Sad powszechny, VI W 427/13

Sygnatura akt VI W 427/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 sierpnia 2014r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia VI Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSR Krzysztof Korzeniewski Protokolant: Aleksandra Duczemińska po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2014r. sprawy przeciwko R. G. córce F. i J. z domu J. urodzonej (...) w miejscowości W. obwinionej o to, że W dniu 12.09.2012 r. około godz. 14:00 we W. kierująca pojazdem m-ki V. nr rej. (...) omijając pojazdy, które zatrzymały się na prawym pasie ruchu jechała zatoką autobusową znajdującą się przy jezdni ul. (...) od strony ul. (...) i na skrzyżowaniu z ul. (...) włączając się do ruchu z zatoki autobusowej na jezdnię oraz wykonując manewr skrętu w prawo nie zachowała szczególnej ostrożności i nie udzieliła pierwszeństwa przejazdu kierującemu pojazdem m-ki F. nr rej. (...) , który jechał lewym pasem ruchu jezdni ul. (...) od strony ul. (...) wykonywał manewr skrętu w lewo w ul. (...) , w wyniku czego uderzyła lewą przednią częścią pojazdu przez nią kierowanego w prawą przednią część pojazdu m-ki F. nr rej. (...) , czynem swoim spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. tj. o czyn z art. 86 § 1 kw w związku z art. 17 PoRD ****************** uznaje R. G. winną tego, że w dniu 12 września 2012 r. we W. , około godz. 14.00 kierując samochodem osobowym marki V. nr rej. (...) skręcając z ul. (...) w prawo w ul. (...) nie zachowała wymaganej szczególnej ostrożności w wyniku czego przyczyniła się do zaistnienia niebezpieczeństwa w ruchu drogowym w konsekwencji czego doszło do kolizji samochodu osobowego marki V. nr rej. (...) R. samochodem osobowym marki F. nr rej. (...) , który skręcał w lewo z ul. (...) w ul. (...) tj. czynu z art. 86 § 1 kw i za to na podstawie art. 86 § 1 kw wymierza jej grzywnę w kwocie 300 zł (trzysta złotych). UZASADNIENIE W dniu 12 września 2012 r. około godz. 14.00 R. G. kierowała samochodem marki V. nr rej. (...) skręcając z ul. (...) w prawo w ul. (...) we W. z prędkością około 10-20 km/h. R. G. jechała prawym pasem ruchu, przy prawej krawędzi jezdni, przy zatoce autobusowej. Lewy pas jezdni ul. (...) , w tym samym kierunku, był zajęty przez samochód ciężarowy. W tym czasie z przeciwnego kierunku jazdy ul. (...) w lewo w ul. (...) skręcał samochód osobowy marki F. nr rej. (...) kierowany przez A. B. . Samochód ten poruszał się z prędkością również około 10-20 km/h. Gdy samochód kierowany przez A. B. wyłonił się z za (...) kontynuowała jazdę. Podobnie czynił to A. B. . W tym czasie zarówno R. G. jak i A. B. mieli możliwość zaobserwowania swoich pojazdów i jak i ich zatrzymania. Nie uczynili jednak tego i po około 2 – 3 s od momentu wyłonienia się samochodu A. B. doszło do kolizji obu pojazdów. Kąt, pod jakim doszło do kontaktu pomiędzy pojazdami miał wartość około 22 stopni. W wyniku kolizji w samochodzie marki F. został uszkodzony przedni zderzak, przedni prawy błotnik i prawa przednia lampa. Natomiast w samochodzie marki V. został uszkodzony przedni zderzak, przedni lewy błotnik i przednia lewa lampa. A. B. po kolizji podpisał oświadczenie wskazujące na jego winę. dowód: notatka urzędowa k. 3; zeznania A. B. k. 5, 76-77 wyjaśnienia R. G. k. 11, 68-69, 74-75, zdjęcia k. 16; oświadczenie k. 8; opinia biegłego J. D. k. 90-107, 115-117; dokumentacja ubezpieczeniowa R. G. nie była karana. Utrzymuje się z wynagrodzenia w kwocie 1500 zł. dowód: karta karna k. 19; informacja k. 53; dane osobopoznawcze k. 2; Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się na notatce urzędowej, zdjęciach, dokumentacji ubezpieczeniowej, wyjaśnieniach R. G. , opinii biegłego J. D. , oświadczeniu oraz częściowo na zeznaniach A. B. . Notatka urzędowa został ujęto, jako dowód lokalizujący czasowo i miejscowo zdarzenie w sposób niewątpliwy. Podobnie, jako niewątpliwe, zostały uznane dokumentacja fotograficzna oraz ubezpieczeniowa wskazujące na uszkodzenia pojazdów. W ten sam sposób odniesiono się do powypadkowego oświadczenia A. B. . Podstawą ustaleń stała się opinia biegłego J. D. . Biegły D. w sposób szczegółowy odniósł się do całości zgromadzonego materiału. Jego czytelne wnioski znajdują oparcie w zasadach wiedzy i doświadczenia życiowego. Dlatego też jego opinię uznano za przydatną. Również podstawą ustaleń stały się wyjaśnienia R. G. . Jak niewątpliwie wywiódł biegły J. D. , brak jest podstaw do wykluczenia wersji przez nią przedstawionej. Dlatego też wobec nieusuwalnych wątpliwości, co do rzeczywistego przebieg zdarzenia, przyjęto wersję korzystniejszą dla R. G. , wynikającą z jej wyjaśnień. Z uwagi na powyższe koniecznym stało się odrzucenie wersji przedstawionej przez A. B. , wykorzystując jego zeznania wyłącznie w części niewątpliwej, odnoszącej się do czasu i miejsca zdarzenia jak i uszkodzeń jego samochodu. Sąd pominął zeznania A. G. albowiem nie wnoszą one istotnego materiału dowodowego. Sąd zważył. Obowiązek zachowania szczególnej ostrożności spoczywa na kierującym pojazdem zbliżającym się do skrzyżowania zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym . Szczególna ostrożność jest większa od ostrożności zwykłej. Polega ona na zwiększeniu uwagi oraz dostosowaniu zachowania uczestnika ruchu do warunków i sytuacji zmieniających się na drodze, w stopniu umożliwiającym odpowiednio szybkie reagowanie. Chodzi o to, że w wypadkach gdy przepisy wymagają zachowania szczególnej ostrożności, uczestnik ruchu lub inna osoba znajdująca się na drodze powinna zwiększyć uwagę i tak postępować, by móc odpowiednio szybko zareagować na zmieniające się warunki i sytuację na drodze. Właściwa realizacja zasady szczególnej ostrożności polega zatem na pełnej koncentracji uwagi oraz uaktywnieniu zdolności przewidywania, a w przypadku braku intuicji - dołożeniu wszelkich starań do pobudzenia wyobraźni (por. R.A.Stefański: Prawo o ruchu drogowym. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC 2005, s. 67; B.Kotowski: Ustawa Prawo o ruchu drogowym. Komentarz praktyczny, Dom Wydawniczy ABC 2002, s.164-165). Zdarzenie miało miejsce na skrzyżowaniu. To nakładało na jego uczestników obowiązek zachowania szczególnej ostrożności. Gdyby należycie zwiększyli uwagę zarówno R. G. jak i A. B. , jak wykazał biegły J. D. , byli oni w stanie po dostrzeżeniu się wzajemnie zatrzymać swoje pojazdy. Jednak uchybiając tej powinności doprowadzili do kolizji. Tym samym R. G. dopuściła się czynu z art. 86 § 1 kw. Wymierzając karę Sąd miał na uwadze jej społeczne oddziaływanie oraz aspekt wychowawczy względem R. G. a także jej sytuację. Nie dostrzeżono okoliczności obciążających. Jako okoliczność łagodzącą przyjęto udział pokrzywdzonego B. w zaistnieniu zdarzenia, co ogranicza odpowiedzialność R. G. za jego skutki. Mając to na uwadze orzeczono jak na wstępie.