Sad powszechny, VI Ka 389/14

Sygn. akt VI Ka 389/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 września 2014 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia SO Andrzej Tekieli Sędziowie SO Klara Łukaszewska SR del. do SO Bartosz Wasilewski (spr.) Protokolant Anna Potaczek przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Zbigniewa Jaworskiego po rozpoznaniu w dniu 30 września 2014 r. sprawy M. K. oskarżonego z art. 280 § 1 kk w związku z art. 64 § 2 kk z powodu apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 6 maja 2014 r. sygn. akt II K 162/14 utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego M. K. uznając apelację obrońcy oskarżonego za oczywiście bezzasadną, zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. W. W. kwotę 516, 60 zł w tym 96, 60 zł podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym, zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa. Sygn. akt VI Ka 389/14 UZASADNIENIE M. K. został oskarżony o to, że w dniu 21 grudnia 2013r. w J. , woj. (...) , po uprzednim użyciu przemocy w postaci trzymania za rami§ P. J. i kierowaniu pod adresem w/w groźby pozbawienia życia, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia telefonu komórkowego marki I. (...) wartości 1000 zł. na szkodę P. J. i J. J. , przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 26.08.2004r. sygn. akt II K 454/04 za czyny z art. 280 § 1 kk i art. 158 § 1 kk i art. 157 § 2 kk i art. 276 kk w zw. z art. 11 § 2 kk na karę jednostkową 2 lat pozbawienia wolności objętą następnie karą łączną w wymiarze 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 19.04.2004r. do 26.08.2004r., 15.09.2004r. do 19.04.2005r. i od 17.10.2005r. do 08.05.2007r., a następnie wyrokiem Sądu Rejonowego w Lubaniu z dnia 18.01.2010r. sygn. akt II K 953/09 za czyn z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk na kar? 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 18.09.2009r. do 22.01.2010r. oraz w okresie od 11.05.2010r. do 07.09.2012r. tj. o czyn z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze wyrokiem z dnia 06 maja 2014r. w sprawie sygn. akt II K 162/14: I. oskarżonego M. K. uznał za winnego tego, że w dniu 21 grudnia 2013r. w J. , używając przemocy w postaci silnego przytrzymywania za ramię P. J. i grożąc natychmiastowym użyciem przemocy tj. pobiciem i pozbawieniem życia, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia telefonu komórkowego marki I. (...) wartości 1000 zł., czym działał na szkodę P. J. i J. J. , przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 26.08.2004r. sygn. akt II K 454/04 za czyn z art. 280 § 1 kk i art. 158 § 1 kk i art. 157 § 2 kk i art. 276 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności , za czyn z art. 281 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, za czyn z art. 280 § 1 k.k. i art. 276 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności i karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 19.04.2004r. do 26.08.2004r., od 15.09.2004r. do 19.04.2005r. i od 17.10.2005r. do 08.05.2007r. oraz wyrokiem Sądu Rejonowego w Lubaniu z dnia 18.01.2010r. sygn. akt II K 953/09 za czyn z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk na kar§ 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 18.09.2009r. do 22.01.2010r. oraz w okresie od 11.05.2010r. do 07.09.2012r., tj. występku z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. i za to na mocy art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. wymierza mu karę 2 (dwóch) lat i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności; II. na mocy art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonemu M. K. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 03.01.2014r. do dnia 06.05.2014r. przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się jednemu dniowi kary pozbawiania wolności; III. na mocy art. 415 § 1 k.p.k. zasądził od oskarżonego M. K. na rzecz pokrzywdzonej J. J. kwotę 1000 (jednego tysiąca) złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 21.12.2013r. do dnia zapłaty; IV. na mocy art. 29 ust 1 i 2 ustawy z dnia 26.05.1982r. Prawo o adwokaturze zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. W. W. kwotę 1056 złotych tytułem nieopłaconych kosztów obrony z urzędu oraz należny od tej kwoty podatek od towarów i usług w wysokości 242,88 zł; V. na mocy art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonego M. K. od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. Apelację od powyższego wyroku wywiódł obrońca oskarżonego zaskarżając wyrok Sądu I instancji w całości. Skarżący orzeczeniu temu zarzucił obrazę przepisów postepowania mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicie: - art. 410 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. , tj. naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów poprzez nie ujawnienie wszystkich dowodów istotnych dla przedmiotowej sprawy, tj. nie przeprowadzenie dowodu z miejsc logowania rzekomo skradzionego telefonu, a także nie ustalenie, co się stało z rzekomo skradzionym wówczas telefonem, co w konsekwencji przyczyniło się do niezbadanie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i dokonania ustaleń faktycznych na podstawie niepełnego materiału dowodowego; - art. 7 k.pk, poprzez bezkrytyczne uznanie za wiarygodne zeznań pokrzywdzonego, pomimo istnienia ewidentnych sprzeczności pomiędzy nimi, przy jednoczesnym potraktowaniu wyjaśnień oskarżonego jedynie w kategorii przyjętej linii obrony mającej na celu unikniecie odpowiedzialności karnej; - art. 5 § 2 k.p.k. poprzez nie rozstrzygniecie wątpliwości wynikłych na tle zeznań pokrzywdzonego, a jednocześnie potwierdzenia przez pozostałych świadków wyjaśnień oskarżonego, na korzyść strony; - błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę, mający wpływ na treść rozstrzygnięcia zaskarżonego wyroku polegający na bezpodstawnym przyjęciu, iż oskarżony M. K. dopuścił się czynu opisanego w punkcie 1 wyroku, który to błąd wynikał z bezpodstawnego uznania za wiarygodne zeznań pokrzywdzonego P. J. , podczas gdy jego zeznania zawierają liczne sprzeczności, są nie wiarygodne, a nadto składając je pokrzywdzony okazywał daleko idącą niechęć w stosunku do oskarżonego: - bezpodstawnym przecięciu, iż oskarżony M. K. dopuścił się czynu opisanego w przedmiotowym wyroku, który to błąd wynikał z bezpodstawnego uznania za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego i zeznań pozostałych świadków mimo, iż wszyscy zgodnie potwierdzili wyjaśnienia oskarżonego, co do jego pracy w tym dniu przy cięciu i ładowaniu drewna. Stawiając powyższy zarzut obrońca oskarżonego wniósł o zmianę wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze poprzez zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego M. K. od popełnienia przypisanego mu czynu, ewentualnie w przypadku nie uznania zarzutów, co do niewinności oskarżonego, wniósł o obniżenie wymierzonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności, jako rażąco niewspółmiernej, wskazując, iż Sąd Rejonowy nie uwzględnił takich okoliczności, jak nagłość powziętego zamiaru przestępnego, brak premedytacji oraz pewną przypadkowość wynikającą z wykorzystania sposobności jaką dawało oskarżonemu spotkanie znajomego. Obrońca wniósł także o przyznanie od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej obrony z urzędu w postępowaniu apelacyjnym wg norm przypisanych. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja obrońcy oskarżonego okazała się niezasadna i to w stopniu oczywistym. Należy podkreślić, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku jest słuszny tylko wówczas, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu, lecz musi prowadzić do wykazania jakich konkretnie uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się Sąd I instancji w ocenie zebranego materiału dowodowego. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom Sądu I instancji odmiennego poglądu nie może zaś prowadzić do wniosku o popełnieniu przez ten Sąd błędu w ustaleniach faktycznych. (vide: wyrok SN z dnia 20 lutego 1975r. w sprawie II KR 355/4, OSNPG 1975/9/84). Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może również sprowadzać się wyłącznie do odmiennej oceny materiału dowodowego. Jak wyżej zostało to podkreślone powinien polegać na wykazaniu, jakich uchybień w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd w dokonanej przez siebie ocenie materiału dowodowego. (por. wyrok SN z dnia 22 stycznia 1975 r., I KR 197/74, OSNKW 1975 r., z. 5, poz. 58). Zarzuty skarżącego zawarte w apelacji stanowią natomiast jedynie polemikę z prawidłowymi ocenami i ustaleniami Sądu I instancji. Sąd Rejonowy bowiem w omawianym zakresie – dotyczącym ustaleń prowadzących do uznania winy i sprawstwa oskarżonego co do przestępstwa z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 kk na szkodę M. K. , dokonał wszechstronnej i wnikliwej analizy zgromadzanego materiału dowodowego, nie naruszając granic wyznaczonych zasadami wiedzy, logiki oraz doświadczenia życiowego. Wbrew stanowisku skarżącego ustalenia faktyczne, w tym zakresie były wynikiem swobodnej, zgodnej z zasadą wyrażoną w art. 7 k.p.k. , oceny dowodów. Ustalenia faktyczne prowadzące do przypisania oskarżonemu zarzucanego mu czynu Sąd Rejonowy oparł na zeznaniach pokrzywdzonego P. J. oraz J. J. , protokołach okazania tablicy poglądowej oraz protokołu okazania osoby. Sąd oceniając wiarygodność zeznań wskazanych świadków miał przy tym na uwadze okoliczność, iż pokrzywdzony, znał oskarżonego. Ustalenia w tym zakresie poczynił również w oparciu o relacje J. J. , która nie była co prawda naocznym świadkiem zajścia z dnia 21 grudnia 2013 r., ale niezwłocznie po zdarzeniu, została ona powiadomiona przez swojego syna, nie tylko o jego przebiegu, ale także osobie, która dokonała na nim rozboju. Z tych też powodów zeznania świadków J. W. , P. K. , czy też M. S.

(1), oraz E. S. , którzy jak przyznał sam skarżący nie posiadali wiedzy na temat wskazanego zajścia, nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu. Sąd I instancji w pisemnych motywach uzasadnienia prawidłowo wskazała na rozbieżności pomiędzy wyjaśnieniami samego oskarżonego, a także zeznaniami świadków, którzy według skarżącego mieli dać mu alibi. Wbrew twierdzeniom skarżącego świadek J. W. , nie wskazała, aby w chwili popełnienia czynu, tj. o godzinie 15.00 w dniu 21 grudnia 2013 r. oskarżony miał jej przynosić drewno do kominka, a tym samym, że oskarżony nie mógł być w miejscu rozboju. Co więcej świadek ten wskazał, że w dniu kiedy miał oskarżony nosić drewno do kominka, nie było do niej przywożone jakiekolwiek drewno przez P. K. . Również twierdzenia skarżącego, jakoby w dniu i czasie zdarzenia oskarżony miał przez cały dzień pracować wraz z P. K. oraz M. S.

(2), przy cięciu zwożonego drewna, nie znajdują żadnego logicznego uzasadnienia, przy przyjęciu, twierdzeń samego oskarżonego, że udał się on do E. S. po piłę, która w rzeczywistości pozbawiona łańcucha nie nadawała się do użycia. Sąd I instancji dokonał oceny wyjaśnień oskarżonego i pokrzywdzonego P. J. w sposób swobodny, nie naruszając zasad wynikających z art. 7 k.p.k. , wskazał w jakiej części uznał je za prawdziwe a w jakiej odmówił im wiary, a skarżący nie wskazuje jakiego błędu w rozumowaniu w tym zakresie dopuścił się Sąd Rejonowy, polemizując jedynie z ustaleniami faktycznymi. Należy zauważyć, że oskarżony w swoich wyjaśnieniach wskazywał różne wersje przebiegu jego pracy w dniu zdarzenia, zaś rozbieżności uzasadniał zlewaniem się mu dni pracy. Oceniając powyższe dowody Sąd I instancji prawidłowo wskazuje, iż brak jest podstaw, aby odmówić wiarygodności zeznaniom pokrzywdzonego, skoro znajdują one potwierdzenie w zeznaniach innego świadka, zaś wersje zdarzeń prezentowane przez oskarżonego nie znajdowały potwierdzenia nawet w zeznaniach świadków, którzy mieli potwierdzić jego alibi. Niezasadny, zdaniem Sądu Odwoławczego, był zarzut jakoby Sąd meriti nie wyjaśnił wszelkich okoliczności sprawy, a to poprzez zaniechanie ustalenia co stało się z telefonem. Okoliczność powyższa, nie miała żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy w zakresie sprawstwa i winy oskarżonego odnośnie przypisanego mu czynu zabronionego. Sąd I instancji nie miał obowiązku szukać telefonu zrabowanego przez oskarżonego M. K. , i ustalać w jaki sposób on nim rozporządził, i czy po jego zaborze telefon się logował w sieci. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż kwestionowane w apelacji ustalenia i oceny poprzedzone zostały ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy ( art. 410 k.p.k. ), i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy ( art. 2 § 2 k.p.k. ) oraz stanowią wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego ( art. 4 k.p.k. ), a także zostały wyczerpująco i logicznie - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - umotywowane w uzasadnieniu wyroku ( art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. ). W tym stanie rzeczy przekonanie sądu orzekającego o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną przepisu art. 7 k.p.k. Pod tą ochroną pozostają zarazem będące jej wynikiem ustalenia i oceny stanowiące podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (vide. wyrok SN z dnia 22 lutego 1996 r., sygn. akt II KRN 199/95, OSN PiPr 1996/10/10; wyrok SN z dnia 16 grudnia 1974 r., sygn. akt Rw 618/74, OSNKW 1975/3-4/47; wyrok SN z dnia 9 listopada 1990 r., sygn. akt WRN 149/90, OSNKW 199/7-9/41). Brak jest zatem jakichkolwiek usprawiedliwionych podstaw, aby kwestionować prawidłowość przypisania oskarżonemu popełnienia zarzucanego mu przestępstwa z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 kk .. Nie budzi również żadnych wątpliwości prawidłowość przyjętej w zaskarżonym wyroku kwalifikacji prawnej występku przypisanego oskarżonemu M. K. . Sąd meriti, powołując w części dyspozytywnej oraz w uzasadnieniu wyroku uprzednie, prawomocne wyroki skazujące oskarżonego za przestępstwa podobne z art. 280 § 1 k.k. , prawidłowo ustalił podstawy do przyjęcia, że oskarżony działał w warunkach multirecydywy, określonych w art. 64 § 2 kk . Zarzut apelacji skierowany został również przeciwko rozstrzygnięciu o karze i stąd przedmiotem rozważań Sądu odwoławczego jest ta kwestia. Wbrew zastrzeżeniom skarżącego, w ocenie Sądu Okręgowego - w kontekście dyrektyw wymiaru kary określonych w art. 53 k.k. – nie budzi wątpliwości wymiar kary orzeczonej wobec oskarżonego M. K. za przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 kk . Wymierzoną oskarżonemu karę 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności, w świetle całokształtu okoliczności sprawy, tak dotyczących przypisanego oskarżonemu czynu, jak i stopnia jego winy oraz tych, które charakteryzują jego samego, nie sposób uznać za rażąco surową. Sąd I instancji prawidłowo wyeksponował wszystkie okoliczności świadczące na niekorzyść oskarżonego, a które miały wpływ na wymiar kary, słusznie wskazując zwłaszcza na działanie na szkodę pokrzywdzonego, którego znał, na działanie w centrum miasta, w biały dzień, jak i na uprzednią karalność M. K. . Sąd Rejonowy uwzględnił prawidłowo okoliczność, iż oskarżony dopuścił się przestępstwa z art. 280 § 1 k.k. w warunkach powrotu do przestępstwa określonych w art. 64 § 2 k.k. , zaledwie po niespełna roku i 3 miesiącach od opuszczenia zakładu karnego, gdzie odbywał karę za popełnienie podobnego przestępstwa, tj. rozboju. W tych realiach, Sąd Odwoławczy doszedł do przekonania, iż orzeczona kara, zbliżona do dolnych granic ustawowego zagrożenia, jest karą adekwatną do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu oskarżonego, która przy tym spełni cele prewencji indywidualnej i ogólnej. Tym samym, Sąd Odwoławczy uznał, że wymierzona oskarżonemu przez Sąd Rejonowy kara 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności nie jest rażąco niesprawiedliwa. Została ona wymierzona swobodnie przez Sąd Rejonowy w granicach sędziowskiego uznania przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności przemawiających zarówno za jej obostrzeniem, jak i złagodzeniem. Z powyższych względów Sąd Okręgowy, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. , orzekł jak w pkt. I wyroku, uznając apelację obrońcy oskarżonego, jako oczywiście bezzasadną. Przy rozpoznawaniu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego Sąd odwoławczy nie dopatrzył się nadto podstaw do stosowania dyrektywy z art. 439 k.p.k. , tudzież art. 440 k.p.k. W pkt. II orzeczenia zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw. W. W. koszty nieopłaconej obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym wraz z podatkiem VAT ( art. 29 ust. 1 Prawa o adwokaturze w zw. z § 14 ust. 2 pkt 4, § 19 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ). Sąd Okręgowy natomiast, na podstawie przepisów art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 634 kpk oraz art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych , zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, w tym nie wymierzył mu opłaty, uznając, iż M. K. , który nie ma stałej pracy i nie posiada majątku, nie będzie w stanie ich uiścić.

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.