Sad powszechny, II Ka 162/14

Sygn. akt II Ka 162/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 października 2014 roku Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu, II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Prezes SO Robert Pelewicz Protokolant: st. sekr. sąd. Edyta Bełczowska po rozpoznaniu w dniu 15 października 2014r. sprawy W. S. obwinionego z art. 97 kw w zw. z art. 23 ust 1 pkt 3 lit. B Ustawy Prawo o ruchu drogowym , na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Mielcu z dnia 30.04.2014r. w sprawie sygn. akt II W 878/13 zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinnia obwinionego W. S. od popełnienia zarzucanego mu czynu, a kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt II Ka 162/14 UZASADNIENIE wyroku Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu, z dnia 15 października 2014 r. Dnia 29 października 2013 r. do Sądu Rejonowego w Mielcu wpłynął wniosek Komendanta Powiatowego Policji w Mielcu o ukaranie W. S. obwinionego o to, że : I. w dniu 22 lutego 2013 r. pomiędzy godzinami 7:15 - 9:45 na parkingu przychodni przy ul. (...) w M. kierując samochodem osobowym marki O. (...) o nr rej. (...) podczas manewru cofania nie zachowując szczególnej ostrożności uszkodził zaparkowany samochód osobowy marki F. (...) o nr rej. (...) , tj. o wykroczenie z art. 97 kw w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 3 lit.b ustawy Prawo o ruchu drogowym . Wyrokiem II W 878/13 z dnia 30 kwietnia 2014 r. Sąd Rejonowy w Mielcu : I. uznał obwinionego W. S. za winnego popełnienia czynu wyżej opisanego, co stanowi wykroczenie z art. 97 kw w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 3 lit.b ustawy Prawo o ruchu drogowym i za to na podstawie art. 97 kw skazał obwinionego W. S. na karę grzywny w wysokości 100 zł; II. na podstawie art. 118 § 1 kpw , art. 119 kpw , §1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10.10.2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia , art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w kwocie 130 zł. Od powyższego wyroku apelację wniósł obwiniony W. S. , zarzucając zaskarżonemu wyrokowi :

1. mający wpływ na treść orzeczenia błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że obwiniony przebywał w dniu 22.02.2013 r. około godz. 7:15 na parkingu przychodni (...) w M. przy ul. (...) , a tym samym na przyjęciu, że jest sprawcą uszkodzenia samochodu marki F. (...) nr rej. (...) ;
2. mający wpływ na treść orzeczenia błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że do uszkodzenia samochodu marki F. (...) nr rej. (...) doszło na parkingu (...) w M. ;
3. nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych w szczególności godziny otwarcia punktu rejestracji pacjentów, na wizyty lekarskie w (...) w M. ;
4. naruszenie prawa procesowego, w szczególności art. 7 kpk w zw. z art. 8 kpw ;
5. naruszenie prawa procesowego, w szczególności art. 5 § 2 kpk w zw. z art. 8 kpw . Mając powyższe na uwadze obwiniony wniósł o:
6. przeprowadzenie dowodu z treści ulotki informacyjnej (...) w M. , na okoliczność ustalenia godziny otwarcia punktu rejestracji pacjentów na wizyty lekarskie;
7. zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie, że obwiniony nie jest winny popełnienia zarzucanego mu czynu; ewentualnie o:
8. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu stwierdził, co następuje: Apelacja wywiedziona przez obwinionego W. S. zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu Sąd Rejonowy w Mielcu dopuścił się w przedmiotowej sprawie szeregu uchybień proceduralnych, związanych w szczególności z oceną zebranych w sprawie dowodów, które to uchybienia miały niewątpliwie wpływ na treść zaskarżonego wyroku. Do wspomnianych wyżej uchybień w pierwszej kolejności zaliczyć należy naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów statuowanej w art. 7 kpk , zasady prawdy materialnej określonej w art. 2 § 2 kpk oraz zasady obiektywizmu wyrażonej w art. 4 kpk - a w konsekwencji naruszenie zasady in dubio pro reo z art. 5 kpk , zgodnie z którą nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego. Przepisy te na mocy art. 8 kpw znajdują swoje zastosowanie także w sprawach o wykroczenia. W dniu 22 lutego 2013 r. B. T. dostrzegł uszkodzenia na swoim samochodzie marki F. (...) o nr rej. (...) . Tego samego dnia w godzinach porannych auto B. T. stało zaparkowane pod przychodnią (...) w M. przy ul. (...) . B. T. podjął samodzielną próbę odnalezienia sprawcy kolizji i tego samego dnia na parkingu przychodni (...) w M. dostrzegł auto, którego uszkodzenia pasowały do uszkodzeń widocznych na jego pojeździe. Przybyła na parking przychodni (...) policja stwierdziła zbieżność uszkodzeń na obu autach i przyjęła, że do uszkodzeń tych doszło w wyniku jednej kolizji drogowej, której sprawcą jest obwiniony W. S. . Fakt, że na samochodzie obwinionego widoczne były uszkodzenia, które dokładnie odpowiadały uszkodzeniom ujawnionym na samochodzie B. T. - co na miejscu zdarzena stwierdzili policjanci - był główną poszlaką, na której oparł się Sąd meriti , wydając wyrok skazujący. Sąd meirti bezkrytycznie podzielił stanowisko policjantów w prezentowanym powyżej zakresie i z niezrozumiałych względów zignorował informacje przekazywane przez obwinionego, który konsekwentnie zaprzeczał, jakoby to on uszkodził samochód pokrzywdzonego. W konsekwencji, nie posiadając żadnych bezpośrednich i kategorycznych dowodów świadczących o sprawstwie obwinionego, uznał go za winnego zarzucanego mu czynu jedynie na podstawie sugestii pokrzywdzonego i uszkodzeń samochodów. Problem jednak w tym, że Sąd meriti w żaden sposób nie zweryfikował, czy dokonane na przysłowiowe „oko” ustalenia policjantów w zakresie uszkodzeń obu pojazdów są racjonalne i wiarygodne z technicznego punktu widzenia. Dostrzegając konieczność dokonania takiej weryfikacji, uzupełniono postępowanie dowodowe i powołano biegłego z zakresu ruchu drogowego w postępowaniu odwoławczym, który za pomocą metod naukowych sprawdził wiarygodność wersji zdarzenia przedstawianej zarówno przez obwinionego, jak i przez pokrzywdzonego. Sporządzona opinia nie dostarczyła jednoznacznych dowodów winy obwinionego. Biegły co prawda stwierdził, że nie można wykluczyć, iż uszkodzenia na tylnym zderzaku samochodu O. (...) mogły powstać w czasie kolizji z samochodem F. (...) w okolicznościach podanych przez jego właściciela. Jednakże zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwolił na kategoryczne stwierdzenie tego faktu. Przede wszystkim dlatego, że biegły z technicznego punktu widzenia nie wykluczył, że do uszkodzeń samochodu O. (...) mogło dojść w zupełnie innych okolicznościach, a uszkodzenia obu aut są tylko przypadkowo ze sobą zbieżne. Ponadto biegły zwrócił uwagę, że ślad otarcia na listwie lewych tylnych drzwi samochodu F. (...) o nr rej. (...) był ukośny, rozpoczynał się na wysokości 0,58 m na przedniej środkowej części listwy i obniżał się na poszyciu drzwi do wysokości 0,52 m, tj. do wysokości, na której znajduje się krawędź zderzaka samochodu o. (...) . Biorąc pod uwagę, że uszkodzenie samochodu F. nastąpiło zimą, to istnieje prawdopodobieństwo, że teren parkingu pokryty był śniegiem, a tym samym nierówny. I to właśnie nierówność terenu mogła wpłynąć na mechanizm powstania ukośnego śladu tarcia na drzwiach samochodu F. . Niemniej jednak są to tylko przypuszczenia, gdyż równie dobrze do uszkodzeń aut mogło dojść w zupełnie innych okolicznościach. Reasumując Sąd Rejonowy w Mielcu dokonał dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego i nie dostrzegł wskazywanych powyżej przez Sąd Odwoławczy wątpliwości. Należy zauważyć, że w niniejszej sprawie nie ma żadnego dowodu, który jednoznacznie wskazywałby na winę obwinionego. Takiego dowodu nie dostarczyła również opinia biegłego z zakresu ruchu drogowego. Sąd dysponuje zatem jedynie poszlakami, wskazującymi na to, że obwiniony zarzucanego mu czynu się dopuścił. I choć istnieje duże prawdopodobieństwo, że zrekonstruowany przez Sąd Rejonowy w Mielcu stan faktyczny odpowiada rzeczywistości, to nie można wykluczyć innego sprawcy. W obliczu powstałych nieusuwalnych wątpliwości należało zatem wydać wyrok uniewinniający obwinionego W. S. . Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu zmienił zaskarżony wyrok II W 878/13 Sądu Rejonowego w Mielcu z dnia 30 kwietnia 2014 r. w ten sposób, że uniewinnił obwinionego W. S. od popełnienia zarzucanego mu czynu i kosztami procesu obciążył Skarb Państwa. Powyższe rozstrzygnięcie Sądu Odwoławczego znajduje swoje procesowe uzasadnienie w przepisach art. 437§1 kpk , art.456 kpk w zw. z art. 109§2 kpw , a w zakresie dotyczącym kosztów w przepisach art. 118 § 2 kpw .