Sygn. akt II Ka 214/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia17 września 2014 r. Sąd Okręgowy w Sieradzu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Marek Podwójniak (spraw.) Protokolant: st. sekr. sąd. Zdzisława Dróżdż przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Sieradzu Balbiny Stasiak oraz przedstawiciela finansowego organu postępowania – P. T. po rozpoznaniu w dniu 17 września 2014 r. sprawy M. O. oskarżonego z art. 65 § 3 kks w zw. z art. 65 § 1 kks na skutek apelacji wniesionej przez finansowy organ postępowania – Urząd Celny I w Łodzi od wyroku Sądu Rejonowego w Sieradzu z dnia 12 czerwca 2014 r. sygn. akt II K 329/14 na podstawie art. 437 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 1 k.p.k. i art. 438 pkt 4 k.p.k. oraz art. 627 k.p.k. w zw. z art. 635k .p.k. i w zw. z art. 113 §1 kks :
- zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że orzeczoną w punkcie 1 karę grzywny podwyższa do 40 ( czterdzieści) stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 60 (sześćdziesiąt) złotych,
- uzupełnia zawarte w punkcie 2 (dwa) rozstrzygnięcie przez zapis : „i na podstawie art. 31 § 6 kks zarządza ich zniszczenie”
- utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w pozostałym zakresie,
- zasądza od M. O. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 20 (dwadzieścia ) złotych tytułem poniesionych w postępowaniu odwoławczym wydatków oraz wymierza mu opłatę za obie instancje w kwocie 240 dwieście czterdzieści) złotych. MP/ZD Sygn. akt II Ka 214/14 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 12 czerwca 2014 roku Sąd Rejonowy w Sieradzu w sprawie II K 329/14 uznał M. O. za winnego tego, że w dniu 17 października 2013 roku w pomieszczeniach mieszkalnych i gospodarczych przy Placu (...) w B. , przechowywał wyroby akcyzowe w postaci tytoniu w ilości 29,25 kg oraz papierosów w ilości 44 paczek, bez polskich znaków akcyzy, stanowiące przedmiot czynu zabronionego określonego w art. 63 § 6 kks , na których ciąży podatek akcyzowy w łącznej kwocie 19.382,00 zł, to jest dokonania czynu z art. 65 § 3 kks w zw. z art. 65 § 1 kks i za to na podstawie art. 65 § 3 kks w zw. z art. 65 § 1 kks wymierzył mu karę 20 (dwadzieścia) stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 60 (sześćdziesiąt) złotych. Sąd na podstawie art. 30 § 2 kks orzekł przepadek dowodów rzeczowych w postaci tytoniu w ilości 29,25 kg oraz papierosów w ilości 44 paczek, przechowywanych w magazynie depozytowym Izby Celnej w Ł. pod pozycją księgi magazynowej (...) (...) . Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem opłaty oraz kwotę 390 (trzysta dziewięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu wydatków poniesionych w postępowaniu. Apelację od powyższego wyroku wywiódł oskarżyciel publiczny - Urząd Celny I w Ł. , który zaskarżył orzeczenie w części dotyczącej wymiaru kary na niekorzyść oskarżonego M. O. i zarzucił rozstrzygnięciu: - rażącą niewspółmierność kary w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz do celów zapobiegawczych i wychowawczych, jakie kara powinna spełniać w stosunku do oskarżonego, jak i w zakresie społecznego oddziaływania, - obrazę przepisów, która miała wpływ na treść orzeczenia poprzez niezarządzenie obligatoryjnego zniszczenia wyrobów tytoniowych, co stanowi w art. 31 § 6 k.k.s. , mimo że ich przypadek orzeczono W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o zmianę orzeczenia w przedmiocie wymierzonej kary w stosunku do M. O. poprzez wymierzenie w/w kary grzywny w wysokości 200 stawek dziennych przyjmując wartość jednej stawki dziennej na kwotę 60 złotych. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja oskarżyciela publicznego Urzędu Celnego I w Ł. jest zasadna, co skutkowało zmianą zaskarżonego wyroku w kierunku postulowanym w środku odwoławczym. Skarżący nie kwestionując ustaleń faktycznych również prawidłowo zauważył, iż w zaskarżonym wyroku Sąd nie zarządził zniszczenia wyrobów tytoniowych, których przepadek orzekł, pomimo że treść art. 31 § 6 k.k.s. przewiduję obligatoryjne zniszczenie wyrobów tytoniowych w sytuacji orzeczenia środka karnego ich przepadku. Zasadny okazał się również drugi z podniesionych przez oskarżyciela publicznego zarzutów rażącej niewspółmierności orzeczonej wobec M. O. kary. Zważyć należy w tym miejscu, że z rażącą niewspółmiernością wymierzonej kary mamy do czynienia wtedy, gdy suma kar oraz środków karnych za przestępstwo, jakie zostało przypisane oskarżonemu nie uwzględnia należycie stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz nie realizuje w wystarczającej mierze celów kary w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa z jednoczesnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego. Rażąca niewspółmierność kary, o której mowa w art. 438 pkt 4 k.p.k. , zachodzić może tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można było przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez Sąd I instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych w art. 53 k.k. oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo Sądu Najwyższego. Na gruncie cytowanego przepisu nie chodzi bowiem o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnice ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby – również w potocznym znaczeniu tego słowa – „rażąco” niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować ( vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 12 lipca 2000 r. II AKa 116/00, Prok. i Pr. 2002/1/29). Zarzut zaś niewspółmierności kary, aby był zasadny, musi dotyczyć rażącej niewspółmierności, a więc nie nadającej się do zaakceptowania ( vide: wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 14 marca 2001 r. II AKa 55/01, Prok. i Pr. 2001/10/21). Przestępstwo z art. 65 § 3 k.k.s. zagrożone jest karą grzywny do 720 stawek dziennych. Ma rację skarżący, iż orzeczona przez Sąd I instancji wobec M. O. kara 20 stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 60 złotych w świetle okoliczności sprawy oraz zagrożenia ustawowego jawi się jako rażąco niewspółmiernie łagodna. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd Rejonowy rozstrzygając o wysokości kary miał na względzie wszystkie okoliczności przedmiotowo-podmiotowe składające się na stopień szkodliwości społecznej czynu, jak i okoliczności wpływające na stopień winy, ale nie wszystkim z nich nadał odpowiednią wagę. W szczególności Sąd I instancji nie uwzględnił w dostatecznym stopniu okoliczności związanych rodzaju czynu, którego dopuścił się oskarżony, a także w stosunku do wartości podatku akcyzowego jakiego oskarżony nie uiścił od przechowywanych wyrobów akcyzowych w postaci paczek papierosów oraz tytoniu. Należy również mieć na uwadze, iż w przedmiotowej sprawie zarzuca się oskarżonemu M. O. przechowywanie 44 paczek papierosów bez polskich znaków akcyzy wartości rynkowej 484 złotych oraz 29,25 kg tytoniu bez polskich znaków akcyzy o wartości rynkowej 15.941 złotych. Wartość rynkowa całości ujawnionego towaru wynosi 16.425 złotych. Na wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu, a tym samym na wymiar kary, wpływa również wysokość wyrządzonej przez oskarżonego szkody. Oskarżony naraził swoim działaniem Skarb Państwa na stratę w postaci nieuiszczonego podatku od posiadanych paczek papierosów oraz tytoniu w wysokości 19.382 złotych. Orzekanie o karze ma charakter indywidualny, a proces wyboru i miarkowania właściwej in concreto represji karnej jest w pewnej mierze subiektywny. Dlatego też ustawodawca określając w art. 12 i 13 k.k. s zasady i dyrektywy modelowego orzekania o karze pozostawia sądowi określony zakres swobody w jej wymierzaniu. Wykładnikiem granic "uznaniowości" sądu jest wskazana w przepisie art. 438 pkt 4 k.p.k. rażąca niewspółmierność kary. Nadmierna łagodność orzeczonej kary może stanowić dla sprawcy podstawę do przyjęcia, że popełnienia przestępstw skarbowych jest opłacalne i zamiast pełnić funkcję prewencji indywidualnej, w swoisty sposób zachęcać do popełnienia czynów zabronionych. Dlatego też mając na względzie powyższe okoliczności, Sąd Okręgowy uznał, że dolegliwość wymierzona oskarżonej przez Sąd I instancji w rozmiarze 20 stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 60 złotych jest w sposób rażący niewspółmierna. Karą, która będzie adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz do stopnia winy oskarżonego i spełni oczekiwane cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie ma ona osiągnąć wobec M. O. , jaki i w zakresie społecznego oddziaływania, jest kara 40 stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 60 złotych. Sąd nie uwzględnił wniosku finansowego organu postępowania- Urzędu Celnego I w Ł. o wymierzenie M. O. kary grzywny w wysokości 200 stawek dziennych przyjmując wartość jednej stawki dziennej na kwotę 60 złotych. Taki wymiar kary byłby, w ocenie Sądu Odwoławczego, rażąco niesprawiedliwie surowy jeśli weźmie się pod uwagę fakt, iż oskarżony nie był dotychczas karany sądownie, jest osobą bezrobotną, utrzymująca się z zasiłku w wysokości 529 złotych. Mając na uwadze powyższe względy Sąd Odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że podwyższył wymiar orzeczonej w stosunku do oskarżonego kary grzywny do 40 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 60 złotych oraz uzupełnił zawarte w punkcie 2 rozstrzygnięcie przez zapis: „i na podstawie art. 31 § 6 k.k.s. zarządza ich zniszczenie”. W pozostałym zakresie zaskarżone orzeczenie utrzymał w mocy. O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze Sąd Okręgowy rozstrzygnął w oparciu o art. 627 k.p.k. w zw. z art. 635 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. i zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 20 złotych tytułem zwrotu wydatków poniesionych w postępowaniu odwoławczym oraz kwotę 240 złotych tytułem opłaty za obie instancje. Powyższe wynika z uwzględnienia apelacji wniesionej na niekorzyść oskarżonego i zmiany wyroku w tym zakresie.