Sygn. akt IX Pa 56/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 września 2014 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku Wydział IX Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący : SSO Iwona Nowak Sędziowie: SSO Maria Konieczna /spr/ SSO Mariola Łącka Protokolant: st. sekretarz sądowy Dagmara Mazurkiewicz przy udziale ./. po rozpoznaniu w dniu 04 września 2014r. w Rybniku sprawy z powództwa A. S. przeciwko (...) Sp. z o.o. w J. o odszkodowanie za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę, zapłatę nagrody rocznej za 2012 rok i wypłatę świadczenia dodatkowego na skutek apelacji pozwanej (...) Sp. z o.o. w J. od wyroku Sądu Rejonowego w Jastrzębiu -Zdroju Wydziału IV Pracy z dnia 10 lutego 2014 r. sygn. akt IV P 75/13
- zmienia zaskarżony wyrok w pkt 1 w ten sposób, iż zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę 27.636, 64 zł / dwadzieścia siedem tysięcy sześćset trzydzieści sześć złotych 64/100) netto tytułem świadczenia dodatkowego w postaci ubezpieczenia zdrowotnego, majątkowego i osobowego za okres od lutego 2013 roku do września 2013 roku z ustawowymi odsetkami: - od kwoty 3.454,58 zł od dnia 11.03.2013 roku, - od kwoty 3.454,58 zł od dnia 11.04.2013 roku, - od kwoty 3.454,58 zł od dnia 11.05.2013 roku, - od kwoty 3.454,58 zł od dnia 11.06.2013 roku, - od kwoty 3.454,58 zł od dnia 11.07.2013 roku, - od kwoty 3.454,58 zł od dnia 11.08.2013 roku, - od kwoty 3.454,58 zł od dnia 11.09.2013 roku, - od kwoty 3.454,58 zł od dnia 11.10.2013 roku, a w pozostałej części powództwo oddala,
- zmienia zaskarżony wyrok w pkt.3 w ten sposób, iż zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę 1.382,00 zł ( jeden tysiąc trzysta osiemdziesiąt dwa złote 00/100 ) tytułem zwrotu kosztów sądowych , opłaty od uwzględnionego roszczenia pozwu,
- oddala apelację w pozostałej części,
- zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę 800,00 zł ( osiemset złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za II instancję. Sędzia Przewodniczący Sędzia SSO Maria Konieczna SSO Iwona Nowak SSO Mariola Łącka Sygn. akt IX Pa 56/14 UZASADNIENIE Kolejnymi pozwami skierowanymi przeciwko (...) Sp. z o.o. w J. złożonymi w odrębnych sprawach połączonych do łącznego rozpoznania, po ich sprecyzowaniu, powódka A. S. domagała się: - uznania za bezskuteczne dokonanego jej wypowiedzenia umowy o pracę z dnia 30.05.2011r. zawartej na czas nieokreślony przez pozwaną, a następnie odszkodowania z tego tytułu w wysokości jednomiesięcznego wynagrodzenia za pracę, - zasądzenia świadczenia dodatkowego na kwocie po 3.454,58 zł netto miesięcznie w postaci ubezpieczenia zdrowotnego, majątkowego, osobowego za okres od stycznia 2013r. do września 2013r., - nagrody rocznej za 2012r. w kwocie 35.000 zł, w każdym przypadku z ustawowymi odsetkami, podnosząc na uzasadnienie żądań kolejno: niezgodne z prawem wypowiedzenie - w czasie przebywania powódki na zwolnieniu lekarskim, bezprawne wstrzymanie świadczenia dodatkowego w postaci powołanej, wbrew § 4 pkt 1 Porozumienia zmieniającego do umowy o pracę, którym przyznano powódce prawo do świadczenia, spełnienie warunków z rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 03.07.2001r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu przyznawania nagrody rocznej osobom kierującym niektórymi podmiotami prawnymi … do przyznania nagrody rocznej powódce, gdy przez cały 2012r. pełniła ona funkcję członka zarządu Spółki, nie naruszyła swoich obowiązków pracowniczych, nie rozwiązano z nią umowy o pracę z jej winy, ani też nie odwołano jej ze stanowiska z przyczyn stanowiących podstawę do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia. W odpowiedzi na żądania kolejnych pozwów pozwana wniosła o ich oddalenie w zakresie ostatecznie odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę wobec skutecznego cofnięcia wypowiedzenia , w zakresie świadczenia dodatkowego wobec jego przysługiwania do dnia 17.01.2013r., to jest za okres pełnienia funkcji członka zarządu pozwanej: Zastępcy Prezesa Zarządu – Dyrektora ds. Handlowych oraz wypłaty za styczeń 2013r. w zakresie nagrody wobec uznaniowego charakteru dochodzonej nagrody. Sąd Rejonowy w Jastrzębiu Zdroju Wydział IV Pracy wyrokiem z dnia 10.02.2014r. w sprawie o sygn. akt IVP 75/13: - w pkt 1 zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 31.091,22 zł netto tytułem świadczenia dodatkowego w postaci ubezpieczenia zdrowotnego, majątkowego i osobowego za okres od stycznia 2013r. do września 2013r. z odsetkami ustawowymi od kwoty 3.454,58 zł kolejno od dnia : 11.02.2013r., 11.03.2013r., 11.04.2013r., 11.05.2013r., 11.06.2013r., 11.07.2013r., 11.08.2013r., 11.09.2013r., 11.10.2013r., zobowiązując pozwaną do wpłaty wyżej określonej kwoty wraz z odsetkami na rachunek bankowy (...) Towarzystwa (...) S.A. w W. numer wniosku (...) , - w pkt 2 w pozostałej części powództwo oddalił, - w pkt 3 zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 6.451,50 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, to jest połowy opłaty sądowej od pozwu, - w pkt 4 w pozostałym zakresie zniósł wzajemnie między stronami koszty procesu. W uzasadnieniu wyroku Sąd Rejonowy podał, iż ustalił i zważył co następuje: Powódka zatrudniona została w pozwanej Spółce (...) w J. w oparciu o umowę o pracę zawartą w dniu 30.05.2011r. na czas nieokreślony an stanowisku Zastępcy Prezesa Zarządu – Dyrektora ds. Handlowych. W dniu 10.10.2011r. strony zawarły Porozumienie zmieniające umowę o pracę z dnia 30.05.2011r., mocą którego w § 4 przyznano powódce świadczenie dodatkowe w postaci ubezpieczenia zdrowotnego, majątkowego i osobowego. Zaznaczono, że maksymalna wartość świadczeń dodatkowych przyznanych w ciągu roku pracownikowi nie może przekroczyć dwunastokrotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia, przyjętego do ustalenia jego wynagrodzenia miesięcznego. Strony porozumienia zgodnie oświadczyły ( §11 ), że porozumienie zastępuje dotychczasową umowę o pracę z dnia 30.05.2011r. Uchwałą nr 73/V/2013 z dnia 17.01.2013r.Rada Nadzorcza pozwanej odwołała powódkę z funkcji członka zarządu – Zastępcy Prezesa Zarządu – Dyrektora ds. Handlowych. Pismem z dnia 05.02.2013r. doręczonym powódce w dniu 11.02.2013r. Prezes Zarządu pozwanej w imieniu pozwanej wypowiedział powódce umowę o pracę – Porozumienie zmieniające umowę o pracę z dnia 30.05.2011r. zawarte w dniu 10.10.2011r. stwierdzając, że okres wypowiedzenia upłynie w dniu 31.03.2013r. Jako przyczynę wypowiedzenia umowy o pracę pozwana wskazała odwołanie powódki z funkcji członka zarządu: Zastępcy Prezesa Zarządu – Dyrektora ds. Handlowych. Pozwana poinformowała powódkę, że otrzyma odprawę w wysokości 3-krotności wynagrodzenia miesięcznego, a także o prawie wniesienia odwołania w terminie 7 dni do Sądu Rejonowego w Jastrzębiu Zdroju. W dniu 05.02.2013r. powódka korzystała z urlopu na żądanie, a od dnia 06.02.2013r.przebywała na zwolnieniu lekarskim. Pismem z dnia 13.02.2013r. pozwana cofnęła wypowiedzenie umowy o pracę złożone powódce pismem z dnia 05.02.2013r. Powódka w dalszym ciągu jest zatrudniona u pozwanej, z tym ,że od dnia 01.10.2013r. na stanowisku starszego specjalisty ds. zamówień i sprzedaży z wynagrodzeniem 4.750 zł miesięcznie. Wnioskiem z dnia 22.05.2013r. Prezes Zarządu pozwanej T. W. zwrócił się do Rady Nadzorczej pozwanej o przyznanie nagrody rocznej powódce jako Zastępcy Prezesa Zarządu – Dyrektorowi ds. Handlu i Usług (...) Spółka z o.o. Wniosek zawierał szczegółowe uzasadnienie. Rada Nadzorcza na posiedzeniu w dniu 03.06.2013r. nie podjęła uchwały w sprawie przyznania powódce nagrody rocznej za 2012r. Uchwała nie uzyskała większości głosów: ilość głosów „ za ” 0, ilość głosów „ przeciw” 4, ilość głosów „ wstrzymujących się ” 1, przy obecnych 5 członkach Rady Nadzorczej. Pozwana wyliczyła wysokość jednomiesięcznego wynagrodzenia powódki na kwotę 13.818,32 zł, nagrody rocznej za 2012r. na kwotę 35.000 zł. Powyższe Sąd ustalił na podstawie wskazanych dowodów z dokumentów, zeznań wskazanych świadków, przesłuchania powódki i za pozwaną Prezesa Zarządu pozwanej T. W. . Sąd zważył: - odnośnie żądania odszkodowania za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę zawartej w dniu 30.05.2011r., iż wypowiedzenie bezspornie naruszało art.41 k.p. , bo zostało doręczone, gdy powódka przebywała na zwolnieniu lekarskim, ale zostało skutecznie cofnięte, czego powódka nie kwestionowała i co wynika z faktu, że pozostawała nadal w stosunku zatrudnienia, otrzymywała wynagrodzenie i wreszcie z faktu, iż otrzymała ostatecznie wypowiedzenie zmieniające jej warunki pracy i płacy, od którego się nie odwołała i stąd żądanie odszkodowania jest bezzasadne, bo nie zaistniały przesłanki z art.45§1 k.p. i uległo oddaleniu w pkt 2 wyroku, - odnośnie żądania nagrody rocznej za 2012r., iż w świetle obowiązującego uregulowania prawnego w tym przedmiocie i Porozumienia zmieniającego umowę o pracę z dnia 30.05.2011r. nagroda taka ma charakter uznaniowy, nie ma charakteru wynagrodzenia miesięcznego, nie jest premią regulaminową jak w twierdzeniach powódki i skoro na złożony wniosek o jej przyznanie nie została podjęta uchwała w tym zakresie przez Radę Nadzorczą, to roszczenie jest bezzasadne i uległo oddaleniu w pkt 2 wyroku, - odnośnie żądania wypłaty świadczenia dodatkowego w postaci ubezpieczenia zdrowotnego, majątkowego i osobowego, iż roszczenie jest uzasadnione w całości, gdy świadczenia takie przysługują powódce z mocy §4 pkt 1 Porozumienia zmieniającego do umowy o pracę używającego zwrotu „ przysługuje ”, uchwały Rady Nadzorczej w tym przedmiocie, wypłacane było co miesiąc w kwocie 3.454,58 zł netto na wskazany rachunek powódki, nie zostało ograniczone żadnym terminem i pozostaje bez znaczenia, że powódka przestała pełnić funkcję Zastępcy Prezesa Zarządu, gdy nadal pozostawała Dyrektorem ds. Handlu w sytuacji wypłacania takiego świadczenia Dyrektorowi ds. Finansowych, mimo że nie był i nie jest członkiem Zarządu pozwanej. Inaczej roszczenie jest zasadne, gdy stanowiło istotny element umowy o pracę, gdy wstrzymanie jego wypłaty było bezprawne. Sąd przyjął zaprzestanie wypłaty od stycznia 2013r., mimo przeciwnych twierdzeń pozwanej, gdy pozwana obciążona w tym przedmiocie ciężarem dowodu z mocy art.6 k.c. nie przedstawiła przekonywujących dowodów na poparcie swoich twierdzeń wobec okoliczności szczegółowo powołanych w uzasadnieniu wyroku. Sąd przyjął dalej zasadność tegoż roszczenia od stycznia 2013r. do września 2013r., to jest miesiąca poprzedzającego miesiąc skutecznego wypowiedzenia umowy o pracę w części dotyczącej świadczenia dodatkowego generalnie w oparciu o przeprowadzony dowód z kartoteki zarobkowej. Ostatecznie Sąd zasądził z tego tytułu kwotę jak w pkt 1 wyroku z mocy powołanych uregulowań z odsetkami od dnia 11 kolejnego miesiąca przyjmując, że wypłata świadczenia następowała według zasad dotyczących wypłaty wynagrodzenia i stąd oddalił w pozostałym zakresie żądanie odsetek w pkt 2 wyroku . Sąd zobowiązał pozwaną do wypłaty tej kwoty wraz z odsetkami na rachunek bankowy powódki. O kosztach Sąd orzekł z mocy art.100 k.p.c. Apelację od wyroku złożyła pozwana zaskarżając go w pkt 1 i 3 i zarzucając mu: 1) naruszenie przepisów postępowania cywilnego, a to: - art.232 k.p.c. przez błędne założenie, że pozwana nie wykazała dowodów potwierdzających dokonanie wpłat z tytułu świadczenia dodatkowego za okres od lipca 2011r. do stycznia 2013r., gdy pozwana przedstawiła potwierdzenia wpłat z tytułu świadczeń dodatkowych za okres od lipca 2011r. do stycznia 2013r., - art.233§1 k.p.c. przez: błąd w ustaleniach faktycznych i przyjęcie, że powódka mimo odwołania z funkcji Zastępcy Prezesa Zarządu pozostawała Dyrektorem ds. Handlu, gdy powódka od dnia odwołania z funkcji Zastępcy jw. faktycznie nie pełniła funkcji Dyrektora ds. Handlu, przez błędną ocenę zeznań świadka A. P. , przez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i dokonania jego oceny z pominięciem istotnej jego części, to jest dowodów wypłat świadczeń dodatkowych, 2) naruszenie przepisów prawa materialnego: - art.2 pkt 3 w zw. z art.11 ustawy z dnia 03.03.2000r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi przez błędną jego interpretację, - art.65§2 k.c. przez jego niezastosowanie i dokonanie błędnej interpretacji postanowień umowy o pracę. Wobec takich zarzutów pozwana wniosła o: - zmianę zaskarżonego wyroku w części objętej pkt 1 i 3 i ich oddalenie, - ewentualnie uchylenie wyroku w części objętej pkt 1 i 3 i przekazanie sprawy w tej części Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, - zasądzenie na rzecz pozwanej kosztów procesu wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych za obie instancje. W uzasadnieniu apelacji pozwana podniosła, iż stanowisko Sądu w zakresie dotyczącym uwzględnienia powództwa jest nieprawidłowe, bo: - pozwana zaprzestała wypłacania świadczenia dodatkowego z uwagi na utratę przez powódkę statusu osoby, o której mowa w art.2 pkt 3 ustawy z dnia 03.03.2000r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi w związku z odwołaniem powódki z funkcji Zastępcy Prezesa Zarządu – Dyrektora ds. Handlowych, gdy uprawnienie takie wynika wprost z redakcji art.2 tej ustawy i gdy wypłata świadczeń dodatkowych na rzecz powódki powiązana była z pełnieniem przez nią funkcji członka zarządu, na co wskazują postanowienia umowy o pracę z dnia 30.05.2011r. oraz Porozumienia zmieniającego do umowy o pracę z dnia 10.10.2011r. w sytuacji, gdy stosunek pracy między powódką a pozwaną od samego początku przewidywał zatrudnienie powódki na stanowisku Zastępcy Prezesa Zarządu – Dyrektora ds. Handlowych. Sąd oparł się w tym zakresie jedynie na wykładni literalnej postanowień umowy o pracę, nie badając celu ani zamiaru stron umowy, co narusza art.65§2 k.c. Pozwana podniosła, iż niemożliwym było wcześniejsze złożenie wypowiedzenia zmieniającego, bo powódka począwszy od dnia odwołania z funkcji Zastępcy Prezesa Zarządu – Dyrektora ds. Handlowych, to jest od dnia 18.01.2013r. do dnia 05.08.2013r. była nieobecna w pracy, - Sąd I instancji dokonał błędnej interpretacji i wybiórczo potraktował zeznania świadka A. P. , który wprawdzie przyznał, że otrzymywał świadczenie w postaci ubezpieczenia zdrowotnego, majątkowego i osobowego, mimo że nie był członkiem zarządu pozwanej, lecz Sąd mylnie wyprowadził z tego wniosek, że przyznanie podobnego świadczenia osobie nie będącej członkiem zarządu potwierdza słuszność żądań powódki, stanowi to nadużycie interpretacyjne Sądu Rejonowego, które jest sprzeczne z zeznaniami ww. świadka, gdy inne były przesłanki i okoliczności przyznania świadczeń na rzecz tego świadka - z faktu podobieństwa pomiędzy świadczeniami nie można wyciągać wniosku by były to te same świadczenia oparte na jednakowej podstawie prawnej, - błędnie Sąd przyjął, iż pozwana nie przedstawiła przekonywujących dowodów w zakresie dokonania płatności z tytułu świadczenia dodatkowego za styczeń 2013r., gdy pozwana przytoczyła wszelkie niezbędne dowody na potwierdzenie wysuwanych twierdzeń, bo przedstawiła czternaście wydruków stanowiących potwierdzenia realizacji przelewów z tytułu świadczenia dodatkowego na rzecz powódki za okres od lipca 2011r. do stycznia 2013r. W odpowiedzi na apelację powódka wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania za II instancję według norm przepisanych w uzasadnieniu generalnie podnosząc, iż: - z redakcji art.232 k.p.c. wynika, iż Sąd nie mógł naruszyć tego przepisu nawet gdyby faktycznie błędnie przyjął, że strona nie wskazała dowodów, - poza sporem winno być, że pozwana nie wypłaciła powódce świadczenia dodatkowego za styczeń 2013r., gdy do protokołu rozprawy z dnia 12.08.2013r. pełnomocnik pozwanej złożył oświadczenie, iż nie kwestionuje wyliczeń żądanych kwot z pkt 2 pisma powódki z dnia 19.07.2013r., w którym powódka wniosła o zasądzenie należnych kwot od stycznia 2013r. i gdy z przedłożonych miesięcznych kartotek zarobkowych nie wynika, że świadczenie za ten miesiąc zostało powódce rzeczywiście wypłacone, - prawo do świadczenia dodatkowego w postaci ubezpieczeń zostało ustalone w umowie o pracę, która – jak sama pozwana przyznaje – nadal obowiązuje w brzmieniu nadanym Porozumieniem z dnia 10.10.2011r. i wypowiedzeniem z dnia 07.08.2013r. i stąd brak jest podstaw do przyjęcia, że świadczenia te były ściśle związane z pełnioną funkcją członka zarządu, gdyby pozwana chciała zaprzestać ich wypłaty, to powinna wypowiedzieć w tym zakresie zawarte w umowie o pracę warunki pracy i płacy, a tymczasem do sierpnia 2013r. takiego wypowiedzenia zmieniającego nie było, - słusznie Sąd przyjął, iż pomimo odwołania z funkcji Zastępcy Prezesa Zarządu powódka pozostawała Dyrektorem ds. Handlu do dnia 30.09.2013r., - pozwana nie wykazała na czym polegać miał zarzut błędnej oceny zeznań świadka A. P. , - pozwana zarzucając, że Sąd oparł się jedynie na wykładni literalnej umowy o pracę, pomijając cel i zamiar tej umowy, nie wskazała jaki ten cel i zamiar był, - z przepisów ustawy o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi , na jaką powołuje się pozwana, nie wynika, iż spornych świadczeń nie może otrzymywać pracownik nie będący członkiem zarządu Spółki, tym bardziej, że świadczenia takie zostały przyznane przez pozwaną świadkowi A. P. , gdy nie był on osobą wskazaną w art.2 pkt 3 ww. ustawy. Rozpoznając apelację Sąd Okręgowy zważył co następuje. Wyrok Sądu I instancji w zaskarżonej części jest prawidłowy co do przyjętej zasady odpowiedzialności w sytuacji zasadnego ustalenia uprawnienia powódki do dochodzonego świadczenia dodatkowego i zwrotu opłaty na jej rzecz przez pozwaną, przy czym nie sposób zgodzić się z przyjęciem przez Sąd I instancji braku uiszczenia świadczenia dodatkowego za miesiąc styczeń 2013r i z przyjęciem zwrotu opłaty w wysokości połowy uiszczonej przez powódkę. Zdaniem Sądu Okręgowego Sąd I instancji przeprowadził w sprawie wyczerpujące postępowanie dowodowe, co nie jest kwestionowane przez strony, dokonał prawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego w zakresie dotyczącym uprawnienia powódki do świadczenia dodatkowego za okres od stycznia do września 2013r. Ustalenia i argumentację Sądu I instancji w tym zakresie Sąd Okręgowy w pełni podzielił i przyjął za własne. W świetle literalnego brzmienia par.4 pkt.1 Porozumienia zmieniającego do umowy o pracę nie ulega żadnej wątpliwości, iż prawo do świadczenia dodatkowego stało się istotnym elementem indywidualnej umowy o pracę zawartej pomiędzy stronami. W takiej sytuacji dla przyjęcia braku uprawnienia do świadczenia dodatkowego niezbędnym było dokonanie skutecznego wypowiedzenia w jego zakresie zgodnie z obowiązującymi przepisami w tym przedmiocie, co faktycznie nastąpiło od miesiąca października 2013r. W takim rozumieniu bez znaczenia pozostaje odwołanie powódki z funkcji członka Zarządu pozwanej- Zastępcy Prezesa Zarządu – Dyrektora ds. Handlowych dodatkowo, gdy zgodnie z par.2 umowy o pracę z dnia 30.05.2011r powódka została zatrudniona na czas nieokreślony na stanowisku j.w i skuteczne wypowiedzenie w tym zakresie również nastąpiło poczynając od października 2013r. Podnieść należy, iż bez znaczenia pozostaje przyczyna dokonanego ostatecznie wypowiedzenia zmieniającego dopiero od października 2013r, dodatkowo, gdy dotyczyła ona usprawiedliwionej , niekwestionowanej przez pozwaną nieobecności powódki w pracy. W świetle powyższego nie można przyjąć, iż nastąpiło naruszenie przepisów ustawy z dnia 03.03.2000r. o wynagrodzeniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi zwłaszcza, gdy ustawa ta stwarza możliwość, a nie obowiązek przyznania prawa do świadczenia dodatkowego, nie przewiduje zakazu przyznania takiegoż prawa osobom nie należącym do kręgu osób objętych ustawą. Wreszcie, gdy pracodawca ma możliwość korzystniejszego kształtowania warunków pracy i płacy od przewidzianych ustawowo – zakaz dotyczy ustaleń mniej korzystnych. Nie można się zgodzić z ustaleniami Sądu I instancji dotyczącymi braku wypłaty należności za miesiąc styczeń 2013r w świetle dokumentacji przedstawionej przez pozwaną w postaci przelewów z rachunku pozwanej na konto powódki , z których Sąd I instancji przeprowadził dowód, a które przez niewątpliwe przeoczenie pominął przy ocenie materiału dowodowego. Zdaniem Sądu Okręgowego dokumentacja ta wskazuje jednoznacznie na uiszczenie należności do miesiąca stycznia 2013r. włącznie , biorąc pod uwagę wykazane w niej kwoty, daty przelewów ( początkowe daty następujących po sobie miesięcy za wyjątkiem trzech pierwszych dotyczących generalnie należności za okres wsteczny, gdy Porozumienie zmieniające nosi datę 30.10.2011r. , a wypłaty dokonano za okres od lipca 2011r.) i fakt, iż nie była kwestionowana przez powódkę w postępowaniu przed Sądem I instancji , w odpowiedzi na apelację i przed Sądem Okręgowym , mimo wyraźnego ustnego podkreślenia zarzutów apelacji przez pozwaną w tym zakresie na rozprawie przed tymże Sądem. Nie ulega wątpliwości wpływ należności z powołanych przelewów na konto powódki zwłaszcza z ostatniego dokonanego w dniu 9.01.2013r., gdy został potwierdzony dokumentem przedłożonym przez powódkę w sprawie IV P 137/13 o wypłatę świadczenia dodatkowego połączonej do rozpoznania z niniejszą. Nie jest dowodem na okoliczność przeciwną ( w zakresie należności za miesiąc styczeń) powoływane w odpowiedzi na apelację oświadczenie pełnomocnika pozwanej , gdy dotyczyło ono wyliczeń żądanej należności, a nie jej przysługiwania. Reasumując zdaniem Sądu Okręgowego nie ulega wątpliwości, iż w świetle powołanej dokumentacji w postaci przelewów należność za miesiąc styczeń 2013r została uiszczona przez pozwaną na rzecz powódki i stąd zasadnym jest roszczenie za okres od lutego do września 2013r. w kwocie 27.636,64 zł , po potrąceniu należności za miesiąc styczeń 2013r. w niekwestionowanej miesięcznej kwocie należności ( 31.091,22 – 3.454,58 zł) i zasądzenie odsetek od miesięcznych rat należności począwszy od dnia 11.03.2013r. Zdaniem Sądu Okręgowego zgodnie z obowiązującą regułą uregulowania art.98 par.1 kpc w myśl , której strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony zasadnym jest obciążenie pozwanej zwrotem na rzecz powódki uiszczonej przez nią opłaty od uwzględnionego roszczenia pozwu w wysokości 5% tj. 1.382,00 zł wyliczonej zgodnie z uregulowaniem art.13 ust.1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych z dnia 28.07.2005r . ( j .t Dz. U z 2010r , nr.90, poz.594 ze zm). W konsekwencji takiego stanowiska Sąd Okręgowy: - w pkt.1 wyroku z mocy art.386 par.1 kpc zmienił zaskarżony wyrok w pkt.1 w ten sposób, iż zasądził od pozwanej na rzecz powódki sporne świadczenie za okres od lutego do września 2013r. w kwocie 27.636,64 zł , z odsetkami od poszczególnych rat należności począwszy od dnia 11.03.2013r. a w pozostałej części tj. za miesiąc styczeń 2013r powództwo oddalił jako bezzasadne, - w pkt.2 wyroku z mocy art.386 par.1 kpc zmienił zaskarżony wyrok w pkt.3 w ten sposób, iż zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 1.382,00 zł z tytułu zwrotu kosztów sądowych – opłaty od uwzględnionego roszczenia, - w pkt.3 wyroku z mocy art.385 kpc oddalił apelację w pozostałej części jako bezzasadną, - w pkt.4 wyroku z mocy art.98 i 99 kpc , w zw. z par.12 ust.1 pkt.1, par. 11 ust.1 pkt.2 i par.6 pkt.5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych … ( j. t Dz. U z 2013r, poz.490) orzekł o zwrocie kosztów zastępstwa procesowego za II instancję na rzecz powódki biorąc pod uwagę, iż pozwana wygrała apelację w 1/9 części. Sędzia Przewodnicząca Sędzia SSO Maria Konieczna SSO Iwona Nowak SSO Mariola Łącka