Sad powszechny, IX Ka 450/13

IX Ka 450/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 29 października 2013r. Sąd Okręgowy w Toruniu w IX Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: Sędzia SO B.Plewińska Sędziowie SO: L.Gutkowski (spr) M. Wiśniewski Protokolant: st. sekr. sąd. K.Kotarska przy udziale Prok. Prok. Okr. B.Mentel po rozpoznaniu w dniu 29 października 2013r. sprawy: B. T. , oskarżonego z art.278§l kk , z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 17 czerwca 2013r. sygn. akt IIK 139/13 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, uznając apelację obrońcy za oczy­wiście bezzasadną; II. zwalnia oskarżonego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych należ­nych za drugą instancję i wydatkami poniesionymi w postępowaniu od­woławczym obciąża Skarb Państwa; III. zasądza od Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Toruniu na rzecz adw. D. N. kwotę 516,60 (pięćset szesnaście 60/100) zł brutto tytułem zwrotu kosztów obrony z urzędu oskarżonego w postępo­waniu odwoławczym. Sygn. akt IX Ka 450/13 UZASADNIENIE Z. R. oraz B. T. zostali oskarżeni o to, że: w dniu 5 listopada 2012 roku w T. przy ul. (...) działając wspólnie i w porozumieniu zabrali w celu przywłaszczenia laptop marki A. , telefon komórkowy marki S. , pendrive marki C. , tj. rzeczy o łącznej wartości 880 zł na szkodę M. K. , tj. o czyn z art. 278 §1 kk Sąd Rejonowy w Toruniu wyrokiem z dnia 17 czerwca 2013 roku (sygn. akt II K 139/13) I. uznał oskarżonych Z. R. i B. T. za winnych popełnienia czynu zarzucanego im w akcie oskarżenia z tym ustaleniem, że przedmiotem zaboru był laptop A. oraz telefon S. , tj. mienie o łącznej wartości 700 złotych, tj. występku z art. 278 § 1 kk i za to na podstawie art. 278 § 1 kk wymierzył każdemu z oskarżonych karę po 10 miesięcy pozbawienia wolności, II. na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk i art. 70 § 1 pkt 1 kk wykonanie orzeczonych wobec każdego z oskarżonych kar pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 3 lat tytułem próby, III. na podstawie art. 73 § 1 kk w okresie próby oddał każdego z oskarżonych pod dozór kuratora sądowego, IV. na podstawie art. 33 § 1, 2 i 3 kk orzekł wobec każdego z oskarżonych karę po 30 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na 10 złotych, V. zasądził od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Toruniu – na rzecz adw. D. N. kwotę 672,- złote tytułem kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu B. T. z urzędu, VI. zwolnił każdego z oskarżonych od obowiązku uiszczenia opłaty a wydatkami poniesionymi od chwili wszczęcia postępowania obciążył Skarb Państwa. Od powyższego wyroku apelację wniósł obrońca oskarżonego B. T. zaskarżając wyrok w całości. Wyrokowi zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku polegający na uznaniu oskarżonego za winnego popełnienia przypisanego mu czynu w sytuacji, gdy oskarżony nie przyznał się do winy, a wyjaśnienia Z. R. są fałszywym pomówieniem. W związku z powyższym zarzutem obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego B. T. od popełnienia zarzuconego mu czynu. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Rejonowy oceniając zgromadzony i ujawniony materiał dowodowy nie uchybił przepisom postępowania ani też nie poczynił błędnych ustaleń faktycznych. Jak wskazuje treść apelacji, obrońca kwestionuje te ustalenia sądu meriti, które zostały poczynione w oparciu o wyjaśnienia współoskarżonego Z. R. , mimo że oskarżony B. T. generalnie zaprzeczał by dopuścił się zarzuconej mu kradzieży. Rzecz jednak w tym, że stanowisko swoje obrońca konstruuje na wybitnie fragmentarycznej ocenie dowodów akcentując przede wszystkim wyjaśnienia B. T. . Podstawę natomiast rozstrzygnięcia sądu I instancji był całokształt zebranego materiału dowodowego, bez selektywnego pomijania dowodów. Sąd Rejonowy – po rzetelnej analizie dowodów - słusznie uznał, że oskarżony B. T. nie przyznając się do popełnienia zarzucanego mu czynu i kwestionując twierdzenia Z. R. w zakresie wspólnego zaboru laptopa i telefonu, zmierzał do wyłączenia swojej odpowiedzialności. Wbrew stawianym zarzutom Sąd Rejonowy w sposób szczególnie wnikliwy i zgodny z treścią art. 7 kpk dokonał oceny zarówno wyjaśnień oskarżonego, jak i pozostałych dowodów, w tym przede wszystkim wyjaśnień Z. R. , gdyż w istocie były to jedyne dowody, których analiza dała podstawy do ustaleń w zakresie zarzuconego oskarżonemu czynu. Wyjaśnienia B. T. oraz Z. R. jak i podnoszone przez nich okoliczności poddane zostały szerokiej ocenie uwzględniającej reguły określone w art. 7 kpk . Sugestie obrońcy (i oskarżonego), iż relacje Z. R. , który stanął pod zarzutem popełnienia kradzieży wspólnie i w porozumieniu z oskarżonym B. T. , stanowiły wyłącznie pomówienie i w związku z tym nie można było im dać wiary, okazały się pozbawione słuszności. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że sąd I instancji, przesądzając o winie oskarżonego rzeczywiście oparł się głównie na wyjaśnieniach Z. R. , jednak obrońca pomija, że jego wersję logicznie uzupełniają zeznania M. K. czy zeznania P. Ł. . Okoliczność, iż Z. R. został oskarżony o dokonanie czynu podlegającemu osądowi w niniejszej sprawie, a popełnionego wspólnie i w porozumieniu z oskarżonym B. T. , nie może - wbrew temu, co twierdzi obrońca - a priori wykluczać uznania ich za pełnowartościowy materiał dowodowy. Dowód z pomówienia może być dowodem winy o ile jest logiczny, stanowczy, konsekwentny, zgodny z logiką wypadków i nie jest wyrazem osobistego zainteresowania pomawiającego, wyrażającym się w przerzucaniu winy na inną osobę czy umniejszaniu swojego stopnia zawinienia. Za takie właśnie należy uznać wyjaśnienia Z. R. . Relacje Z. R. były na tyle logiczne, stanowcze oraz niezmienne, że nie sposób było odmówić im wiary. Z. R. – w przeciwieństwie do B. T. - był konsekwentny, jeśli chodzi o prezentowanie okoliczności w jakich doszło do kradzieży laptopa i telefonu na szkodę M. K. . Równie stanowczo opisywał okoliczności sprzedaży skradzionych rzeczy w lombardzie P. Ł. . Niezmiennie wreszcie podawał, że kradzieży dokonał wspólnie i w porozumieniu z B. T. . W zeznaniach Z. R. próżno szukać chęci bezpodstawnego obciążania B. T. czy powoływania się na współudział z nim w celu umniejszenia (bądź wykluczenia) swojej roli w popełnionym czynie. Z. R. na żadnym etapie postępowania nie ukrywał żadnych okoliczności potwierdzających jego udział w kradzieży. Nigdy nie zaprzeczał, aby ukradł M. K. laptop i telefon. Nie pomijał okoliczności dla siebie niekorzystnych, a potwierdzających jego winę w zakresie zarzuconego mu czynu, popełnionego wspólnie z oskarżonym B. T. . Wyjaśnienia te stanowiły zresztą podstawę do jego skazania za tę kradzież. Postawa Z. R. nie pozwala więc przyjąć, że jego wyjaśnienia były wyrazem osobistego zainteresowania w sprawie wyrażającym się chęcią przerzucenia odpowiedzialności na B. T. przy jednoczesnym umniejszeniu swojego stopnia zawinienia. Zeznania A. O. , na które powołuje się obrońca w apelacji twierdząc, że zeznania te podważają wiarygodność Z. R. wcale do takiego wniosku nie prowadzą. Zeznania A. O. w zakresie jakim podał, że Z. R. miał powiedzieć do B. T. , że „go udupi”, są na tyle nieprecyzyjne i mało szczegółowe, że nie sposób w oparciu o twierdzenia tego świadka przyjąć, iż faktycznie Z. R. mijał się z prawdą w zakresie, w jakim wskazywał na B. T. jako współsprawcę kradzieży. Zeznania A. O. nie przekonały by ocena wyjaśnień Z. R. dokonana przez sąd I instancji była błędna. Materiał sprawy nie ujawnił zresztą by Z. R. miał jakikolwiek interes w bezpodstawnym obciążeniu B. T. . Na istnienie ewentualnego motywu nie powoływał się też B. T. . Trafnie więc w oparciu o analizę wyjaśnień Z. R. - uzupełnionych relacjami M. K. i P. Ł. - Sąd Rejonowy przyjął, że oskarżony popełnił przypisany mu czyn. Wyjaśnienia B. T. były zmienne oraz zawierały sprzeczności, które wychwycił sąd merita, a które niewątpliwie dyskwalifikują jego szczerość. Postawa B. T. w toku postępowania ewidentnie świadczy o tym, że zależało mu na uniknięciu odpowiedzialności za zarzucony mu czyn. Swoimi wyjaśnieniami starał się wykazać, że nie miał nic wspólnego z kradzieżą laptopa i telefonu, lecz jego wyjaśnienia w tej części okazały się zupełnie niewiarygodne zważywszy na przekonującą i logiczną wersję Z. R. . Akceptując więc ustalenia sądu I instancji w całości oraz jego wnioski co do winy oskarżonego w zakresie zarzuconego mu czynu, Sąd Okręgowy uznał, iż brak jest podstaw do kwestionowania rozstrzygnięć zawartych w zaskarżonym wyroku. Podobnie orzeczenie o karze nie budzi zastrzeżeń. Sąd Rejonowy wymierzając oskarżonemu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na 3-letni okres próby uwzględnił w sposób należyty wszystkie dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 kk , a kształt kary dostosował do potrzeb zapewnienia celów kary. Kara ta nie jest surowa biorąc pod uwagę dotychczasową postawę oskarżonego. O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 624 § 1 kpk , zwalniając oskarżonego z obowiązku ich uiszczenia, zaś wydatkami postępowania odwoławczego, w tym kosztami nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w tymże postępowaniu ustalonymi po myśli § 14 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r., Nr 163 poz. 1348 ze zm.), obciążono Skarb Państwa.