kk z powodu apelacji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 6 sierpnia 2014 roku sygn. akt II K 192/14 na podstawie art. 437§2 kpk , art. 438 pkt 3 kpk , art. 634 kpk , art. 627 kpk , art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity: Dz. U. Nr 49 poz. 223 z 1983 roku z późniejszymi zmianami) zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego D. B.
kk i na podstawie art.
42 § 2 kk orzekł środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego co do wszystkich kategorii pojazdów na okres 6 lat, począwszy od uprawomocnienia się wyroku, - na podstawie art. 49 § 2 kk orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 100 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, - zasądził od oskarżonego kwotę 180 złotych tytułem opłaty oraz kwotę 1069,29 złotych tytułem zwrotu wydatków. Wyrok ten zaskarżył oskarżony D. B.
kk sąd pierwszej instancji uczynił uprzednie skazanie go za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości dwoma wyrokami tj.: - wyrokiem Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 17 maja 2010 roku w sprawie sygn. akt II K 129/10, - wyrokiem Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 20 maja 2011 roku w sprawie sygn. akt II K 180/11 a nadto popełnienie przypisanego oskarżonemu czynu w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 20 maja 2011 roku w sprawie sygn. akt II K 180/11. Tymczasem z załączonej do akt sprawy karty karnej – k. 34 – 35, odpisów wyroków – k. 56, 57 oraz załączonych akt związkowych wynika, że skazanie wyrokiem Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 20 maja 2011 roku w sprawie sygn. akt II K 180/11 w chwili wyrokowania przez sąd pierwszej instancji uległo już zatarciu. Stosownie do art. 76 § 1 i 2 kk skazanie, w przypadku orzeczenia kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, ulega zatarciu z mocy prawa z upływem 6 miesięcy od zakończenia okresu próby, jednakże nie może ono nastąpić przed wykonaniem, darowaniem albo przedawnieniem wykonania orzeczonej grzywny lub środka karnego. Mając na względzie, że w/w wyrok uprawomocnił się 28 czerwca 2011 roku – k. 57, wymierzona nim sankcja to kara 4 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 2 lat, zaś orzeczony zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego został określony na 3 lata, stwierdzić należy, że stosownie do art. 76 § 1 i 2 kk , skazanie to uległo zatarciu z dniem 28 czerwca 2014r. Przy określeniu tej daty Sąd Odwoławczy uwzględnił daty wykonania przez D. B.
kk lub wymienione w art.
kk , zaistniały w dacie wyrokowania co do popełnienia czynu określonego w art.
kk , uniemożliwia przyjęcie odpowiedzialności sprawcy na podstawie art.
kk także wtedy, gdy do popełnienia tego czynu doszło przed upływem okresu niezbędnego do zatarcia wcześniejszego skazania. Nie stanowi natomiast przeszkody do przyjęcia odpowiedzialności na podstawie art.
kk zatarcie, w dacie wyrokowania, skazania za przestępstwo, którego częścią było orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, jeżeli będący przedmiotem osądu czyn określony w art.
Instytucja zatarcia skazania wprowadza swoistą fikcję niekaralności, co oznacza, iż dana osoba uważana jest w świetle prawa za osobę niekaraną. Skoro - zgodnie z treścią art. 106 kk - skazanie uważa się za niebyłe z chwilą zatarcia, to oznacza to, iż z tym momentem nie dochodzi po prostu do wyeliminowania z mocą wsteczną z porządku prawnego wyroku, jako w ogóle niewydanego, oraz do anulowania wywołanych skazaniem skutków (utraty lub ograniczenia praw), a wskazuje na to, że od omawianego momentu skutki te przestają działać na przyszłość, a więc, iż fakt skazania, z chwilą jego zatarcia, nie może rodzić dla skazanego żadnych negatywnych konsekwencji - wobec przywrócenia mu statusu osoby niekaranej. Ponieważ zarzucany oskarżonemu czyn został popełniony w dniu 21 marca 2014 roku a skazanie wyrokiem Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 20 maja 2011 roku w sprawie sygn. akt II K 180/11 uległo zatarciu z dniem 28 czerwca 2014r., a zatem przed dniem wyrokowania przez sąd pierwszej instancji (06.08.2014r.), nie może ono być podstawą przyjęcia w zaskarżonym wyroku kwalifikacji z art.
Podstawę takiej kwalifikacji prawnej stanowi natomiast popełnienie czynu w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego orzeczonego w w/w wyroku Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 20 maja 2011 roku w sprawie sygn. akt II K 180/11. Zakaz ten obowiązywał bowiem w dacie popełnienia przez oskarżonego D. B.
kk warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności może nastąpić tylko w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Sąd Okręgowy podziela w całości stanowisko Sądu Rejonowego i podniesione w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku argumenty przemawiające za uznaniem, że brak jest podstaw do formułowania pozytywnej prognozy kryminologicznej w stosunku do oskarżonego. Sąd pierwszej instancji dokonał trafnej oceny sytuacji oskarżonego uwzględniając w swoich rozważaniach wszystkie przesłanki zastosowania warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. W szczególności prawidłowo wskazał na okoliczność, iż oskarżony był uprzednio kilkakrotnie karany, w tym za czyn z art.
kk , co wyklucza postawienie wobec niego pozytywnej prognozy kryminologicznej i nie może być premiowane zastosowaniem warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. Dodatkowo podnieść należy, że przeciwko zastosowaniu instytucji przewidzianej w art. 69 § 1 kk przemawia też okoliczność, iż przypisany oskarżonemu czyn popełniony został w okresie obowiązywania wobec niego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Okoliczności te jednoznacznie pokazują, że oskarżony prezentuje lekceważący stosunek do obowiązującego porządku prawnego a stosowane wobec niego wolnościowe środki represji karnej nie przyniosły oczekiwanych rezultatów, w szczególności w postaci zapobieżenia ponownemu wejściu w konflikt z prawem. Nie jest wystarczająca dla podjęcia decyzji o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności w stosunku do oskarżonego okoliczność, iż oskarżony jest jedynym żywicielem rodziny – konkubiny i ich wspólnego dziecka. Okoliczność ta, nie jest wystarczająca dla uznania, że w sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony wypadek uzasadniający orzeczenie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Tym bardziej, że konkubina oskarżonego jest osobą młodą, zdrową i zdolną do podjęcia pracy zarobkowej. Dotychczasowy sposób życia oskarżonego, przy uwzględnieniu jego młodego wieku wskazuje na brak istnienia po jego stronie postawy w kierunku przestrzegania porządku prawnego, a tym samym przemawia za brakiem możliwości przyjęcia wobec niego pozytywnej prognozy kryminologicznej, warunkującej orzeczenie kary z dobrodziejstwem środka probacyjnego. Sąd Okręgowy podziela stanowisko Sądu Rejonowego, że orzeczenie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania nie byłoby wystarczające dla osiągnięcia celów kary wobec sprawcy, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa, a tylko resocjalizacja oskarżonego w warunkach penitencjarnych może przynieść oczekiwany skutek. Żadnych zastrzeżeń nie budzi też określony przez sąd rejonowy wymiar środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Uwzględnia on wszystkie okoliczności określone w art. 53 § 1 i 2 kk w zw. z art. 56 kk , w tym przede wszystkim stopień winy i stopień społecznej szkodliwości popełnionego czynu. Sześcioletni wymiar zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych uwzględnia stopień intoksykacji alkoholowej oskarżonego 1,02 ‰ alkoholu w wydychanym powietrzu. Jest również adekwatny do stopnia społecznej szkodliwości i winy. Spełni też wobec oskarżonego cele zapobiegawcze i wychowawcze a także cele z zakresu kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Jako prawidłowe ocenić również należy rozstrzygnięcie o nałożeniu na oskarżonego środka karnego w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 100 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej. Z powyższych względów Sąd Okręgowy orzekł jak w części dyspozytywnej wyroku. Podstawę prawną orzeczenia w przedmiocie opłaty oraz wydatków poniesionych w postępowaniu odwoławczym stanowiły przepisy wskazane w sentencji wyroku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.