Sad powszechny, II Cz 479/14

Sygn. akt II Cz 479/14 POSTANOWIENIE K. , dnia 15 września 2014 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu, II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Henryk Haak Sędziowie : SSO Marian Raszewski – spr. SSO Wojciech Vogt po rozpoznaniu w dniu 15 września 2014 r. w Kaliszu na posiedzeniu niejawnym sprawy egzekucyjnej z wniosku (...) Sp. z o.o. z siedzibą w G. przeciwko dłużnikom D. K. i S. K. o świadczenie pieniężne na skutek skargi dłużników na czynność Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Ostrowie Wielkopolskim – P. K. w postaci odebrania zajętej ruchomości i oddania jej pod dozór osoby trzeciej podjętej w sprawie o sygn. akt Km 65/13, w przedmiocie zażalenia dłużników na postanowienie Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim VI Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w K. z dnia 19 maja 2014 r., sygn. akt I Co 176/14 p o s t a n a w i a : oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 19 maja 2014 r. Sąd Rejonowy w Ostrowie Wielkopolskim VI Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w K. odrzucił zażalenie dłużników D. K. i S. K. na postanowienie Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim VI Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w K. z dnia 5 maja 2014 r., sygn. akt I Co 176/14, oddalającego skargę dłużników na czynność Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Ostrowie Wielkopolskim P. K. w postaci odebrania zajętej ruchomości i oddania jej pod dozór osoby trzeciej podjętej w sprawie o sygn. akt Km 65/13 - z powodu jego niedopuszczalności. Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli dłużnicy zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie. Skarżący zarzucili zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisu art. 394 § 1 k.p.c. poprzez uznanie, że postanowienie w przedmiocie odebrania ruchomości i przekazania jej pod dozór innej osoby nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie, a w konsekwencji błędne zastosowanie przepisu art. 370 k.p.c. , jak również naruszenie przepisu art. 855 § 1 k.p.c. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Jak stanowi art. 767 4 § 1 k.p.c. w zw. z art. 767 § 1 k.p.c. zażalenie na postanowienie sądu wydane w wyniku rozpoznania skargi na czynności komornika przysługuje w wypadkach wskazanych w ustawie. Z powyższego przepisu wynika, że przedmiotowe zażalenie nie przysługuje, gdy nie kończy postępowania w sprawie i nie jest wyszczególnione w punktach 1 – 12 przepisu art. 394 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. , jak również nie przewiduje jego przepis szczególny (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 30 marca 1998 r., III CZP 1/98, OSNC 1998, nr 10, poz. 153, oraz z dnia 20 listopada 2008 r., III CZP 107/08, OSNC 2009, nr 10, poz. 139). Nie każde postanowienie sądu rozstrzygające skargę na czynność komornika jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie. Postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie - w rozumieniu regulacji art. 394 § 1 k.p.c. - jest postanowienie kończące sprawę jako całość. Należy więc przyjąć, że zaskarżalne zażaleniem będzie tylko takie postanowienie, które zakończy postępowanie egzekucyjne jako całość, a nie postanowienie rozstrzygające sprawę wpadkową, za którą uznać należy rozstrzygnięcie skargi na czynność komornika ( M. G. , Zaskarżalność postanowień sądowych rozstrzygających skargę na czynność komornika , R. 2002, nr 1, s. 63). Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy uznać, że na czynność komornika w postaci odebrania zajętej ruchomości i oddania jej pod dozór osoby trzeciej przysługuje skarga z art. 767 k.p.c. , jednak na postanowienie sądu o rozstrzygnięciu skargi w tym przedmiocie zażalenie nie przysługuje, co można wywnioskować a contrario z art. 767 4 k.p.c. Wynika to faktu, że postanowienie sądu rozstrzygające skargę w tym przedmiocie nie kończy postępowania egzekucyjnego jako całości, nie jest wymienione w katalogu zawartym w art. 394 § 1 pkt 1 -12 k.p.c. , jak również jego zaskarżenie nie jest przewidziane w żadnym przepisie szczególnym. W myśl art. 370 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. i 13 § 2 k.p.c. sąd pierwszej instancji odrzuca zażalenie m.in. wówczas, gdy jest ono niedopuszczalne, a więc w szczególności zażalenie w stosunku do orzeczenia niepodlegającego zaskarżeniu tym środkiem. Należy zatem uznać, że Sąd I instancji zasadnie odrzucił zażalenie dłużników na postanowienie o oddaleniu skargi na czynność komornika odebrania zajętej ruchomości i oddania jej pod dozór osoby trzeciej na podstawie wskazanych przepisów. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c. , orzeczono jak w sentencji postanowienia.