Sad powszechny, V K 1908/12

(1)odniosła obrażenia ciała w postaci ostrej niewydolności oddechowej, rozlanego uszkodzenia askonalnego i rozlanego uszkodzenia naczyniowego oraz niewielkiego krwawienia podtwardówkowego, dokomorowego i podpajęczynówkowego głównie po stronie prawej, urazu twarzoczaszki – złamania wyrostka czołowego kości jarzmowej prawej, złamania ściany boczno – dolnej oczodołu prawego oraz ściany przedniej i górnej zatoki szczękowej prawej bez przemieszczenia oraz stłuczenia mięśnia gruszkowatego prawego, które to obrażenia w chwili powstania zagrażały realnie jej życiu i były takie jak określone w art. 156 par. 1 pkt 2 k.k. tj. o czyn z art. 177 § 2 k.k. *** I. uznaje oskarżonego R. L. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu wyżej opisanego w części wstępnej wyroku tj. przestępstwa z art. 177 § 2 k.k. i za ten czyn na podstawie art. 177 § 2 k.k. wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, II. na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. warunkowo zawiesza wykonanie wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności na 2 (dwa) lata okresu próby, III. na podstawie art. 47 §1 k.k. orzeka od oskarżonego R. L. na rzecz I. Ś.

(1)nawiązkę w kwocie 500 (pięćset) złotych, IV. na podstawie art. 42 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego R. L. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1 (jednego) roku, V. na podstawie art. 420 § 1 k.p.k. w zw. z art. 63 § 2 k.k. zaliczyć okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 28 października 2012 roku do dnia 10 grudnia 2013 roku, VI. na podstawie art. 43 § 3 k.k. zobowiązuje oskarżonego do zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu, VII. na podstawie art. 624§ 1 kpk oraz art. 17 ust 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych w tym od opłaty. UZASADNIENIE Na podstawie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku postępowania jurysdykcyjnego Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny istotny dla rozstrzygnięcia: Dnia 28 października 2012 roku około godz. 21.40 R. L. kierując samochodem osobowym O. (...) o nr rej. (...) jechał ulicą (...) od strony ulicy (...) w kierunku ulicy (...) we W. . Udawał się do miejsca swojego zamieszkania w B. . Samochodem tym poruszały się również I. Ś.

(1), zajmująca fotel pasażera obok kierowcy oraz S. P. , siedząca w foteliku na tylnym siedzeniu. R. L. poruszał się jezdnią podporządkowaną ulicą (...) , do ulicy (...) we W. . Dowody : zeznania świadka K. T. , k. 59 , 119 akt zeznania świadka I. Ś.

(1), k. 74-75 , 118 akt wyjaśnienia oskarżonego R. L. , k. 91 , 117-118 akt W tym samym czasie ulicą (...) od strony ul. (...) w kierunku ul. (...) we W. poruszał się tramwaj linii 9 numer wozu (...) i (...) , którego motorniczym był K. T. . Tramwaj ten poruszał się drogą z pierwszeństwem przejazdu . W obu wozach tramwaju znajdowali się pasażerowie, zajmowali jego siedzenia , nadto stali. Dowody : zeznania świadka K. T. , k. 59 , 119 akt Do zderzenia się samochodu osobowego, którym poruszał się R. L. z tramwajem prowadzonym przez K. T. doszło na skrzyżowaniu ulic (...) we W. , kontakt tych pojazdów nastąpił poprzez przedni lewy narożnik tramwaju z przednią częścią prawego boku O. (...) . Dowody : zeznania świadka K. T. , k. 59 , 119 akt Tramwaj prowadzony przez K. T. przed zderzeniem jechał z prędkością ok. 50 km/h , przed nim nie jechał żadnej inny . Przed skrzyżowaniem ulic (...) nie widział żadnego pojazdu , wjeżdżającego na to skrzyżowanie . Sekundę przed wjazdem na to skrzyżowanie K. T. zauważył , jak z jego lewej strony jedzie ulicą (...) samochód osobowy , jechał on swoją prędkością. W reakcji K. T. w celu uniknięcia zderzenia z tym samochodem osobowym włączył w tramwaju hamowanie awaryjne . W tym samym momencie nastąpiło uderzenie samochodu osobowego w pierwszy wagon tramwaju , skos jego przodu , po jego lewej stronie . Wskutek uderzenia doszło do wykolejenia się wozu tramwaju i siłą rozpędu zaczął on jechać po ulicy (...) we W. . Pasażerowie tramwaju prowadzonego przez K. T. wskutek zderzenia nie odnieśli obrażeń. Dowody : zeznania świadka K. T. , k. 59 , 119 akt protokół oględzin pojazdu O. (...) , k. 10-11akt protokół oględzin pojazdu tramwaju (...) linii 9 nr (...) , k. 12-13 akt protokół oględzin pojazdu tramwaju (...) linii 9 nr (...) , k. 14-15 akt wydruk prędkości tramwaju , k. 60 akt protokół z dnia 30 października 2012 roku , k. 69 akt Do zdarzenia doszło na prostym odcinku ul. (...) , która jest na tym odcinku drogą dwujezdniową , gdzie jezdnie są przeznaczone do jazdy w poszczególnych kierunkach a są oddzielone od siebie wydzielonym torowiskiem tramwajowym .Jezdnia ul. (...) z której wyjeżdżał O. (...) jest jezdnią jednokierunkową ( oddzieloną wysepką od jezdni dla kierunku przeciwnego ) gdzie ruch odbywa się z lewej strony na prawą - patrząc od strony kierunku poruszania się w/w tramwaju . Po lewej stronie ul. (...) , którą jechał O. jezdnia jest dwupasmowa a po prawej stronie jest trzypasmowa . jezdnia ul. (...) jest podporządkowana , o czym informuje znak pionowy A-7 „ ustąp pierwszeństwa „ umieszczony przed skrzyżowaniem , po prawej stronie ul. (...) . Na skrzyżowaniu tym zamontowana jest sygnalizacja świetlna , która podczas zdarzenia nadawała żółty sygnał pulsujący . Podczas zdarzenia asfaltowa nawierzchnia jezdni była sucha . Do zdarzenia doszło w porze nocnej , przy czym droga w tamtym miejscu była oświetlona światłem pochodzącym z latarni ulicznych . Do zdarzenia doszło na terenie zabudowanym, gdzie obowiązywało ograniczenie prędkości do 50 km/h. Dowody : protokół oględzin miejsca wypadku drogowego z dnia 28 października 2012 roku , k. 6-8 akt szkic wypadku , k. 9 akt Ślady wypadku , pozycje powypadkowe pojazdów , obszar pokryty szkłem i elementami plastykowymi , ślad pochodzący od O. (...) oraz ślady na jezdni pochodzące od wykolejonego tramwaju zostały opisane na szkicu, w protokole oględzin , jak również zostały ujęte na dokumentacji fotograficznej . Dowody : protokół oględzin miejsca wypadku drogowego z dnia 28 października 2012 roku , k. 6-8 akt dokumentacja fotograficzna , k, 18 akt Stan techniczny samochodu O. (...) o nr rej. (...) nie pozostawał w związku przyczynowym z zaistnieniem wypadku . Podczas wypadku pasażerka O. (...) siedząca na przednim fotelu nie była zapięta pasem bezpieczeństwa . Stan techniczny tramwaju (...) linii 9 nr wozu (...) i (...) nie pozostaje w związku przyczynowym z zaistnieniem wypadku. Z zakresu i lokalizacji uszkodzeń oraz śladów powstałych na poszczególnych wagonach tramwajów oraz na samochodzie wynika , iż podczas wypadku pierwszy wagon tramwaju linii 9 nr wozu (...) lewą częścią przodu uderzył w przednią lewą cześć O. (...) a następnie w wyniku pęknięcia sprzęgu łączącego wozy tramwaju , doszło do rozłączenia wozów i do kontaktu bocznych części poszczególnych wozów tramwaju . Dowody : opinia techniczna biegłego sądowego M. P. , k. 26-48 akt Z zapisu na rejestratorze tramwaju wynika , iż zanim doszło do wypadku tramwaj jechał z prędkością około 50 km/h , strzałka prędkościomierza samochodu O. (...) zatrzymała się na prędkości ok. 45 km/h . Zatrzymanie strzałki prędkościomierza w samochodzie może w sposób orientacyjny oznaczać , iż w chwili zderzenia prędkość jazdy tego pojazdu była zbliżona do tej , na której wskazała się wskazówka prędkościomierza . Podczas zaistnienia wypadku sygnalizacja świetlna działająca na skrzyżowaniu nadawała żółty sygnał pulsujący , jezdnia ul. (...) , z której wyjeżdżał kierujący O. (...) była jezdną podporządkowaną względem ulicy (...) , którą jechał tramwaj . Kierujący O. (...) R. L. jadąc z prędkością ok. 50 km/h , odcinek od miejsca , w którym przekroczył krawędź jezdni ul. (...) do miejsca, w którym doszło do zderzenia z tramwajem pokonał w czasie krótszym niż 1 sekunda. Stan zagrożenia dla motorniczego był krótszy niż wynosi czas reakcji przeciętnego kierującego . Motorniczy K. T. w zaistniałych okolicznościach nie był w stanie skutecznie zareagować , nie był w stanie uniknąć zaistnienia tego wypadku. Dowody : opinia biegłego sądowego M. P. z dnia 3 grudnia 2012 roku , k. 78-87 akt opinia uzupełniająca biegłego sądowego M. P. z dnia 17 grudnia 2012 roku , k. 95 akt W dniu 28 października 2012 roku R. L. oraz K. T. nie pozostawali pod wpływem alkoholu . Dowody : protokół z badania na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu z dnia 28 października 2012 roku , k. 4 , 5 akt W wyniku zaistniałego zdarzenia z dnia 28 października 2012 roku S. P. ur. (...) doznała stłuczenia głowy i krwiaka okularowego oczodołu prawego . Obrażenia te są inne niż określone w art. 156 k.k. i naruszając czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia na okres nie dłuższy niż 7 dni , tj. są takie jak określone w art. 157 § 2 k.k. Dowody : opinia sądowo –lekarska biegłego sądowego W. F. z dnia 2 listopada 2012 roku , k. 53-54 akt W wyniku zaistniałego zdarzenia z dnia 28 października 2012 roku u I. Ś.

(1)stwierdzono ostrą niewydolność oddechową , rozlane uszkodzenie aksonalne i rozlane uszkodzenie naczyniowe oraz niewielkie krwawienie podtwardówkowe , dokomorowe i podpajęczynówkowe głównie po stronie prawej , uraz twarzoczaszki – złamanie wyrostka czołowego kości jarzmowej prawej , złamanie kości boczno –dolnej oczodołu prawego oraz ściany przedniej i górnej zatoki szczękowej prawej , złamanie kości kulszowej i łonowej po stronie prawej bez przemieszczenia , stłuczenie mięśnia gruszkowatego prawego . Obrażenia te powstały od działania narzędzia/ przedmiotu tępych względnie od uderzenia o takie narzędzia /przedmiot , mogły powstać w czasie i w okolicznościach wypadku drogowego . Obrażenia te w chwili powstania zagrażały realnie życiu , były takie jak określone w art. 156 § 1 pkt 2 k.k. Dowody : opinia sądowo –lekarska biegłego sądowego D. R. z dnia 5 listopada 2012 roku , k. 57 akt W wyniku zaistniałego zdarzenia z dnia 28 października 2012 roku R. L. doznał stłuczenia głowy. Obrażenia te są inne niż określone w art. 156 k.k. i naruszając czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia na okres nie dłuższy niż 7 dni , tj. są takie jak określone w art. 157 § 2 k.k. Dowody : opinia sądowo –lekarska biegłego sądowego W. F. z dnia 2 listopada 2012 roku , k. 51-52 akt R. L. nie był dotychczas karany sądownie . Ma 31 lata . Jest kawalerem , pozostaje w związku z I. Ś.

(1). Ma średnie wykształcenie , z zawodu jest elektronikiem . Obecnie utrzymuje się z prac dorywczych. Dowody : Dane osobo poznawcze , k. 90 akt , karta karna , k. 92 akt , wywiad , k. 93 akt *** Przesłuchiwany w postępowaniu przygotowawczym R. L. w złożonych wyjaśnieniach przyznał fakt zaistnienia zdarzenia wskazując, iż niczego w tym zakresie nie pamięta oprócz faktu samego poruszania się samochodem osobowym O. (...) wraz z I. Ś.

(1)oraz jej córką S. P. w okolicach rynku oraz świateł chyba tramwajowych od strony pasażera , po jego prawej stronie ( k. 91 akt ) W toku postępowania przed Sądem Radosław L. podtrzymał dotychczas złożone wyjaśnienia w sprawie , w ich uzupełnieniu podał jednie iż kojarzy jedynie światła po jego prawej stronie , które na niego świeciły (k. 117-118 akt ) *** Sąd dał wiarę wyjaśnieniom R. L. . Wyjaśnienia te w istocie ograniczają się do przyznania samego faktu zaistniałego zdarzenia , wskazania kierunku poruszania się samochodu marki O. (...) w dniu 28 października 2012 roku oraz osób z nim jadących . Oskarżony w złożonych wyjaśnieniach nie podał prawie żadnych okoliczności dotyczących przebiegu i przyczyn zaistniałego wypadku , wskazując jedynie na fakt zauważenia świateł świecących po jego prawej stronie . Podstawą ustaleń w zakresie okoliczności oraz przyczyn zaistniałego wypadku nie stały się również zeznania świadka I. Ś.

(1)( 74-75,118 akt ) , pasażerki samochodu kierowanego w dniu 28 października 2012 roku przez R. L. . Świadek zarówno w toku postępowania przygotowawczego jak i przed Sądem utrzymywał , iż nie pamięta tegoż zdarzenia . Jedyną okolicznością, którą stwierdza jest fakt podróżowania tym samochodem , na przednim fotelu obok kierowcy , oraz fakt nim podróżowania jej córki S. siedzącej w foteliku na tylnym siedzeniu. Zeznania powyższe korespondują z relacją przedstawioną przez oskarżonego nie było zatem podstaw aby odmówić im wiarygodności i mocy dowodowej . Wątpliwości budziły jednakże zeznania świadka I. Ś.

(1)jakoby to podczas jazdy miała zapięte pasy bezpieczeństwa . Jak wynika z treści opinii biegłego sądowego pasy te nie były zapięte . W rezultacie skoro świadek nie pamięta okoliczności samego zdarzenia trudno uznać aby w tym aspekcie miał pewność i opierać się odnośnie tej okoliczności na jego relacji . W istocie zatem przebieg wydarzeń z dnia 28 października 2012 roku został zrekonstruowany w przeważającej części w oparciu o zeznania świadka K. T. ( k. 59 , 119 akt) . Świadek w niezwykle precyzyjny i szczegółowy sposób , posługując się przy tym wydrukiem prędkości tramwaju , opisał tor jazdy tramwaju , prędkość z którą się poruszał , sposób zachowania innych uczestników ruchu drogowego . Nie miał przy tym żadnych wątpliwości , iż na skrzyżowaniu ulic (...) w momencie zdarzenia nie działała sygnalizacja świetlna , pulsowało żółte światło . Świadek odnośnie okoliczności zdarzenia podał , iż poruszał się drogą z pierwszeństwem przejazdu a zbliżając się do tego skrzyżowania ulic (...) poruszał się z prędkością około 50 km/h. Wedle jego relacji wjeżdżając na to skrzyżowania nie zauważył żadnego pojazdu , dopiero na sekundę przed wjazdem na nie zauważył z lewej strony od ulicy (...) jadący samochód osobowy , jadący jak to określił swoim tempem . Włączył wówczas awaryjne hamowanie i w tym samym momencie doszło do zderzania tegoż samochodu z pierwszym wagonem kierowanego przez niego tramwaju , od lewej strony , od jego przedniej strony wskutek czego doszło do wykolejenia tramwaju , który jechał ul. (...) , przy czym siłą rozpędu drugi wagon wyprzedził pierwszy , zatrzymując się na jezdni ul. (...) . Świadek w swych zeznaniach nie potrafił w ostateczności jednoznacznie stwierdzić czy kierujący samochodem osobowym hamował , argumentując powyższe czasem kiedy to zauważył tenże samochód . W jego ocenie kierujący tym samochodem zauważył jadący tramwaj w ostatniej chwili z uwagi na ograniczające na tym skrzyżowaniu widoczność budynki . Zeznania świadka w ocenie Sądu jawią się jako logiczne ,znajdują odzwierciedlenie w przedstawionej na tą okoliczność dokumentacji w szczególności wydruku z prędkości tramwaju , którym się poruszał , nadto w protokole oględzin miejsca wypadku. Świadek miał pełną możliwość obserwacji zaistniałego zdarzenia nie tylko z racji braku poruszania się innego tramwaju przez tym kierowanym przez niego ale również oświetlenia przedmiotowego skrzyżowania . W swych zeznaniach ograniczył się do podania samych okoliczności zdarzenia , pomijając te których nie mógł stwierdzić . Wobec powyższych okoliczności Sąd dał w całości wiarę jego zeznaniom. Sąd nie znalazł również podstaw do kwestionowania zarówno głównej jak i pisemnej , uzupełniającej opinii biegłego sądowego M. P. . Biegły sądowy w ramach swojej specjalności dokonał ustaleń w zakresie prędkości z jaką poruszał się kierujący tramwajem K. T. oraz samochodem osobowym R. L. bezpośrednio przed zderzeniem , miejsca tego zderzenia , samego kontaktu tychże pojazdów , czasu jaki upłynął od momentu przekroczenia przez kierującego samochodem osobowym R. L. krawędzi jezdni ul. (...) do miejsca , w którym doszło do zderzenia z tramwajem , w tym możliwości uniknięcia zderzenia przez motorniczego K. T. . W ocenie Sądu przedstawiona przez biegłego sądowego opinia jest jasna , rzetelna , wnioski z niej płynące są logiczne. Została wydana na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego , tego o charakterze osobowym jak i rzeczowym. Jednocześnie jednak powyższa opinia stanowiła jedynie podstawę do poczynienia ustaleń w zakresie okoliczności związanych z ruchem pojazdu kierowanego zarówno przez R. L. jak i K. T. , w tym ustalenia ich prędkości bezpośrednio przed zdarzeniem , toru ich ruchu , momentu w którym motorniczy mógł zauważyć poruszający się z jego lewej strony samochód osobowy oraz możliwości podjętej przez niego reakcji , relacji która umożliwiała mu uniknięcie zderzenia. Do kompetencji Sądu pozostawało w tym zakresie dokonanie ustaleń w zakresie ewentualnego przyczynienia się motorniczego K. T. do zaistniałego wypadku . W całości natomiast podstawą ustaleń faktycznych stała się opinia biegłego sądowego M. P. z dnia 12 listopada 2012 roku odnośnie badań technicznych pojazdów którymi poruszali się R. L. oraz K. T. .Jej rzetelność i profesjonalizm nie budzi żadnych wątpliwości . Podstawą ustaleń faktycznych niniejszej sprawie stały się również dokumenty w postaci: protokołu oględzin miejsca wypadku drogowego , jego szkicu , protokołów oględzin pojazdów, opinii sądowo –lekarskiej odnośnie stanu zdrowia I. Ś.

(1), S. P. , nadto samego oskarżonego R. L. , dokumentacji fotograficznej obrazującej miejsce zdarzenia , protokołów z przebiegu badania stanu trzeźwości K. T. oraz oskarżonego R. L. . Wymienione dokumenty stanowią doskonałe uzupełnienie zeznań świadka K. T. i wyjaśnień oskarżonego przyczyniając się w istotny sposób do odtworzenia stanu faktycznego sprawy. Odnośnie danych osobopoznawczych dotyczących R. L. Sąd wykorzystał wyjaśnienia oraz dane wynikające z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego oraz z aktualnej karty karnej. W tym stanie rzeczy Sąd Rejonowy zważył co następuje: W świetle dokonanych ustaleń faktycznych i przeprowadzonej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd uznał, że oskarżony R. L. swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 177 § 2 k.k. , albowiem w dniu 28 października 2012 roku we W. nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób , iż kierując samochodem marki O. o nr rej. (...) , jechał ulicą (...) od strony ulicy (...) w kierunku ulicy (...) i na skrzyżowaniu z ulicą (...) nie zachował szczególnej ostrożności , nie zastosował się do znaku A-7 ustąp pierwszeństwa przejazdu skutkiem czego zderzył się z jadącym po wyznaczonym torowisku tramwajowym ulicą (...) od strony ulicy (...) w kierunku ulicy (...) kierującym tramwajem linii 9 o nr wozu (...) i (...) K. T. , w wyniku czego pasażerka samochodu marki O. I. Ś.

(1)odniosła obrażenia ciała w postaci ostrej niewydolności oddechowej , rozlanego uszkodzenia aksonalnego i rozlanego uszkodzenia naczyniowego oraz niewielkiego krwawienia podtwardówkowego , dokomorowego i podpajęczynówkowego głównie po stronie prawej , urazu twarzoczaszki – złamania wyrostka czołowego kości jarzmowej prawej , złamania wyrostka czołowego kości jarzmowej prawej , złamania ściany boczno-dolnej oczodołu prawego oraz ściany przedniej i górnej zatoki szczękowej prawej bez przemieszczenia , stłuczenia mięśnia gruszkowatego prawego , które to obrażenia te w chwili powstania zagrażały realnie życiu , były takie jak określone w art. 156 § 1 pkt 2 k.k. Zgodnie z art. 177 § 1k .k. odpowiedzialności karnej podlega ten , kto, naruszając, chociażby nieumyślnie, zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, powoduje nieumyślnie wypadek, w którym inna osoba odniosła obrażenia ciała określone w art. 157 § 1 k.k. Jeżeli następstwem wypadku jest śmierć innej osoby albo ciężki uszczerbek na jej zdrowiu sprawca odpowiada na podstawie § 2 tegoż przepisu. Zgodnie z przyjętym stanowiskiem w literaturze i poglądem w orzecznictwie podmiotem przestępstwa z art. 177 k.k. może być każdy kto dopuszcza się naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu . Analizując stronę podmiotową Sąd miał na uwadze, że naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu może być umyślne lub nieumyślne, natomiast skutki czynu stanowiące jego ustawowe znamię i decydujące o zaistnieniu przestępstwa są zawsze objęte winą nieumyślną. Jest to więc przestępstwo nieumyślne niezależnie od tego czy sprawca naruszył zasady bezpieczeństwa umyślnie czy nieumyślnie . Zauważyć należy , iż istota przestępstw nieumyślnych od strony przedmiotowej polega na naruszeniu zgeneralizowanych reguł ostrożnego postępowania z określonymi dobrami i spowodowanie w wyniku tego określonej szkody. Chodzi o przekroczenie obiektywnych reguł postępowania z danym dobrem przez podmiot zdolny do zachowania wymaganej w danej dziedzinie ostrożności. Przestępstwo wypadku w komunikacji należy do tego rodzaju przestępstw nieumyślnych , że wśród jego znamion wyraźnie wymieniono naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym . Naruszenie zasad bezpieczeństwa to zachowanie sprzeczne z tymi zasadami i może ono polegać na postąpieniu w sposób sprzeczny z określoną dyrektywą nakazującą określony sposób zachowania się, wyrażającym się podjęciem manewru z nią sprzecznego lub zaniechaniu nakazanego zachowania albo kombinacją działań i zaniechań . Na drogach publicznych stosuje się przepisy prawa o ruchu drogowym w zakresie , w jakim jest to konieczne dla uniknięcia zagrożenia bezpieczeństwa uczestników tego ruchu. Zasady bezpieczeństwa w ruchu określają warunki bezpiecznego ruchu stanowią konkretyzację ogólnych zasad ostrożności w zakresie ruchu lądowego. Na każdym uczestniku ruchu ciążą identyczne obowiązki w tej samej sytuacji. Chodzi o takie zasady ruchu , których naruszenie może pozostawać w bezpośrednim związku przyczynowym ze skutkami w postaci śmierci , ciężkich lub zwykłych obrażeń ciała. Zasadami bezpieczeństwa w ruchu są reguły ogólne i szczególne ,są one zawarte zarówno przepisach określających porządek poruszania się na szlakach komunikacyjnych jak i reguły nie skodyfikowane .Uczestnik ruchu winien bowiem kierować się nie tylko przepisami ruchu drogowego , ale także zdrowym rozsądkiem, ogólną przezornością , respektowaniem bezpieczeństwa innych . Do reguł ogólnych należy zaliczyć zasadę ostrożności, ograniczonego zaufania i prędkości bezpiecznej. Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani zachować ostrożność albo gdy ustawa tego wymaga - szczególną ostrożność, unikać wszelkiego działania, które mogłoby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego, ruch ten utrudnić albo w związku z ruchem zakłócić spokój lub porządek publiczny oraz narazić kogokolwiek na szkodę. Z kolei odnosząc się do zasady prędkości bezpiecznej , to zaznaczyć należy ,iż art. 19 ust 1 Prawa o ruchu drogowym z dnia 20 czerwca 1997 roku ( Dz. U z 2005 roku Nr 108 , poz. 908 ze zm. ) nakazuje kierującemu pojazdem jechać z prędkością zapewniającą panowanie nad pojazdem z uwzględnieniem warunków w jakich ruch się odbywa , w szczególności zaś takich okoliczności jak rzeźba terenu (spadki , wzniesienia, łuki ) , stan drogi ( klasa drogi, wyboje w jezdni , garby , zaleganie śniegu , błota) stan techniczny pojazdu, warunki atmosferyczne (deszcz, mgła , śnieg, wiatr, gołoledź) , natężenie ruchu ( zachowanie odstępu, dopuszczalne prędkości ) widoczność drogi ( pora doby, obszar zabudowany) A contrario zatem prędkość jest niebezpieczna gdy nie została dostosowana do aktualnych warunków ruchu i nie ulega wątpliwości ,iż za taką może być uznana prędkość nadmierna stwarza bowiem ona niebezpieczeństwo niepanowania nad pojazdem np. przez utratę stateczności pojazdu , a także zwiększa ryzyko niezauważenia informacji płynącej ze znaku drogowego , bowiem czas ekspozycji bodźca oraz pole obserwacji ulegają zawężeniu , z reguły do wypadku bowiem dochodzi wówczas gdy szybkość jazdy jest nadmierna i nie dostosowana do konkretnej sytuacji drogowej . Sąd Najwyższy zauważył ,że dla każdego kierowcy w zbliżonych warunkach drogowych prędkość bezpieczna będzie określana inną wielkością absolutną , prędkością bezpieczną jest taka , która zapewnia panowanie nad pojazdem w konkretnych warunkach drogowych , chodzi o to aby kierujący miał dość czasu na skuteczne wykonanie wszystkich czynności psychicznych i fizycznych wymaganych w danej sytuacji aby nie zakłócać normalnego toru jazdy , a staje się nadmierna z chwilą gdy kierowca nie jest w stanie opanować samochodu . Oznacza to prędkość pozwalającą na zwalnianie lub unieruchomienie pojazdu w odległości limitowanej zasięgiem widoczności i ewentualnością dających się w danej sytuacji przewidzieć przeszkody, prędkość pozwalająca kierującemu na prawidłowe wykonanie manewrów, których potrzebę w konkretnej sytuacji kierujący ma możliwość i obowiązek przewidzieć. ( por. wyr. Sądu Najwyższego z dnia 11.03.2003 r. III KKN 202/01).Zgodnie natomiast z art. 5 cyt. ustawy uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze obowiązani są stosować się do poleceń i sygnałów dawanych przez osoby kierujące ruchem lub uprawnione do jego kontroli , sygnałów świetlnych oraz znaków drogowych , nawet wówczas gdy z przepisów wynika inny sposób zachowania niż nakazany przez te osoby , sygnały świetlne lub znaki drogowe Sygnały świetlne mają pierwszeństwo przed znakami drogowymi regulującymi pierwszeństwo przejazdu . W świetle zebranego materiału dowodowego , zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie został ustalony związek przyczynowy pomiędzy nie zachowaniem przez oskarżonego R. L. reguł ostrożności i nie zastosowaniem się do znaku drogowego - A-7 ustąp pierwszeństwa przejazdu na rozpatrywanym odcinku drogi, którą się poruszał w dniu 28 października 2012 roku , a skutkiem w postaci zderzenia z prawidłowo jadącym tramwajem kierowanym przez motorniczego K. T. , na drodze z pierwszeństwem przejazdu jezdni ulicy (...) , w wyniku czego pasażerka I. Ś.

(1)doznała wskazanych obrażeń ciała . Jak wynika bowiem z poczynionych przez Sąd ustaleń faktycznych , w tym przedstawionej opinii biegłego sądowego , choć R. L. poruszał się kierowanym samochodem osobowym marki O. (...) dozwoloną na tym odcinku drogi prędkością około 50 km/h, tym niemniej nie zachował należytej ostrożności przed przejazdem przez skrzyżowanie ulic (...) i nie zastosował się do znaku ustąp pierwszeństwa A-7 obowiązującego jego osobę , jako poruszającą się pojazdem po jezdni ulicy (...) . Nie ulega przy tym wątpliwości , iż w momencie zdarzenia nie działała na tym skrzyżowaniu sygnalizacja świetlna. Oskarżony w sposób prawidłowy nie obserwował jednak umieszczonych na tym odcinku drogi znaków drogowych , jak wynika z jego wyjaśnień wydział jedynie światła. W okolicznościach niniejszej sprawy można wnioskować , iż były to właśnie migające światła wskazujące na wyłączenie sygnalizacji świetlnej . Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje również aby oskarżony w jakikolwiek sposób zareagował na znaki drogowe , przed wjazdem na przedmiotowe skrzyżowanie .Naoczny świadek zdarzenia K. T. nie podaje aby oskarżony podjął działania celem bezpiecznego przejechania przez przedmiotowe skrzyżowanie, w szczególności aby zauważył zatrzymanie się tegoż samochodu przed wjazdem na skrzyżowanie , wręcz przeciwnie ruch pojazdu kierowanego przez oskarżonego określa jako „ jechał własnym tempem” a moment zauważenia tegoż pojazdu , sekundę przed zderzeniem . Powyższe dowodzi , iż oskarżony w ogóle nie podjął reakcji dojeżdżając do skrzyżowania ulic (...) i nie upewnił się czy drogą prostopadłą , jednocześnie drogą z pierwszeństwem pojazdu nie porusza się inny pojazd , któremu jest zobowiązany ustąpić pierwszeństwa przejazdu . Takowe wnioski należy również wywieść z opinii biegłego sądowego , gdzie prędkość zderzeniową samochodu osobowego określono na około 45km/h. W tych okolicznościach trudno uznać , mając również na uwadze, jak wskazuje świadek K. T. ograniczoną możliwość obserwacji ruchu na tym skrzyżowaniu od strony ulicy (...) z uwagi na umieszczone tam budynki aby oskarżony podjął jakiekolwiek działania celem bezpiecznego przejechania przez to skrzyżowanie . Zdaniem Sądu zatem oskarżony nie zważając na obowiązujące na tym odcinku znaki drogowe , skrzyżowanie to po prostu przejechał w wyniku czego doszło do zderzenia kierowanego przez niego pojazdu z tramwajem . Swym zachowaniem R. L. naruszył przepis art. 3 ust 1 , art. 5 ust 1 i 3 , art. 25 ust 1 Prawa o ruchu drogowym z dnia 20 czerwca 1997 roku ( Dz. U z 2005 r Nr 108 poz. 908 ze zm. ) . W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy prowadzi do wniosku , iż zachowanie motorniczego K. T. nie przyczyniło się do zaistnienia przedmiotowego wypadku. K. T. poruszając się tramwajem pozostawał na drodze z pierwszeństwem przejazdu , jechał z dozwoloną na tym odcinku drogi prędkością 50 km/h . W okolicznościach niniejszej sprawy nie mógł również uniknąć zderzenia z samochodem osobowym kierowanym przez oskarżonego , samochód ten zauważył dopiero, na sekundę przed zderzeniem , co wykluczało możliwość jego reakcji i zapobieżenia zderzeniu. Reasumując, w ocenie Sądu wyłączną przyczyną zaistniałego wypadku było nieprawidłowe zachowanie R. L. , który naruszył obowiązujące reguły ostrożności i nie zastosował się do znaku drogowego A-7 ustąp pierwszeństwa przejazdu na przedmiotowym skrzyżowaniu ulic (...) i nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu prawidłowo jadącemu tramwajowi prowadzonemu przez K. T. , doprowadzając do zderzenia samochodu, którym się poruszał z w/w tramwajem , w wyniku czego obrażeń ciała doznała nie tylko I. Ś.

(2)ale również jej córka S. . Gdyby R. L. nie naruszył opisanych powyższej reguł ostrożności , mających gwarantować , zapobiec wypadkowi , nie doszło by do zderzenia w/w pojazdów i powstania obrażeń ciała u I. Ś.

(1). Przytoczyć w tym miejscu należy , jak przyjmuje się w orzecznictwie , o przyjęciu odpowiedzialności karnej za czyn z art. 177 §1 k.k , nie przesądza samo nieprawidłowe zachowanie danego– kierowcy czy też innego uczestnika ruchu drogowego, konieczne jest bowiem stwierdzenie , iż to nieprawidłowe zachowanie , kierowcy czy też innego uczestnika ruchu drogowego pozostawało w związku przyczynowym z określonym wypadkiem i z jego skutkiem. Związku tego, nie można rozumieć jako tylko czasowego i miejscowego następstwa wydarzeń , określony skutek , powinien być – dla przyjęcia powiązania czasowego - w realiach dowodowych konkretnej sprawy normalnym , typowym następstwem zachowania się owego współuczestnika ruchu drogowego , także w ujęciu stosowanej w odniesieniu do przestępstw polegających na naruszeniu reguł ostrożności koncepcji , tzw. obiektywnego przypisania , ustalony musi być związek pomiędzy naruszeniem przez współuczestnika ruchu określonej reguły bezpieczeństwa a zmaterializowaniem samego zdarzenia , zaistnieniem skutku , polegający na tym , że sprawca narusza regułę bezpieczeństwa ostrożności , która miała zapobiec realizacji czynu zabronionego na tej drodze , na której w rzeczywistości on nastąpił. ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 listopada 1998 roku V KKN 303/97 , OSNKW 1997 z. 11-12 , poz. 50 , wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 czerwca 1999 roku IV KKN 740/98 , LEX nr 39196 , wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 czerwca 2000 roku , III KKN 123/98 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 maja 2009 roku , II KK 306/09) Sąd Rejonowy w pełni podziela powyższe stanowiska , kierując się nimi w rozpatrywaniu niniejszej sprawy . Wobec powyższych ustaleń faktycznych , przeprowadzonej oceny zgromadzonego materiału dowodowego przy uwzględnieniu dokonanych rozważań zdaniem Sądu oskarżony R. L. swym zachowaniem wyczerpał ustawowe znamiona występku sankcjonowanego przepisem art. 177 § 2 k.k. R. L. w realiach niniejszego zdarzenia zachował się w sposób sprzeczny z panującym porządkiem prawnym , nie stosując się do obowiązującego znaku drogowego A-7, nie zachowując tym samym stosownej ostrożności przy wjeździe na skrzyżowanie , wskutek czego kierowanym samochodem zderzył się z tramwajem kierowanym przez K. T. na skrzyżowaniu ulic (...) we W. . Przy wymiarze kary Sąd miał na uwadze dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 § 1 i 2 k.k. Sąd w pierwszej kolejności kierował się ogólnymi dyrektywami wymiaru kary dlatego wymierzając oskarżonemu karę wziął pod cele zapobiegawcze i wychowawcze , które ma ona osiągnąć. Wskazanie na prewencję indywidualną było jednym z podstawowych elementów decydujących o surowości represji a zapobiegawczy sens wymierzonej kary ma na celu odstraszenie sprawcy od ponownego wejścia na drogę przestępstwa . Natomiast jej cel wychowawczy realizuje się poprzez kształtowanie postawy oskarżonego zarówno wobec własnego czynu jak i przestępstwa w ogóle. W tej mierze ciężar tej funkcji został przeniesiony na środek związany z poddaniem sprawców próbie . Sąd miał również na uwadze prewencję generalną ,która wskazuje potrzebę w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Kierując się szczegółowymi dyrektywami wymiaru kary Sąd analizował motywację sprawcy , którą powiązał ze sferą intelektualną zachowania, w tej sprawie zwłaszcza przy uwzględnieniu ,że czyn oskarżonego należy do przestępstw nieumyślnych. Rodzaj i rozmiar naruszenia ciążących na oskarżonym obowiązków stanowił element decydujący o ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu . Sąd ocenił również rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa , które to w niniejszej sprawie miały skutki nie tylko wobec pokrzywdzonej , ale również wobec jej dziecka jak i samego oskarżonego , pokrzywdzona doznała ciężkiego uszczerbku na zdrowiu , o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.k. Do okoliczności o charakterze łagodzącym Sąd zaliczył dotychczasową niekaralność oskarżonego . Po uwzględnieniu wszystkich powyższych okoliczności Sąd uznał wymierzoną oskarżonemu karę 1 roku pozbawienia wolności za współmierną do stopnia zawinienia i stopnia społecznej szkodliwości popełnionego czynu a jednocześnie spełniającą swój cel w zakresie prewencji szczególnej zapobiegawcze i wychowawcze w stosunku do sprawcy jak też czyniące zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości . Oceniając warunki osobiste sprawcy , sąd wziął pod uwagę stopień rozwoju psychospołecznego oskarżonego , jego warunki materialne , rodzinne które przemawiały one na korzyść oskarżonego.W tej mierze Sąd analizował więc kwestię prognozy kryminologicznej uznając ,iż wyznaczony oskarżonemu okres próby 2 lat jest wystarczający by dotąd nie karany sprawca przemyślał swoje czyny i właściwie pokierował swoim zachowaniem , Sąd zastosował dyspozycję art. 69 k.k. w zupełności przekonany , że jest to całkowicie wystarczające dla osiągnięcia wobec sprawcy celów kary , w szczególności zaś zapobiegnie ponownemu wkroczeniu przez niego na drogę przestępstwa . Jednocześnie Sąd orzekł wobec oskarżonego R. L. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1 roku , na podstawie art. 42 § 1 k.k. W ocenie Sądu okoliczności popełnienia zarzucanego oskarżonemu czynu wskazując , iż lekceważy on zasady ostrożności i bezpieczeństwo innych uczestników ruchu, przez co stwarza zagrożenie w komunikacji . Oskarżony bowiem poruszał się w centrum W. , w porze nocnej , przewoził pasażerów , w tym małoletnią . Pomimo tych okoliczności , niewątpliwie stwarzających po stronie oskarżonego zachowanie wzmożonej ostrożności , wjechał na skrzyżowanie ulic (...) nie obserwując w należyty sposób drogi , lekceważąc tym samym innych uczestników ruchu drogowego, kiedy to poruszał się drogą podporządkowaną, o czym informowały stosowne znaki ostrzegawcze umieszczone w rejonie tegoż skrzyżowania. W następstwie a doszło do zderzenia samochodu, którym się poruszał z tramwajem , w wyniku czego doszło do obrażeń ciała nie tylko u I. Ś.

(1), opisanych w art. 156 §1 pkt 2 k.k. ale również u S. P. jak i samego oskarżonego R. L. . Nie bez znaczenia pozostaje również , iż przedmiotowym tramwajem podróżowali pasażerowie i oni również wskutek uderzenia mogli doznać obrażeń ciała . Takie postępowanie oskarżonego wskazuje, iż stwarza on istotne zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego i przemawia za czasowym pozbawieniem go uprawnień do kierowania wszelkimi pojazdami mechanicznymi w ruchu lądowym . Sąd jednocześnie zobowiązał oskarżonego do zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów , na podstawie art. 43§ 3 k.k. Sąd tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę orzekł od R. L. na rzecz pokrzywdzonej I. Ś.

(1)nawiązkę w kwocie 500 zł. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 624 §1 kpk i art.17 ust 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r.o opłatach w sprawach karnych ( Dz.U. z 1983r. Nr.49, poz.223) mając na uwadze , iż oskarżony nie uzyskuje stałego dochodu .