Sad powszechny, V C 232/14

Sygn. akt V C upr 232/14 WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 sierpnia 2014 r. Sąd Rejonowy w Trzebnicy V Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w M. w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Grażyna Wójcik Protokolant: Justyna Kądzioła po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2014 r. w Miliczu sprawy z powództwa (...) Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Sekurytyzacyjny w W. przeciwko A. C. o zapłatę I. oddala powództwo; II. kosztami postępowania obciąża stronę powodową w zakresie przez nią poniesionym. Sygn. akt V C upr 232/14 UZASADNIENIE Strona powodowa (...) Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Sekurytyzacyjny z W. , działając przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, w dniu 28 marca 2014 r. wniosła o zasądzenie od pozwanej A. C. kwoty 8.781,54 zł z ustawowymi odsetkami liczonymi od kwoty 7.134,85 zł od dnia 26 lutego 2014 r. do dnia zapłaty oraz kosztów sądowych w kwocie 300,00 zł, kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazała, że przedmiotowa wierzytelność powstała w wyniku zawarcia przez stronę pozwaną z (...) BANK S.A. w W. w dniu 25 kwietnia 2005 r. umowy kredytu o nr (...) . Strona pozwana nie wywiązała się z warunków tej umowy, w związku z czym wierzyciel wypowiedział umowę w dniu 9 sierpnia 2009 r. i kwota kredytu stała się wymagalna. Zobowiązanie pozwanego na dzień sporządzenia pozwu wynosi: 8.781,54 zł na co składa się: 3.450,49 zł zaległej części kapitału, 3.684,36 zł sumy odsetek od kapitału naliczonych od dnia następnego po dacie wymagalności do dnia wytoczenia powództwa, 1.646,69 zł kosztów dochodzenia zaległej należności, naliczonych zgodnie z warunkami umowy. Nadto strona powodowa wskazała, że w dniu 29 października 2012 r. nabyła od (...) BANK S.A. w W. wierzytelność względem pozwanej na podstawie art. 509 k.c. , o czym pozwana został poinformowany. Podkreśliła, że wzywała pozwaną do zapłaty dochodzonej kwoty ale bezskutecznie. Pozwana – prawidłowo wezwana - nie stawiła się na rozprawę, nie złożyła odpowiedzi na pozew ani nie żądała rozpoznania sprawy pod jej nieobecność. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 20 kwietnia 2005 r. pozwana A. C. zawarła z (...) BANK S.A. w W. umowę nr (...) o karty kredytowe MasterCard na czas oznaczony – do upływu terminu ważności karty. Limit kartowy ustalono na poziomie 2.800 zł. (dowód: umowa z 20.04.2005 r. k. 5-8) W dniu 20 listopada 2006 r. został zawarty aneks do ww. umowy, na mocy którego m.in. podwyższono limit kredytowy do kwoty 3.800 zł r. (dowód: aneks z 20.11.2006 r. k. 9) W dniu 14 grudnia 2007 r. ponownie anektowano umowę, ustalając poziom limitu w wysokości 4.800 zł. (dowód: aneks z 14.12.2007 r. k. 11) Następnie w dniu 9 czerwca 2009 r. zawarto kolejny aneks, w którym limit ustalono na poziomie 5.800 zł. (dowód: aneks z 09.06.2008 r. k. 10) W dniu 13 grudnia 2013 r. strona powodowa sporządziła pismo dotyczące zawiadomienia pozwanej o przelewie wierzytelności i wezwania do zapłaty zadłużenia. (dowód: pismo strony powodowej k. 4) Sąd zważył co następuje: Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. W obecnym kształcie procesu cywilnego ustawowo podkreślono jego kontradyktoryjny charakter, czego potwierdzeniem są regulacje zawarte w art. 232 k.p.c. oraz w art. 6 k.c. Ciężar dowodu spoczywa na stronach postępowania. To one są dysponentem toczącego się procesu i od nich zależy jego wynik. Mają bowiem obowiązek przejawiać aktywność, w celu wykazania wszystkich istotnych okoliczności i faktów, z których wywodzą skutki prawne. Zatem w rozpatrywanej sprawie na stronie powodowej ciążył obowiązek wykazania zasadności powództwa i wysokości dochodzonego roszczenia. Strona powodowa reprezentowana była przez profesjonalnego pełnomocnika, będącego radcą prawnym i dlatego Sąd przyjął odpowiednio wysoki miernik staranności po stronie powodowej co do konieczności podejmowania czynności procesowych, uwzględniający zawodowe kwalifikacje pełnomocnika. Strona powodowa swoje roszczenie wywodziła z treści przepisu art. 509 k.c. , który stanowi, że wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością na nabywcę przechodzą wszelkie związane z nią prawa, a w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. Pamiętać należy, że warunkiem otrzymania należności przez nabywcę długu jest udowodnienie, że takie prawo przysługiwało pierwotnemu wierzycielowi. Strona powodowa, formułując żądanie zaoferowała jako materiał dowodowy dokumenty w postaci umowy kredytu i aneksów do tej umowy oraz wezwanie do zapłaty zawierające zawiadomienie o cesji. W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwolił uwzględnić żądania pozwu. Przede wszystkim strona powodowa nie wykazała, że przysługuje jej legitymacja czynna w niniejszej sprawie. Brak bowiem materiału dowodowego potwierdzającego skuteczne przejście uprawnień na rzecz powoda. Powodowy Fundusz nie przedłożył umowy przelewu wierzytelności, na którą powołał się w uzasadnieniu pozwu. Nie jest w tym zakresie wystarczające zaoferowanie zawiadomienia o cesji wierzytelności, co do którego nie wiadomo nawet czy zostało skutecznie doręczone pozwanej. Niezależnie od powyższego powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie również z innych powodów. Dołączona do pozwu źródłowa umowa o karty kredytowe wraz z aneksami nie stanowi wystarczającej podstawy do uwzględnienia żądania pozwu. Wynika z niej jedynie wysokość limitu kredytowego. Brak natomiast dokumentów potwierdzających wysokość rzeczywistego zadłużenia pozwanej, datę wypowiedzenia umowy, sposób i okres wyliczenia odsetek. Nie została również wykazana podstawa naliczania i wysokość kosztów upomnień i wezwań. Uniemożliwia to dokonanie weryfikacji żądania przez Sąd. Zgodnie z art. 339 k.p.c. , jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, sąd wyda wyrok zaoczny, przy czym w takim wypadku przyjmuje się za prawdziwe twierdzenia powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. W niniejszej sprawie - w świetle powyższych rozważań - takie wątpliwości zachodziły, co obligowało Sąd do przeprowadzenia postępowania dowodowego, które jednak nie pozwoliło uznać dochodzonego żądania za wykazane. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zawarte w pkt II sentencji wyroku wydano na podstawie przepisu art. 98 § 1 k.p.c.