Sad powszechny, III Ca 797/14

Sygn. akt III Ca 797/14 POSTANOWIENIE Dnia 15 lipca 2014 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w następującym składzie: Przewodniczący - Sędzia: SO Danuta Pacześniowska Sędziowie: SO Leszek Dąbek SR (del.) Anna Hajda (sp.) po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2014 r. w Gliwicach na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Prezydenta Miasta Z. z udziałem C. M. ( M. ) o orzeczenie przepadku rzeczy na skutek apelacji wnioskodawcy od postanowienia Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 5 września 2013 r., sygn. akt VIII Ns 552/12 postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu w Zabrzu do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania odwoławczego. SSR (del.) Anna Hajda SSO Danuta Pacześniowska SSO Leszek Dąbek Sygn. akt III Ca 797/14 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 5 września 2013 roku Sąd Rejonowy w Zabrzu oddalił wniosek Prezydenta Miasta Z. o orzeczenie przepadku pojazdu F. (...) o numerze rejestracyjnym (...) Uzasadniając swoje stanowisko wskazał Sąd Rejonowy, że wnioskodawca nie dołożył należytej staranności jakiej należy odeń wymagać w poszukiwaniu osoby uprawnionej do odbioru pojazdu wskazanego w komparycji postanowienia. Obowiązek dokładania staranności w poszukiwaniu osoby uprawnionej do odbioru pojazdu nakłada na wnioskodawcę przepis art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym (Dz.U.2005.108.908 ze zm.), przywołanej dalej w tym uzasadnieniu jako „ustawa”. Z dokumentów załączonych do wniosku to jest umowy kupna - sprzedaży z dnia 7 maja 2010 roku wynika, że pojazd nabył C. M. . Natomiast z informacji Urzędu Miasta w Z. z dnia 21 stycznia 2013 roku wynika, że właścicielem tegoż pojazdu jest A. S. , nie zaś wskazany we wniosku C. M. . Tym samym zauważyć należy, że właściciel pojazdu nie był prawidłowo wezwany do odbioru pojazdu. W myśl art. art. 130 ust. 10e ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późniejszymi zmianami), który znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie zgodnie z art. 12 ust 1 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2010 r. Nr 152, poz. 1018) w sprawach o przepadek pojazdu sąd stwierdza, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku, w szczególności, czy usunięcie pojazdu było zasadne i czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru, dołożono należytej staranności oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Z okoliczności niniejszej sprawy wynika, że o ile usunięcie pojazdu było konieczne to jednak wnioskodawca nie dołożył należytej staranności w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru, tym samym orzeczenie przepadku pojazdu było by sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, zatem wniosek podlegał oddaleniu. Z wyżej wskazanym orzeczeniem nie zgodził się wnioskodawca wywodząc apelację, zaskarżając orzeczenie w całości i zarzucając niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz sprzeczność poczynionych przez Sąd ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału przez przyjęcie, że wnioskodawca nie wzywał w prawidłowy sposób właściciela do jego odbioru. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący domagał się zmiany postanowienia i orzeczenia przepadku pojazdu marki F. (...) o numerze rejestracyjnym (...) na wnioskodawcę i zasądzenia kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja wnioskodawcy musiała odnieść skutek i to niezależnie od trafności zarzutów w niej zawartych. Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu w postępowaniu nieprocesowym, w którym stosownie do regulacji art. 13 § 2 kpc w sposób odpowiedni mają zastosowanie przepisy o procesie, w tym także regulacja art. 206 § 2 kpc obligująca sąd do doręczenia uczestnikom postępowania odpisu wniosku przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy w celu umożliwienia im podjęcia obrony przez wniesienia odpowiedzi na wniosek ( art. 207 § 2 kpc ). Z tego obowiązku Sąd I instancji się nie wywiązał, gdyż odpis wniosku został doręczony uczestnikowi postępowania dopiero wraz z odpisem zaskarżonego postanowienia, przez co naruszył prawo procesowe. W wyniku tego uczestnik postępowania został faktycznie pozbawiony możliwości obrony swych praw w rozumieniu art. 379 pkt 5 kpc w zw. z art. 13§ 2 kpc i tym samym stosownie do zawartej w nim regulacji prawnej w sprawie zachodzi nieważność postępowania. Dlatego zaskarżone orzeczenie musiało ulec uchyleniu, o czym orzeczono stosownie do treści art. 386 § 2 kpc w zw. z art. 378 § 2 kpc i art. 13 § 2 kpc . Ponownie rozpoznając sprawę Sąd Rejonowy zakreśli uczestnikowi postępowania termin do złożenia odpowiedzi na wniosek i do zgłoszenia ewentualnych wniosków dowodowych, a po upływie tego terminu przystąpi do merytorycznego rozpoznania sprawy. SSR ( del.) Anna Hajda SSO Danuta Pacześniowska SSO Leszek Dąbek