Sad powszechny, IV Ka 642/14

Sygnatura akt IV Ka 642/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 października 2014 roku. Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący : SSO Ewa Rusin Protokolant : Agnieszka Kaczmarek po rozpoznaniu dnia 21 października 2014 roku sprawy P. B. s. M. i D. z domu W. , ur. (...) we W. obwinionego z art. 86 § 1 k.w. na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 26 czerwca 2014 roku, sygnatura akt II W 130/14 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania Sygn.akt IV Ka 642/ 14 UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Kłodzku wyrokiem z dnia 26 czerwca 2014r. sygn. akt II W 130 /14 : I. obwinionego P. B. uznał za winnego tego, że w dniu 18 stycznia 2014 r około godziny 17,15 w miejscowości G. powiatu (...) na drodze nr (...) kierując pojazdem marki V. (...) o numerach rejestracyjnych (...) nie zachował należytej ostrożności w trakcie wykonywania manewru wymijania w wyniku czego uderzył w pojazd marki C. (...) o numerach rejestracyjnych (...) , który zatrzymał się celem umożliwienia przejazdu pojazdowi jadącemu z naprzeciwka , czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym to jest o czyn z art. 86 § 1 kw w zw z art. 23 ust 1 pkt 1 Ustawy prawo o ruchu drogowym , to jest wykroczenia z art. 86§1 kw i za to na podstawie art. 86§1 kw wymierzył karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) złotych; II. zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 515,46 złotych zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wymierzył mu opłatę 30 złotych. Z wyrokiem tym w całości nie pogodził się obwiniony, wnosząc apelację tzw. własną. Apelujący zaskarżonemu wyrokowi zarzucił oparcie o błędne ustalenia faktyczne, mające wpływ na jego treść przez uznanie sprawstwa i zawinienia obwinionego, podczas gdy: - przedmiotowa kolizja nastąpiła w innym miejscu, niż twierdzi kierująca C. , - oba pojazdy w trakcie kolizji były w ruchu, - skutkiem kolizji są niewielkie uszkodzenia jego pojazdu zaś uszkodzenia samochodu C. mogły być wynikiem innej, wcześniejszej kolizji, - mąż kierującej C. wprowadził go w błąd co do wezwania policji, którą odwołał a następnie kierująca C. odmówiła spisania oświadczenia z kolizji - opinia biegłego z zakresu ruchu drogowego jest błędna. W oparciu o powyższe zarzuty apelujący domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do jej ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył co następuje; Apelacja okazała się skuteczna, zwłaszcza jej wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do jej ponownego rozpoznania. Poczynione w wyroku ustalenia faktyczne i ich ocena prawna wzbudzają słuszne zastrzeżenia, skoro mimo istotnych rozbieżności w relacjach uczestników kolizji Sąd I instancji tych rozbieżności nie wyjaśnił, a w pisemnych motywach w ogóle nie dokonał oceny żadnego z dowodów osobowych, zaś zdanie o uznaniu opinii biegłego za pełną i jasną jest niewiele znaczącym. Tak nierzetelny sposób procedowania jest sprzeczny z treścią art. 7 i 424 § 1 kpk i czyni zaskarżony wyrok błędnym. Nie dostrzegł Sąd Rejonowy i w konsekwencji nie analizował, że zeznania R. C. i B. C. różnią się ze sobą odnośnie położenia kolizyjnego pojazdu C. , R. C. zeznał „całe auto stało na wysokości murka…równolegle do niego… przody się wyminęły, przody się otarły …część auta żony stała na poboczu a część kołami na drodze” k. 26v., zaś B. C. „ auto (tj. obwinionego – przyp. SO) widziałam na 10 metrów przed, … zatrzymałam auto poza zatoczką … za końcem murku… auto ( tj. obwinionego – przyp. SO) zobaczyłam już jak minęłam zatoczkę” k. 26, „ ja zjechałam na pobocze, podczas manewru wymijania mnie ten pojazd zahaczył swoim tyłem …” k. 2 Wedle ustaleń Sądu w chwili kolizji pojazd marki C. stał na wysokości murku, zatem sprzecznie do wersji kierującej C. . To ustalenie pozostaje w całkowitej sprzeczności także do wyjaśnień obwinionego ( pojazdy były w ruchu, kolizja w połowie murku) oraz udokumentowanego fotograficznie śladu kół pojazdu obwinionego na jego prawym poboczu drogi ( k. 22) i zeznań w tym zakresie świadka M. D. k. 26 akt. Dowody przeciwne ustaleniom sądu pozostały poza polem rozważań biegłego S. C. , co wprost wynika z jego opinii. Tymczasem, chociażby zważywszy tylko na szerokość jezdni na wysokości murków oporowych tj. 370 cm, sumę szerokości obu pojazdów 3,48 m i uwzględniając ślady kół pojazdu obwinionego na jego prawym poboczu, oczywistym jest wniosek, że do kolizji nie mogło dojść w okolicznościach ustalonych przez Sąd Rejonowy. Tak więc przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą Sądu I instancji będzie dokonanie oceny wiarygodności relacji uczestników zdarzenia i świadka M. D. , odniesienie się do śladów kół samochodu obwinionego pozostawionych na prawym poboczu, co pozwoli na jednoznaczne ustalenie prawidłowości przedkolizyjnego poruszania się obu kierujących ( skoro przed przepustem z kierunku jazdy C. znajduje się zatoczka), wzajemnego położenia obu pojazdów w chwili kolizji, ich umiejscowienie do murków oporowych przepustu, a następnie ustalenie, czy przyczyną kolizji było złamanie przez obwinionego zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, jeśli tak, to jakich. Z przytoczonych względów sąd odwoławczy orzekł jak w wyroku.