po przekazaniu sprawy w przypadkach wskazanych w art. 505 33 k.p.c. , art. 505 34 k.p.c. oraz art. 505 36 k.p.c. przewodniczący wzywa powoda do usunięcia braków formalnych pozwu oraz uzupełnienia pozwu, w sposób odpowiedni dla postępowania, w którym sprawa będzie rozpoznana – w terminie dwutygodniowym od daty doręczenia wezwania. W przypadku nieusunięcia braków formalnych pozwu sąd umarza postępowanie. W uchwale z dnia 18 października 2013 r. (III CZP 63/13) Sąd Najwyższy wskazał, iż po uchyleniu nakazu zapłaty wydanego w elektronicznym postępowaniu upominawczym i przekazaniu sprawy do sądu właściwego na podstawie art. 505 34 § 1 w związku z art. 502 1 § 1 i art. 499 pkt 4 k.p.c. sąd - stosując art.
w brzmieniu obowiązującym do dnia 6 lipca 2013 r. - może zawiesić postępowanie bez wzywania powoda do wskazania właściwego adresu pozwanego ( art. 177 § 1 pkt 6 k.p.c. ). Podejmując powyższą uchwałę Sąd Najwyższy dokonał wykładni art.
w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją dokonaną ustawą z dnia 10 maja 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 654) , czyli w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie. Przepis ten nakładał na przewodniczącego - po przekazaniu sprawy w przypadkach wskazanych w art. 505 33 , 505 34 oraz 503 36 k.p.c. - obowiązek wezwania powoda do usunięcia braków formalnych pozwu oraz uzupełnienia pozwu, w sposób odpowiedni dla postępowania, w którym sprawa będzie rozpoznana - w terminie dwutygodniowym od daty doręczenia wezwania, a w przypadku nieusunięcia braków formalnych obligował sąd do umorzenia postępowania. Sąd Najwyższy wskazał, iż nie stanowi braku formalnego pozwu brak adresu pozwanego powstały w związku niemożnością doręczenia orzeczenia wydanego w elektronicznym postępowaniu upominawczym pozwanemu na adres wskazany w pozwie. Postępowanie w sprawie wszczętej w elektronicznym postępowaniu upominawczym nie kończy się w razie braku podstaw do wydania nakazu zapłaty ( art. 505 33 k.p.c. ), uchylenia nakazu ( art. 505 34 k.p.c. ) lub utraty mocy przez to orzeczenie ( art. 505 36 k.p.c. ), lecz jest kontynuowane przed sądem ogólnie właściwym na ogólnych zasadach procesowych. Wezwanie do usunięcia braków formalnych pozwu na podstawie art.
w brzmieniu obowiązującym do dnia 6 lipca 2013 r. mogło zatem obejmować jedynie dokument pełnomocnictwa ( art. 126 § 3 i § 3 1 k.p.c. ) oraz dokumenty wykazujące umocowanie do działania za stronę ( art. 68 k.p.c. ). Nie ma podstaw do przyjęcia, że po przekazaniu sprawy wszczętej w elektronicznym postępowaniu upominawczym sądowi właściwości ogólnej następuje powrót do etapu wstępnego badania pozwu według zasad ogólnych. Sąd Najwyższy podkreślił, iż zakres kontroli przewidzianej w art.
nie jest tożsamy z zakresem badania określonego w art. 130 k.p.c. i nie obejmuje kontroli prawidłowości wskazania adresu pozwanego. Sąd Najwyższy wskazał, że przewodniczący w sądzie właściwości ogólnej nie ma obowiązku wezwania powoda do wskazania prawidłowego adresu pozwanego, gdyż - stosownie do jednoznacznego brzmienia art. 505 34 k.p.c. - wcześniej powinien uczynić to przewodniczący w sądzie, który wydał nakaz zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym. W świetle przepisów regulujących ogólne wymagania formalne pozwu, odnoszących się również do pozwu inicjującego elektroniczne postępowanie upominawcze, pozew, który - stosownie do art. 126 § 2 k.p.c. - określa miejsce zamieszkania (siedziby) pozwanego, nie jest dotknięty brakiem formalnym podlegającym usunięciu na podstawie art. 130 § 1 k.p.c. Dotyczy to również sytuacji, w których - po nadaniu biegu sprawie - okazało się, iż miejsce zamieszkania (siedziba) pozwanego zostało wskazane w sposób wadliwy albo nie jest już aktualne. W takim przypadku powód powinien zostać wezwany do usunięcia braku w wyznaczonym terminie, a bezskuteczny upływ tego terminu może skutkować zawieszeniem postępowania na podstawie art. 177 § 1 pkt. 6 k.p.c. (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 14 kwietnia 1967 r., II CZ 25/67, nie publ. i z dnia 19 października 1988 r., I CZ 111/08, nie publ. oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 września 2010 r., I CSK 555/09, nie publ.). Pogląd ten należy odnieść również do sytuacji, w której miejsce zamieszkania (siedziba) pozwanego zostało w pozwie wskazane, ale adres ten okazał się nieprawidłowy. Elektroniczne postępowanie upominawcze stanowi szczególną odmianę postępowania upominawczego i nie budzi wątpliwości, że w postępowaniu tym, w razie ujawnienia wadliwego wskazania miejsca zamieszkania (siedziby) pozwanego, sąd ma obowiązek wezwać powoda do usunięcia tej przeszkody - uniemożliwiającej nadanie sprawie dalszego biegu - w oznaczonym terminie pod rygorem zawieszenia postępowania, a więc sankcji o skutkach łagodniejszych, niż wynikające z umorzenia postępowania. W świetle przywołanej regulacji decyzja o umorzeniu postępowania uprzednio prowadzonego w trybie elektronicznego postępowania upominawczego będzie uzasadniona jedynie wówczas, gdy powód nie usunie braków pozwu w sposób odpowiedni dla postępowania, w którym sprawa będzie rozpoznana. Tymczasem w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy niezaopatrzenie Sądu Rejonowego przez skarżącego w aktualny adres zamieszkania strony pozwanej nie może być uznane za brak formalny tego pisma procesowego. W świetle powyższego przepis art.
nie mógł znaleźć zastosowania. Niepodanie prawidłowego adresu strony pozwanej, a podanie już w pozwie takiego, co do którego powód ma uzasadnione przekonanie, że jest on adresem rzeczywistym zamieszkania pozwanego – jak to było w przedmiotowym postępowaniu, nie uzasadnia umorzenia postępowania w oparciu o wskazaną regulację. Powinno zaś prowadzić do rozważenia zasadności jego zawieszenia w oparciu o art. 177 § 1 pkt. 6 k.p.c. Mając powyższe okoliczności na uwadze, Sąd Okręgowy, na podstawie art. 397 § 2 k.p.c. w zw. z art. 386 § 4 k.p.c. , orzekł jak w postanowieniu.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.