Sad powszechny, VI W 1243/12

Sygnatura akt VI W 1243/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21-01-2013 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia VI Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSR Krzysztof Korzeniewski Protokolant: Aleksandra Duczemińska po rozpoznaniu w dniu 21-01-2013 r. sprawy przeciwko W. S. syna M. i T. z domu D. urodzonego (...) w W. obwinionego o to, że w dniu 07.11.2011 r. ok. godz. 18:50 na ul. (...) we W. kierując pojazdem marki P. o nr rej. (...) zatrzymał pojazd na kopercie dla osoby niepełnosprawnej bez wymaganych uprawnień. tj. o czyn z art. 97 kw w związku z art. 45 ust. 1 pkt 4 (...) ****************** I. uznaje obwinionego W. S. za winnego czynu opisanego w części wstępnej wyroku, stanowiącego wykroczenie z art. 97 kw i za to na podstawie art. 97kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 500 zł (pięćset złotych); II. na podstawie art. 118 § 1 kpw i art. 616 § 2 kpk w zw. z art. 119 kpw obciąża obwinionego kosztami postępowania w wysokości 100 zł oraz wymierza mu opłatę w kwocie 50 zł. Sygn. akt VI W 1243/12 UZASADNIENIE W dniu 7 listopada 2011 r. około godz. 18:50 W. S. nie posiadając ku temu uprawnień zatrzymał samochód marki P. o nr rej. (...) na ul. (...) we W. w miejscu oznaczonym znakiem pionowym D -18a parking miejsce zastrzeżone wraz z tabliczką T – 29 informującą o miejscach dla pojazdów przewożących lub kierowanych przez osoby niepełnosprawne mające trudności w poruszaniu się. Następnie W. S. opuścił samochód. W tym czasie w miejscu zdarzenia pojawili się S. Miejscy w osobach P. W. , R. S. i K. K. . P. W. udał się do recepcji hotelu (...) pytając o właściciela samochodu marki P. o nr rej. (...) . Po krótkim czasie zjawił się W. S. informując S. Miejskich, iż jest on właścicielem tego samochodu i zaparkował go w tym właśnie miejscu. W. S. odmówił przyjęcia mandatu karnego w kwocie 500 zł. dowód: wyjaśnienia W. S. k. 3, notatka urzędowa k. 4; dokumentacja fotograficzna k. 7; szkic sytuacyjny k. 8; zeznania R. S. k. 65; zeznania K. K. k. 65; zeznania P. W. k. 37; pismo hotelu (...) k. 70; W. S. nie był karany za wykroczenia przeciw porządkowi i bezpieczeństwu w komunikacji. Utrzymuje się z dochodu w kwocie ponad 3.000 zł. dowód: informacja k. 26; dane osobopoznawcze k. 35;. W. S. w dniu 22 listopada 2011 r. przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, iż zatrzymał samochód na chwilę chcąc pomóc rodzicom w zameldowaniu w hotelu. Samochód stał częściowo w miejscu oznaczonym kopertą nie dłużej niż 15 min. W dniu 10 września 2012 r. W. S. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, iż jedynie odjechał tym samochodem z miejsca gdzie był zaparkowany. Natomiast zatrzymał ten samochód w tym właśnie miejscu J. S. – właściciel samochodu. Wcześniejsze wyjaśnienia, których nie podtrzymał, złożył chcąc uchronić J. S. przed koniecznością stawiennictwa w Straży Miejskiej. Było to dla niego uciążliwe w związku z odbyciem kilkugodzinnej podróży. J. S. po zaparkowaniu samochodu wraz z towarzyszącą mu kobietą udał się do recepcji hotelu (...) . Tam towarzyszył mu W. S. . Gdy w hotelu pojawił się S. Miejski pytając o kierowcę samochodu marki P. W. S. wziął od J. S. kluczyki od samochodu i wyszedł z nimi na zewnątrz budynku kierując się do tego samochodu. Strażnikom nie powiedział o J. S. by ten nie musiał wypełniać dokumentów takich jak ankiety. vide: wyjaśnienia W. S. k.3, 36; Ustalając stan faktyczny Sąd uwzględnił wyjaśnienia W. S. z dnia 22 listopada 2011 r., notatkę urzędową, dokumentację fotograficzną, szkic sytuacyjny, zeznania R. S. , zeznania K. K. , zeznania P. W. , pismo hotelu (...) . Jakichkolwiek wątpliwości nie wzbudza dokumentacja fotograficzna wraz ze szkicem obrazując miejsce zatrzymania się samochodu marki P. o nr rej. (...) . Jako wiarygodne Sąd uznał spójne zeznania R. S. , K. K. i P. W. . Zeznania te zachowują walor obiektywności jako pochodzące od S. Miejskich podejmujących czynności wyłącznie w ramach pełnienia służbowych obowiązków. Świadkowie adekwatnie do dokumentacji fotograficznej opisali miejsce zaparkowania samochodu marki P. o nr rej. (...) . Również adekwatnie do wyjaśnień W. S. z dnia 22 listopada 2011 r. przytoczyli jego wypowiedzi, w których określił się on właścicielem przedmiotowego samochodu jak i osobą, która zatrzymała ten samochód w tym właśnie miejscu. Sąd pominął wypowiedzi odnoszące się do analizy dokumentów jakie miał rzekomo przedstawiać W. S. , gdyż ta okoliczność pozostaje bez znaczenia w niniejszym postępowaniu. Podstawą ustaleń stała się także notatka urzędowa dokumentująca czynności S. Miejskich, jako odpowiadająca ich zeznaniom. Pismo hotelu (...) w przedmiocie J. S. zostało uwzględnione wobec braku podstaw do zajęcia odmiennego stanowiska. Jako odpowiadającym zeznaniom świadków, a zwłaszcza świadka S. i W. , Sąd uwzględnił wyjaśnienia W. S. z dnia 22 listopada 2011 r. w przedmiocie zatrzymania przez niego samochodu marki P. o nr rej. (...) w miejscu oznaczonym znakiem pionowym D -18a wraz z tabliczką T – 29. Sąd natomiast nie dał wiary jego wyjaśnieniom z dnia 10 września 2012 r. jako sprzecznym z materiałem opisanym powyżej. Dokonane czynności nie pozwoliły na ustalenia bytności J. S. w hotelu (...) . Nadto wyjaśnienia te zawierają wewnętrzne sprzeczności jak i budzą istotne wątpliwości w świetle zasad doświadczenia życiowego. W. S. wskazując przyczynę przyjęcia winy na siebie w pierwszych wyjaśnieniach wskazał różne przyczyny ku temu, a to chęć uchronienia J. S. przed wizytą w Straży Miejskiej jak i chęć uchronienia go przed sporządzeniem ankiet. Jeśli natomiast rzeczywiście to J. S. miałby zaparkować samochód w przedmiotowym miejscu i w trakcie wizyty S. Miejskiego w hotelu (...) miał przebywać z W. S. przy recepcji tego hotelu to nawet kilkugodzinna podróż jaką wcześniej miał odbyć nie mogła stanowić przeszkody w wyjściu z hotelu do samochodu, który był zaparkowany w sąsiedztwie wejścia do tego budynku. Sąd zważył. Art. 45 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchy drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) zakazuje wykorzystanie drogi lub poszczególnej jej części niezgodnie z przeznaczeniem. Omawiana ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym wskazuje w art. 5 hierarchię dyrektyw obowiązujących w ruchu drogowym a płynących z różnych źródeł (por. R.A.Stefański: Prawo o ruchu drogowym. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC 2008, wyd. II, s. 134). Otóż uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani stosować się do poleceń i sygnałów dawanych przez osoby kierujące ruchem lub uprawnione do jego kontroli, sygnałów świetlnych oraz znaków drogowych. Zgodnie z § 52 ust. 4 i 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. Nr 170, poz. 1393 z późn. zm.) znak D – 18a oznacza miejsce przeznaczone na postój pojazdu uprawnionej osoby. Takimi pojazdami zgodnie ze znakiem T – 29 są pojazdy przewożące lub kierowane przez osoby niepełnosprawne mające trudności w poruszaniu się. Zatem usytuowanie omawianych wyżej znaków drogowych jednoznacznie określa przeznaczenie części drogi, której znaki te dotyczą. Samochód, który W. S. zatrzymał w przedmiotowym miejscu w żaden sposób nie należał do opisanych wyżej kategorii pojazdów uprawnionych. Dlatego też zatrzymując ten samochód w tym właśnie miejscu i opuszczając go celem udania się do hotelu (...) dopuścił się czynu z art. 97 kw. Wymierzając karę Sąd miał na uwadze jej społeczne oddziaływanie oraz aspekt wychowawczy względem obwinionego a także jego sytuację majątkową. Jako okoliczność łagodzącą przyjęto prowadzenie przez W. S. nienagannego trybu życia. Jako okoliczność obciążającą przyjęto jego działanie, w dalszej konsekwencji, na szkodę osób upośledzonych, ochronie których służyło to właśnie oznakowanie drogowe. O kosztach orzeczono nie widząc podstaw do zwolnienia obwinionego od tych należności.