Sygn. akt III AUa 1200/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 sierpnia 2014 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie - Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSA Barbara Białecka Sędziowie: SSA Zofia Rybicka - Szkibiel (spr.) SSA Urszula Iwanowska Protokolant: sekr. sąd. Karolina Popowicz po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2014 r. w Szczecinie sprawy J. Z. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy na dalszy okres na skutek apelacji ubezpieczonego od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 5 listopada 2013 r. sygn. akt VII U 819/12 oddala apelację. SSA Urszula Iwanowska SSA Barbara Białecka SSA Zofia Rybicka - Szkibiel Sygn. akt III AUa 1200/13 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 26.01.2012 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. odmówił J. Z. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy (na dalszy okres), ponieważ Komisja Lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 18.01.2012 r. stwierdziła, że ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy. W odwołaniu od decyzji organu rentowego ubezpieczony podniósł, że jest ona dla niego krzywdząca, gdyż operacje i leczenie uszkodzonych obu stawów barkowych nie przyniosło poprawy i nadal odczuwa silne bóle oraz ograniczenia w ruchach rękami. Do tego jeszcze choruje na astmę oskrzelową, która ogranicza wysiłek. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Sąd Okręgowy w Szczecinie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 5.11.2013 roku oddalił odwołanie. Sąd I Instancji ustalił, że J. Z. urodził się (...) , legitymuje się wykształceniem średnim zawodowym (ukończył technikum mechaniczne) i w pracował jako ślusarz, nastawiacz maszyn, kowal ręczny, szlifierz, ostrzarz. W okresie od 27 lipca 2008 roku do 31 października 2011 roku uprawniony był do okresowej renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy. W dniu 23 stycznia 2007 roku doznał bowiem uszkodzenia barku. Wniosek o ponowne ustalenie prawa do świadczenia rentowego J. Z. złożył w dniu 4 października 2011 roku. Aktualnie u J. Z. rozpoznaje się: - przebyte uszkodzenie pierścienia rotatorów obu stawów barkowych leczone operacyjnie w 2003 i 2007 roku, z dobrym efektem klinicznym i zachowaniem funkcji obu kończyn górnych, - zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa bez istotnego upośledzenia jego funkcji. Stwierdzone zmiany chorobowe - w aktualnym stanie klinicznego zaawansowania - nie dają podstaw do orzekania po 31 października 2011 roku długotrwałej, częściowej lub całkowitej niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy. Przebyte przez J. Z. leczenie operacyjne stawu barkowego lewego w 2003 roku i prawego w 2007 roku oraz leczenie rehabilitacyjne w warunkach sanatoryjnych doprowadziło do odzyskania sprawności w obu kończynach górnych. Uszkodzenie stożków rotatorów stawów barkowych stanowi jedynie przeciwwskazanie do ciężkiej pracy, związanej z dźwiganiem ciężarów. W oparciu o powyższe ustalenia faktyczne Sąd Okręgowy uznał, że odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie i wskazał na przepisy art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 października 2002r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (tekst jednolity opubl. w Dz. U z 2009r., Nr 167, poz. 1322, ze zm.) – zwanej dalej ustawą wypadkową – oraz poprzez przepis odsyłający art. 17 ust. 1 tej ustawy, art. 12 i art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity opubl. w Dz. U. z 2013 roku, poz. 1440, ze zm.) - zwaną dalej ustawą emerytalną - jednocześnie przytaczając ich treść. Sąd Okręgowy podniósł, iż w sprawie istotnym było ustalenie, czy ubezpieczony, któremu przysługiwało prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy do dnia 30.10.2011 r. i który zgłosił wniosek o ponowne przyznanie prawa do renty, jest w dalszym ciągu niezdolny do pracy w związku z wypadkiem przy pracy, jakiemu uległ 23.01.2007r., czy też jego niezdolność do pracy ustała. W związku z powyższym Sąd a quo dopuścił dowód z opinii biegłych sądowych lekarzy specjalistów z zakresu ortopedii i neurologii. Opinie o stanie zdrowia ubezpieczonego wydały dwa niezależne zespoły biegłych tych samych specjalizacji i w tożsamy sposób ocenili stan zdrowia ubezpieczonego. Biegli zarówno w pierwszym jak i drugim składzie na podstawie analizy źródłowej dokumentacji medycznej, zebranego wywiadu oraz po przeprowadzeniu badań rozpoznali u J. Z. wskazane w uzasadnieniu niniejszego wyroku schorzenia. Spójnie wyjaśnili dlaczego nie dają one podstaw do orzekania niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy oraz w czym przejawia się poprawa stanu zdrowia powoda po 31 października 2011 roku, tj. po dacie, do której był uprawniony do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy. Dokonując oceny wpływu rozpoznanych u J. Z. schorzeń na jego zdolność do pracy wskazali, że przebyte przez ubezpieczonego leczenie operacyjne barku lewego w 2003 roku i prawego w 2007 roku oraz późniejsze leczenie rehabilitacyjne w warunkach sanatoryjnych, doprowadziło do odzyskania sprawności obu kończyn górnych. Przebyte uszkodzenie stożków rotatorów stawów barkowych stanowi jedynie przeciwwskazanie do ciężkiej pracy, związanej z dźwiganiem ciężarów. Zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa nie powodują występowania zespołu bólowego, nie ograniczają jego funkcji. Oceny stanu zdrowia ubezpieczonego dokonanej przez biegłych sądowych nie mogły podważyć odczucia J. Z. , który poza polemiką z rozpoznaniem postawionym przez biegłych sądowych (dotyczącym z resztą nie tyle medycznego rozpoznania chorób, co postawionej diagnozy dotyczącej braku niezdolności do pracy) nie przedstawił żadnych argumentów świadczących o ewentualnej wadliwości przeprowadzonych przez biegłych badań. W uwzględnieniu powyższego Sąd nie podzielił zarzutów formułowanych w pismach procesowych z 24 maja 2012 roku, 3 grudnia 2012, 29 maja 2013 roku oraz 11 września 2013 roku, ponieważ nie zawierały merytorycznych zastrzeżeń co do treści opinii, mogących podważyć prawidłowość badania i posiadaną przez biegłych wiedzę specjalną z zakresu medycyny. Poza tym biegli ustosunkowując się do nich, w tym do przedkładanej przez ubezpieczonego dokumentacji lekarskiej, spójnie wyjaśnili, że nie stwierdzają się u J. Z. istotnego upośledzenia funkcji stawów barkowych, a zmiany zwyrodnieniowo – dyskopatyczne w obrębie kręgosłupa szyjnego L-S nie znajdują odpowiednika w stanie klinicznym. Badaniem neurologicznym nie stwierdza się odchyleń w stanie przedmiotowym, który byłby następstwem ww. zmian w sensie bólowego zespołu korzeniowego czy objawów ubytkowych korzeniowych. Sąd Okręgowy wskazał, że nie znalazł tym samym podstaw do uwzględniania wniosku ubezpieczonego o powołanie biegłego z zakresu medycyny pracy. Opinię o stanie zdrowia i jego wpływie na zdolność wykonywania pracy wydały bowiem dwa zespoły biegłych, którzy to biegli posiadali wiedzę na temat zawodów wykonywanych przez ubezpieczonego oraz czynności wykonywanych w ramach tych zawodów. Biegli nie mieli przy tym wątpliwości, że stan zdrowia J. Z. czyni go po 31 października 2011 roku zdolnym do pracy, z przeciwwskazaniem do pracy ciężkiej związanej z dźwiganiem ciężarów. W przekonaniu Sądu opinie biegłych są na tyle kategoryczne i przekonujące, że wystarczająco wyjaśniają zagadnienia wymagające wiadomości specjalnych (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 1974 r. II CR 638/74, OSPiKA 1975, nr 5, poz. 108). Stałe leczenie się jak ma to miejsce w przypadku ubezpieczonego nie stanowi samodzielnej przyczyny uznania niezdolności do pracy, nawet jeśli w pewnych okresach wymaga czasowych zwolnień lekarskich (orzeczenie Sądu Najwyższego z 12 lipca 2005 r., sygn. akt II UK 288/04, OSNP 2006/5-6/99). Innymi słowy to, że ubezpieczony jest poddawany leczeniu, nie jest równoznaczne z jego niezdolnością do pracy w rozumieniu ustawy emerytalnej. Rozpoznane schorzenia nie dają bowiem tak istotnych objawów klinicznych, które wykluczałyby ubezpieczonego jako pracownika na ogólnym rynku pracy. Sąd Okręgowy tak argumentując uznał zaskarżoną decyzję organu rentowego - za prawidłową i na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. oddalił odwołanie. Z rozstrzygnięciem Sądu Okręgowego nie zgodził się ubezpieczony. Zaskarżył wyrok w całości, zarzucając mu:
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na przyjęciu, że stwierdzone zmiany chorobowe - w aktualnym stanie klinicznego zaawansowania - nie dają podstaw do orzekania po 31.10.2011 roku długotrwałej, częściowej lub całkowitej niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy,
- sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegającą na przyjęciu, że ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy wskutek uszkodzeń ciała doznanych w wypadku przy pracy,
- naruszenie prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy wypadkowej poprzez ustalenie, że ubezpieczonemu nie przysługuje prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy,
- bezpodstawną odmowę przeprowadzenia przez Sąd I instancji dowodu z badań przeprowadzonych przez biegłego z zakresu medycyny pracy, mimo znacznych wątpliwości co do zasadności opinii biegłych sądowych i ich oczywistej sprzeczności ze stanem zdrowia i dokumentacją medyczną,
- naruszenie prawa procesowego, tj. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez: - błędną ocenę wiarygodności i mocy dowodowej opinii biegłych sądowych oraz uzupełniającej biegłych sądowych, która jest oczywiście sprzeczna ze stanem zdrowia ubezpieczonego, przedkładanymi przez niego wynikami badań lekarskich (w tym m.in. USG), opinii innych lekarzy, w tym lekarza prowadzącego oraz opinii wydanej przez lekarza podczas ostatniego pobytu w sanatorium, z której jednoznacznie wynika niezdolność ubezpieczonego do pracy, - dowolną a nie swobodną ocenę zebranego materiału dowodowego, polegającą na przyjęciu, że ubezpieczony wskutek obrażeń doznanych w wypadku przy pracy nie jest niezdolny do pracy, a w konsekwencji nie przysługuje mu renta z tytułu niezdolności do pracy. Wskazując na powyższe, wniósł: o zmianę zaskarżonego wyroku i przyznanie dochodzonego prawa, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a nadto zasądzenie kosztów postępowania za obie instancje. Skarżący w uzasadnieniu apelacji podniósł, iż na wskutek obrażeń ciała doznanych z tytułu wypadków przy pracy ubezpieczony doznał uszkodzeń ciała w postaci wyrwanych barków i uszkodzeń rotatorów i w następstwie tego utracił zdolność do wykonywania pracy, zaś dokonane w sprawie przez biegłych sądowych ustalenia są sprzeczne z tymi dokumentami, tj. opiniami lekarzy prowadzących oraz wynikami badań USG obu barków. Leczenie operacyjne i rehabilitacja nie przyniosły bowiem poprawy, a mimo to biegli uznali, że ubezpieczony nagle odzyskał zdolność do świadczenia pracy. Zdaniem apelującego opinie biegłych są sprzeczne nie tylko ze stanem faktycznym, z zasadami logiki, dokumentacją medyczną, ale stwierdzeniem lekarza z sanatorium, że ubezpieczony jest niezdolny do świadczenia pracy i nie trzeba nawet specjalistycznej wiedzy medycznej, aby to dostrzec. Opinie te są sprzeczne także z działaniem organu rentowego, który skierował ubezpieczonego na leczenie sanatoryjne w dniach 8-31.10.2013r. Nadto, biegli sądowi nie odnieśli się do wyników lekarskich i wyników badań. Organ rentowy wniósł o oddalenie apelacji w całości i wskazał, że Sąd pierwszej instancji poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne i dokonał prawidłowej oceny prawnej, które to organ w pełni podziela, a nadto właściwie zastosował przepisy prawa materialnego i procesowego. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym zarzutów apelacyjnych, doprowadziła bowiem Sąd Apelacyjny do wniosku, że wyrok Sądu Okręgowego odpowiada prawu. Sąd Okręgowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, w granicach swobodnej oceny dowodów, o której stanowi art. 233 § 1 k.p.c. i wyprowadził z nich należycie uzasadnione wnioski, które stały się podstawą do wydania orzeczenia przez Sąd Odwoławczy bez potrzeby ich uzupełniania bądź korygowania. Wskazał w pisemnych motywach wyroku jaki stan faktyczny stał się podstawą jego rozstrzygnięcia oraz podał na jakich dowodach oparł się przy jego ustalaniu, stosując przy tym prawidłową wykładnię przepisów prawnych mających zastosowanie w niniejszej sprawie. Wnioski, które wywiódł Sąd Okręgowy z opinii biegłych sądowych były uzasadnione treścią wydanych opinii i w sposób zasadny stały się podstawą do poczynienia ustaleń faktycznych w sprawie. Zarzuty podnoszone w apelacji nie doprowadziły natomiast do zamierzonego wzruszenia dokonanej przez Sąd I instancji oceny braku niezdolności ubezpieczonego do pracy. Sąd Okręgowy prawidłowo rozstrzygnął, że ubezpieczony nie spełnił przesłanki niezdolności do pracy, co musiało skutkować, zgodnie z treścią art. 107 ustawy emerytalnej, odmową przyznania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem, na dalszy okres. W ocenie Sądu Apelacyjnego, rozpoznając sprawę Sąd Okręgowy nie naruszył norm prawa materialnego, jak i zasad postępowania, które uzasadniałyby uwzględnienie wniosków apelacji. Zaskarżone rozstrzygnięcie jest trafne i nie było podstaw do jego zmiany, zaś zarzuty apelacji okazały się w całości niezasadne. W tym stanie rzeczy Sąd Apelacyjny przyjął poczynione w pierwszej instancji ustalenia faktyczne za własne, bez potrzeby ich korekty, czyniąc je zarazem integralną częścią niniejszego orzeczenia, w konsekwencji czego nie zachodzi potrzeba ich szczegółowego powtarzania ( por. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 22 kwietnia 1997 r., sygn. II UKN 61/97, opubl. w OSNAP z 1998 nr 3, poz. 104, z dnia 5 listopada 1998 r., sygn. I PKN 339/98, OSNAP z 1998 nr 24, poz. 776, z dnia 22 lutego 2010 r., I UK 233/09, lex nr 585720 i z dnia 24 września 2009 r., II PK 58/09, lex nr 558303). Zważywszy na granice i kierunek apelacji, odnośnie okoliczności spornych należy wskazać, że w niniejszej sprawie przedmiotem sporu pozostało ustalenie stanu zdrowia ubezpieczonego w pryzmacie jego zdolności do pracy zgodnie z posiadanym wykształceniem zawodowym i rzeczywistymi kwalifikacjami w zawodzie ślusarz, nastawiacz maszyn – ostrzarz, kowal ręczny, szlifierz- ostrzarz, według stanu po dniu 31.10.2012 roku (jako kontynuacja przyznanego do tej daty świadczenia rentowego), lecz nie później niż na dzień wydania zaskarżonej decyzji, tj. na dzień 26.01.2012r., w związku z wypadkiem przy pracy, jakiemu ubezpieczony uległ w dniu 23.01.2007 roku (protokół wypadkowy z k. 3, tomu III a.r., kiedy doznał urazu prawego barku (wyrok Sądu Rejonowego w Myśliborzu z dnia 29.02.2008r., sygn. akt IV P 54/07, na podstawie którego przesądzono, ze zdarzenie to było wypadkiem przy pracy). Przyczyną przyznania uprzednio prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy, okresowo od 27.07.2008r., tj. zaprzestania pobierana świadczenia rehabilitacyjnego, do dnia 31.10.2010 r. i na dalsze okresy, aż do 31.10.2011r., były – jak wskazują dane z zaświadczenia o stanie zdrowia z dnia 29.05.2007r. , karta informacyjna leczenia szpitalnego z dnia 14.05.2007r. uraz natury ortopedycznej w postaci uszkodzenia pierścienia rotatorów stawu barkowego prawego, z rotacją zewnętrzną od 10 do 70 stopni. Główną przyczyną niezdolności do pracy z punktu widzenia ortopedycznego były ograniczenia stawu barkowego prawego, rozpoznane jako zespół stożka rotatorów, z kwalifikacją i leczeniem operacyjnym polegającym na zastosowaniu kotwicośruby tytanowej S. , z akromioplastyką. Wbrew apelacji wypadek objął skutkami wyłącznie prawy staw barkowy i nie zostało uznane za wypadek przy pracy zdarzenie jakie miało miejsce w 2003 r. i doznany związku z tym uraz lewego stawu barkowego (vide: wywiad lekarski-opinia biegłych k. 14 akt sprawy). Ocena stanu zdrowia ubezpieczonego w pryzmacie jego niezdolności do pracy zgodnie z kwalifikacjami mogła być zatem dokonana w niniejszej sprawie jedynie na płaszczyźnie skutków urazu doznanego w dniu 23.01.2007r. , zaś pozostałe zmiany, wynikającego z ogólnego stanu zdrowia, nie mogły mieć wpływu na tę ocenę. Należy przy tym podkreślić, że Sąd ubezpieczeń społecznych ocenia legalność zaskarżonej decyzji z chwili jej wydania, uwzględniając stan zdrowia ubezpieczonego w okresie po dniu 31.10.2011r., kiedy ubezpieczonemu ustało przyznane jedynie okresowo prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy i wskutek kolejnego wniosku ubezpieczonego zostało wszczęte nowe postępowanie w tożsamym przedmiocie, zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji z dnia 26.01.
- Badaniu polegał więc stan zdrowia ubezpieczonego w okresie po 31.10.2011 r. do dnia 26.01.2012r., a ewentualne pogorszenie stanu zdrowia ubezpieczonego pozostało bez wpływu na wydaną decyzję organu rentowego (tak m.in. Sąd Najwyższy w wyroku z 2 sierpnia 2007 roku, sygn. III UK 25/07). Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, w postępowaniu wywołanym odwołaniem do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych, Sąd rozstrzyga o prawidłowości zaskarżonej decyzji w granicach jej treści i przedmiotu, według stanu rzeczy w dniu jej wydania. Weryfikacja decyzji nie uwzględnia stanu istniejącego w dacie późniejszej niż data jej wydania(zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 maja 2004 r., sygn. II UK 395/03, opubl. w OSNP 2005/3/43, M.P.Pr.-wkł. 2005/7/19, LEX nr 141848, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2006 r., sygn. I UK 154/05, LEX nr 272581), toteż niezasadnym okazał się pośrednio podnoszony w apelacji wniosek, aby uwzględnić okoliczności zmiany stanu zdrowia po dacie wydania zaskarżonej decyzji, czy niezwiązane z wypadkiem przy pracy, w oparciu o wyniki badań przeprowadzonych po 26.01.2012r. (tj. z k. 25, 26,27,33, 53, 54,80). Sąd Apelacyjny podkreśla, że w postępowaniu sądowym ocena niezdolności do pracy, w zakresie naruszenia sprawności organizmu i wynikających stąd ograniczeń możliwości wykonywania pracy – weryfikacja orzeczeń lekarzy orzeczników, z zasady wymaga wiadomości specjalnych. Z istoty i celu dowodu z opinii biegłego wynika, że jeśli rozstrzygnięcie wymaga wiadomości specjalnych, dowód z opinii biegłego jest konieczny. W takim wypadku sąd nie może poczynić ustaleń sprzecznych z opinią biegłego, jeśli jest ona prawidłowa i jeżeli odmienne ustalenia nie mają oparcia w pozostałym materiale dowodowym (por. wyrok SN z 27 listopada 1974 r. II CR 748/74, Lex nr 7618). Sąd ocenia opinie biegłych pod kątem ich logiki, spójności oraz tego, czy odpowiadają na postawione tezy dowodowe. W niniejszej sprawie Sąd I instancji przeprowadził dowód z opinii biegłych z zakresu: ortopedii, neurologii i wydali oni zbieżne opinie łączne w dwóch samodzielnych zespołach. Zatem istniała możliwość zweryfikowania stanowiska z lekarzy danej specjalności w oparciu o drugą opinię i co podkreślenia wymaga, wszyscy specjaliści orzekli jednoznacznie, że ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy w związku z wypadkiem przy pracy i doznanym urazem prawego barku. Sąd Apelacyjny dokonując kontroli oceny dokonanej przez Sąd I instancji uważa, że wydający opinię w niniejszej sprawie biegli sądowi, po zbadaniu ubezpieczonego i analizie dokumentacji medycznej, w przekonywujący i logiczny sposób wyjaśnili na jakie schorzenia cierpi J. Z. , jakie jest zaawansowanie rozpoznanych chorób i na czym polegała poprawa w zakresie narządu ruchu, które były poprzednio podstawą do przyznania prawa do świadczenia rentowego. Zdaniem Sądu Odwoławczego opinie biegłych lekarzy spełniają wszystkie wymagania stawiane przez Sąd opiniom biegłych i uwzględniają wymogi prawne stawiane przez ustawodawcę przy orzekaniu o niezdolności do pracy. Z treści zapisów zawartych w protokołach badań sądowo - lekarskich wynika, że biegli lekarze specjaliści opiniujący w sprawie zapoznali się z dokumentacją medyczną dotyczącą ubezpieczonego, a badanie przedmiotowe zostało przeprowadzone w sposób rzetelny. Analiza opinii biegłych sądowych, sporządzonych na potrzeby niniejszego procesu, w konfrontacji z dokumentacją medyczną, w tym zgromadzoną w aktach medycznych, w szczególności informacją o przebytej rehabilitacji leczniczej w październiku 2013r., doprowadziła w ocenie Sądu Apelacyjnego do wniosku, że doszło u ubezpieczonego do poprawy stanu zdrowia w płaszczyźnie urazu barku prawego w związku z wypadkiem przy pracy, po leczeniu operacyjnym w 2007r. i kilkukrotnym leczeniu rehabilitacyjnym, ostatnio w październiku 2013r., tym bardziej, że z badań przedmiotowych nie wynikało, aby występowały obrzęki okolic stawu, patologiczne zmiany neurologiczne, przy stwierdzonej jednakowej sile mięśni i poprawie zakresu ruchów stawu, z ograniczeniem kąta powyżej 90 stopni (k.68). Biegli podali, że uszkodzenia pierścienia rotatorów stawu barkowego prawego w części nadgrzebieniowej nie ma wpływu na funkcję kończyny (k.43) nie powodują istotnego upośledzenia funkcji stawów barkowych (k.87), z tym jednak, że stanowią przeciwwskazanie jedynie do pracy ciężkiej związanej z dźwiganiem (k.69). W ocenie medycznej biegłych sądowych, wbrew apelacji, nie zachodziły sprzeczności, czy to odnośnie rozpoznania, czy zdania, czy ubezpieczony jest, czy też nie jest zdolny do pracy, zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami. W sprawie nie zachodziła potrzeba dopuszczania kolejnych dowodów z opinii biegłych sądowych, w tym lekarza medycyny pracy, skoro zgodne oceny dotychczas występujących dwóch zespołów biegłych sądowych były jednoznaczne, spójne i nie zostały skutecznie podważone. Ubezpieczony przedłożył zaświadczenia o stanie zdrowia i wyniki badań, lecz dokonane po dacie decyzji, gdy chodziło o ocenę stanu zdrowia do tej daty. Subiektywne przekonanie ubezpieczonego co do stanu swego zdrowia nie może stanowić podstawy wywoływania opinii kolejnych biegłych. Polemizowanie z ocenami biegłych nie jest wystarczające do podważenia fachowo sporządzonych i miarodajnych opinii. Jeżeli zatem w odniesieniu do ustaleń faktycznych wymagających specjalistycznej wiedzy Sąd zasięgnął opinii biegłych, to ewentualne powołanie jeszcze innych biegłych można by uznać za powinność sądu tylko wtedy, gdy pierwotna opinia budzi istotne i nie dające się usunąć wątpliwości, a zainteresowana strona wykazuje nieporadność w zgłaszaniu odpowiednich wniosków dowodowych (tak Sąd Najwyższy w wyroku z 16 grudnia 1998 r., II UKN 396/98 OSNAPiUS 2000 r., nr 4, pozycja 161). Takich wątpliwości nie wywołują opinie przeprowadzone na zlecenie Sądu Okręgowego, bowiem jak już była o tym mowa, są one spójne i należycie uzasadnione, ponadto odnoszą się także do dotychczasowych kwalifikacji badanego i możliwości podjęcia przez niego zatrudnienia, choć faktycznie biegli nie wskazali na nie wprost. W ocenie Sądu Apelacyjnego, przeprowadzone w postępowaniu pierwszoinstancyjnym opinie – pozwalają na nie budzące wątpliwości ustalenie, iż stan zdrowia ubezpieczonego najpóźniej w dacie wydawania spornej decyzji nie pozwalał na przyjęcie choćby częściowej niezdolności do pracy. Wobec powyższego chybionym było stawianie Sądowi Okręgowemu zarzutów dotyczących braku wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego w zakresie ograniczenia u ubezpieczonego zdolności do pracy w wykonywanych zawodach. Nie może stanowić uzasadnionej podstawy apelacyjnej polemika z wynikiem postępowania dowodowego i oceną dokonaną w granicach swobodnej oceny dowodów przez Sąd orzekający. Ocena ta jest swobodna, ale nie dowolna i nie narusza granic zakreślonych treścią przepisu art. 233 § 1 k.p.c. Oceniając kompletność, rzeczowość i odniesienie się do poszczególnych dokumentów medycznych opinii biegłych lekarzy sądowych oraz ich uzupełnienia wykonanego w toku postępowania pierwszoinstancyjnego Sąd Apelacyjny stwierdza, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo przydał zasadniczy walor dowodowy opiniom sądowo – lekarskim. Nie potwierdził się również zarzut naruszenia przez Sąd Okręgowy przepisów prawa materialnego ustawy wypadkowej poprzez uznanie, że ubezpieczony jest zdolny do pracy, zgodnej z posiadanymi przezeń kwalifikacjami. Mając na uwadze przedstawioną argumentację Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację, o czym orzekł w sentencji. SSA Urszula Iwanowska SSA Barbara Białecka SSA Zofia Rybicka - Szkibiel