urazu psychicznego, nie korzystał z pomocy psychologa lub psychiatry, jak również nie bał się jeździć samochodem (jako kierowca) i nie odczuwał strachu przed jazdą i poruszaniem się autem po drogach. Zatem mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, w tym również rozmiar doznanych przez powoda cierpień fizycznych i psychicznych, konieczność ograniczenia aktywności życiowej m.in. z uwagi na uraz kręgosłupa szyjnego, młody wiek powoda, długi proces leczenia, aktualne dolegliwości odczuwalne przez powoda w związku z wypadkiem oraz uszczerbek na zdrowiu w wysokości 3%, Sąd uznał za odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego należnego powodowi kwotę 8000 zł w nawiązaniu również, co wskazano wyżej, zarówno do zasobności społeczeństwa i przeciętnego poziomu życia, mając na uwadze także wysokość sum zasądzonych w podobnych przypadkach w tut. Sądzie i powyższą kwotę zasądził (pkt I wyroku). Sąd uwzględnił odsetki ustawowe od kwoty 6000 zł od dnia 11.04.2011 r. do dnia zapłaty – zgodnie żądaniem pozwu – gdyż pismem z dnia 23.02.2011 r. powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 6000 zł zaś przyjmując termin na doręczenie pisma pozwanemu i termin 30 dni, wynikający z przepisu art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22.05.2013 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, (...) (Dz.U. 2003.124.1152 ze zm.) w zw. z art. 817 k.c. , uwzględnienie odsetek od w/w daty jest w pełni zasadne a brak okoliczności wskazanych w przepisie art. 14 ut.2 w/w ustawy. Natomiast odsetki od pozostałej kwoty 2000 zł Sąd uwzględnił od dnia 2 kwietnia 2012 r., gdyż na rozprawie w dniu 16 lipca 2012 r. (k.61 akt) powód sprecyzował ich termin a nadto, pismem z dnia 24.02.2012 r. (wpłynęło do pozwanego w dniu 29.02.2012 r. ), powód wezwał stronę pozwaną do zapłaty zadośćuczynienia w kwocie 12000 zł, zaś uwzględniając termin 30-dniowy z przepisu art. 14 ust. 1 w/w ustawy na wypłatę – żądanie odsetek w tym zakresie jest również zasadne. Wbrew stanowisku pozwanego, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego w razie wyrządzenia szkody odsetki należą się poszkodowanemu już od chwili zgłoszenia przezeń roszczenia o zapłatę zadośćuczynienia, przy uwzględnieniu terminu z art. 14 ust. 1 ustawy ( 817 k.c. ) na podstawie przepisu art. 455 k.c. w zw. z art. 481 k.c. zaś zasądzenie odsetek od daty wyrokowania w przedmiotowej sprawie prowadziłoby w istocie do ich umorzenia za okres sprzed daty wyroku i stanowiłoby nieuzasadnione uprzywilejowanie strony pozwanej, skłaniając również towarzystwo ubezpieczeniowe do jak najdłuższego zwlekania z opóźnionym świadczeniem pieniężnym, w oczekiwaniu na orzeczenie Sądu. Dalej idące powództwo Sąd oddalił (pkt II wyroku). O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 100 k.p.c. stosunkowo rozdzielając koszty przy przyjęciu, że powód wygrał w 0,67 % (8000 zł :12000 zł) zaś strona pozwana w 0,33 % a zatem należne powodowi koszty to 3717 zł (600 zł opłata sądowa, 17 zł opłata skarbowa od pełnomocnictwa, 2400 zł kosztów zastępstwa adwokackiego i 700 zł kosztów opinii biegłego) zaś pozwanemu to 2417 zł (2400 zł koszty zastępstwa i 17 zł opłata skarbowa od pełnomocnictwa) i przy uwzględnieniu, w jakim stosunku strony wygrały, należne koszty wynoszą 2490,39 zł (3717 zł x 0,67 %) powód i 797,61 zł (2417 zł x 0,33 %) pozwany i w związku z tym należało zasądzić od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 1692,78 zł tytułem zwrotu części kosztów procesu (2490,39 zł – 787,61 zł). Sąd nie uwzględnił żądanych przez pełnomocnika powoda kosztów zastępstwa w kwocie 4800 zł (uwzględniając tylko 2400 zł) uznając, że w niniejszym postępowaniu brak było podstaw do zasądzenia opłaty za czynności adwokackie w zwiększonej stawce, gdyż przedmiotowa sprawa nie należała do zawiłych, nie uzasadniał tego również jakiś szczególny nakład pracy profesjonalnego pełnomocnika a wskazać należy, że możliwość podwyższenia stawki może nastąpić tylko w pewnych nadzwyczajnych i szczególnych okolicznościach, których nie uzasadniała ani aktywność pełnomocnika ani też stopień skomplikowania sprawy. Ponadto Sąd nakazał stronie pozwanej uiścić na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Kłodzku kwoty 651,20 zł – tytułem zwrotu wydatków poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa na wynagrodzenie biegłych sądowych (k.202 akt) na podstawie art. 113 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych z dnia 28.07.2005 r. (tekst jednolity: Dz.U. nr 90 poz.594). W tym stanie rzeczy, mając na uwadze całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego, należało orzec jak w sentencji.