Sad powszechny, VI GC 258/14

Sygnatura akt VI GC 258/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 września 2014 r. Sąd Rejonowy w Wałbrzychu VI Wydział Gospodarczy w następującym składzie: Przewodniczący SSR Jerzy Szafrański Protokolant Agnieszka Kacała po rozpoznaniu w dniu 23 września 2014 r. w Wałbrzychu na rozprawie sprawy z powództwa P. G. przeciwko (...) S.A. (...) w W. o zapłatę 3 468,00 zł I. zasądza od strony pozwanej (...) S.A. (...) w W. na rzecz powoda P. G. kwotę 3.464,39 zł (trzy tysiące czterysta sześćdziesiąt cztery złote 39/100) z ustawowymi odsetkami od dnia 31 stycznia 2012 r. do dnia zapłaty, II. w pozostałym zakresie powództwo oddala, III. zasądza od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 1.711,60 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 600 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. UZASADNIENIE Powód – P. G. - wniósł o zasądzenie od pozwanego (...) S. A. (...) w W. kwoty 3.468 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 31.01.2012r. i kosztami procesu. W uzasadnieniu pozwu podał, że w wyniku kolizji z dnia 30.12.2011 r. doszło do uszkodzenia należącego do D. G. samochodu marki C. (...) o nr rejestracyjnym (...) . W toku postępowania likwidacyjnego, pozwany uznał swą odpowiedzialność z tytułu zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych. W trakcie tego postępowania pozwana wypłaciła odszkodowanie w kwocie 3.677,67 zł. Według pozwanej na podstawie sporządzonego kosztorysu (...) nr (...) koszt naprawy samochodu wynosi 3.677,67 zł – przy zastosowaniu 40% urealnienia na części oryginalne i zastosowaniu stawki 41 zł za roboczogodzinę. Podstawą odpowiedzialności strony pozwanej za skutki zdarzenia z dnia 30.12.2011 r. jest umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, zawarta z posiadaczem pojazdu którym kierował sprawca. Między stronami nie ma sporu co do zakresu naprawy uszkodzonego pojazdu. Sporne są ceny części( i ewentualnie ich rodzaj) i wysokość stawki roboczogodziny. Właściciel pojazdu nie zgodził się z wyceną ubezpieczyciela i zlecił wykonanie prywatnej opinii, z której wynika, że rzeczywisty koszt naprawy kształtuje się na poziomie 7.144,79 zł. brutto. Dochodzone roszczenie stanowi różnicę miedzy w/w kwotą a wypłaconym odszkodowaniem. W dniu 19.01.2014 r. D. G. zawarł umowę przelewu wierzytelności z K. D. , której przedmiotem były roszczenia z tytułu szkody komunikacyjnej w/w pojeździe, a ten dnia 25.02.2014 r. zawarł kolejną umowę przelewu wierzytelności na rzecz P. G. , który stał się podmiotem uprawnionym do dochodzenia zaniżonej części odszkodowania. Wezwanie do zapłaty pozostałej części odszkodowania okazały się bezskuteczne. Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 31 marca 2014r., sygn. akt VI GNc 250/14 Sąd Rejonowy w Wałbrzychu nakazał pozwanemu, aby zapłacił na rzecz powoda kwotę 3.468 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 31 stycznia 2012r. oraz kwotę 661 zł tytułem kosztów procesu. W sprzeciwie od tego nakazu zapłaty, pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu. Potwierdził, że dnia 30.12.2011 r. doszło do uszkodzenia pojazdu marki C. (...) o nr rej. (...) prawnego powoda. Pozwany przyjął odpowiedzialność za szkodę, przeprowadził postępowanie likwidacyjne i na podstawie kosztorysu sporządzonego przez R. M. wypłacił uprawnionemu kwoty łącznie 3.677,67 zł. w dniach 13.01.2012 r., 07.02.2012 r. i 01.03.2012 r. Zdaniem pozwanej wypłacone odszkodowanie wyczerpuje wszelkie roszczenia z tytułu naprawienia szkody w pojeździe powstałej w wyniku kolizji. Powód opiera swoje roszczenie na podstawie prywatnej kalkulacji, którą pozwany w całości kwestionuje. Sąd ustalił. W dniu 30.12.2011 r. uszkodzeniu uległ samochód osobowy marki C. (...) o nr rejestracyjnym (...) , należący do D. G. . Zakres uszkodzeń obejmował przetarcie tylnego zderzaka. Zakres czynności potrzebnych do przywrócenia stanu sprzed zdarzenia nie był sporny między stronami. Dowód : oceny techniczne pojazdu w aktach szkodowych (...) k. zapis na płycie CD k.42 Pozwany zapewniał sprawcy zdarzenia R. K. ochronę z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów. W wyniku likwidacji szkody strona pozwana przyjęła wartość uszkodzeń na kwotę 3.677,67 zł i wypłaciła poszkodowanemu odszkodowanie w tej kwocie tytułem uzasadnionych kosztów naprawy uszkodzonego samochodu. Dowód : bezsporne, rozliczenie szkody w powołanych wyżej aktach szkodowych, kosztorys k.17-18, pisma k.11-13 akt Dnia 15.01.2014 r. dokonano kalkulacji kosztów naprawy uszkodzonego pojazdu C. (...) przez (...) spółka z o.o. Wysokość kosztów naprawy określono tą kalkulacją na kwotę 7.144,79 zł. Dnia 19.01.2014 r. K. D. zawarł z D. G. umowę przelewu wierzytelności przynależną poszkodowanemu od strony pozwanej z tytułu szkody wynikłej ze zdarzenia z dnia 30.12.2011 r. , a K. D. tę wierzytelność przelał dalej dnia 25.02.2014 r. na rzecz P. G. . Dowód : kalkulacja k.19-20; umowy przelewu wierzytelności i zawiadomienie o przelewie k.21-26,. Pismem z dnia 07.04.2014r. pozwana odmówiła zapłaty odszkodowania w wyższej kwocie. Zadeklarowała polubowne zakończenie sprawy i wypłatę uzupełniającą do wysokości 5.200 zł. tj. dodatkowo kwotę 1522,33 zł. Strona powodowa takiej propozycji nie przyjęła. Dowód : stanowisko pozwanego w aktach szkodowych – płyta CD k. 42 Powołany w sprawie- na wniosek powoda- biegły sądowy ustalił, że uzasadniony koszt naprawy w/w samochodu, przy zastosowaniu cen nowych, oryginalnych części C. oraz części porównywalnej jakości O i Q zgodnie z technologią producenta pojazdu i ceny robocizny stosowanej na lokalnym rynku (100 zł/ roboczogodzinę) wyniesie 7.142, 06 zł. brutto i pozwoli na przywrócenie stanu techniczno eksploatacyjnego pojazdu oraz uzyskanie oczekiwanych walorów estetycznych. Dowód : opinia biegłego sądowego T. G. k. 55-77, Strony nie wniosły do tej opinii jakichkolwiek uwag. Sąd zważył : powództwo zasługiwało na uwzględnienie prawie w całości. Legitymacja czynna strony powodowej nie budziła wątpliwości Sądu. Powód nabył w drodze przelewu, wierzytelność przysługującą poszkodowanemu właścicielowi samochodu marki C. (...) o nr rej. (...) D. G. . Z kolei legitymacja bierna pozwanego wynika z przepisu art. 822 § 4 k.c. Stan faktyczny niniejszej sprawy Sąd ustalił na podstawie zaoferowanych przez obie strony dowodów z dokumentów w postaci umów przelewu wierzytelności, pism określających wysokość przyznanego odszkodowania, oraz znajdujących się w aktach szkodowych: kosztorysów, dokumentacji zdjęciowej, pisma odmawiającego wypłaty dodatkowej – prawdziwości i rzetelności których żadna ze stron nie zaprzeczyła. Sąd przeprowadził także dowód z opinii biegłego na okoliczność rzeczywistych i uzasadnionych kosztów naprawy przedmiotowego samochodu. W oparciu o przeprowadzone dowody, Sąd ustalił istotne okoliczności sprawy, a to udzielanie przez pozwanego ochrony ubezpieczeniowej sprawcy zdarzenia komunikacyjnego, w wyniku którego uszkodzeniu uległ należący do cedenta samochód, ustalenia przez tegoż pozwanego kosztów tej naprawy, a także zapłaconego przez pozwanego odszkodowania. Szereg powyższych okoliczności faktycznych, pozostawał między stronami w istocie niesporny, a kontrowersje między nimi ogniskował się na kosztach naprawy uszkodzonego pojazdu, a ściślej cenach części zamiennych i wartości robocizny. Wysokość uzasadnionych kosztów naprawy została ustalona w oparciu o opinię biegłego sądowego, która zdaniem sądu jest logiczna i spójna. Biegły w oparciu o dane dotyczące zakresu szkody w w/w pojeździe i szacowanych przez powoda kosztów jej usunięcia, oraz posiadaną wiedzę i doświadczenie, wskazał w jakim zakresie, zastosowane przez powoda ceny części i wartość robocizny odpowiadają realiom rynkowym. Biegły przedstawił kalkulację kosztów naprawy przedmiotowego samochodu w dwóch wariantach, obejmujących zastosowanie części zamiennych oryginalnych (marki C. ) , przy zastosowaniu cen części pochodzących od producenta pojazdu firmowego ( oznaczone znakiem „O” i „Q”) oraz ceny roboczogodziny stosowanej w warsztatach naprawczych na lokalnym rynku. Pozwana nie wniosła zastrzeżeń co do treści przedmiotowej opinii. Po myśli art. 361 § 1 k.c. , zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła, przy czym wypłacone przez ubezpieczyciela odszkodowanie zasadniczo nie może być wyższe od poniesionej szkody ( art. 824 1 § 1 k.c. ). W przypadku uszkodzenia pojazdu, odszkodowanie winno obejmować uzasadnione koszty przywrócenia go do stanu poprzedniego. Przez koszty uzasadnione należy rozumieć takie, które odpowiadają realiom rynkowym, a przy tym zapewniają dokonanie naprawy uszkodzonego pojazdu zgodnie z wymogami technologicznymi i w sposób zapewniający jego późniejszą eksploatację ( vide: uchwała Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2003r., sygn. akt III CZP 32/03, OSNC z 2004r., Nr 4, poz. 51). W tych warunkach, nie zyskuje akceptacji ustalanie kosztów naprawy na poziomie przyjętym przez ubezpieczyciela, przy przyjęciu do naprawy części najtańszych ( np. zderzak tylny kompletny) i z najniższymi stawkami za roboczogodzinę. Ustalając zakres odszkodowania , Sąd oparł się zatem na wnioskach z opinii biegłego, przyjmując że koszty tej naprawy , zgodnie z wymogami technologicznymi i w sposób zapewniający jego późniejszą eksploatację, wynoszą kwotę 7.142,06 zł brutto. Jest to kwota minimalnie odbiegająca od ustalonych przez powoda uzasadnionych kosztów naprawy samochodu C. ( - 2,73 zł.) Pozwany z tytułu odszkodowania zapłacił kwotę 3.677,67zł. Do zapłaty pozostawała zatem kwota 3.464,39 zł. i do tej kwoty roszczenie powoda należało uznać za usprawiedliwione. W zakresie zaś pozostałej kwoty roszczenie powoda nie zasługiwało na uwzględnienie i podlegało oddaleniu ( pkt II ). W takim zaś wypadku, wartość należnego odszkodowania ustalona według cen części zamiennych i usług koniecznych do wykonania naprawy pojazdu, obejmuje mieszczący się w tych cenach podatek od towarów i usług ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 2002r., sygn. akt V CKN 908/00, LEX Nr 54365). Od powyższej kwoty przysługują powodowi także odsetki ustawowe ( art. 481 § 1 i 2 k.c. ). Zgodnie z art. 14 ust. 1 i 2 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych , zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie….. W konsekwencji od dnia następnego po upływie 30 dni od dnia zgłoszenia szkody pozwany popadł w opóźnienie ze spełnieniem świadczenia co uprawnia powoda do żądania odsetek. Pozwana nie kwestionowała daty od której powód domagał się odsetek, a co za tym idzie, Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda odsetki od zasądzonego roszczenia od dnia 31.01.2012 r. do dnia zapłaty. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 100 k.p.c. i art. 98 § 1 i 3 k.p.c. Powód utrzymał się ze zgłoszonym żądaniem prawie w 100%. Sąd zasądził więc na jego rzecz całość kosztów (pkt III wyroku). Powód poniósł koszty procesu w łącznej wysokości 1.711,60 zł , w tym: opłata sądowa od pozwu w wysokości 174 zł, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 600 zł ( § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu – tekst jednolity Dz. U. 2013 r. poz. 490 ), 17 zł. jako opłata skarbowa uiszczona od pełnomocnictwa oraz 920,60 zł. jako koszty sporządzenia opinii biegłego.