Sygn. akt III AUa 1227/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 października 2014 r. Sąd Apelacyjny w Krakowie Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSA Jolanta Frańczak (spr.) Sędziowie: SSA Jadwiga Radzikowska SSA Ewa Drzymała Protokolant: sekr.sądowy Anna Baran po rozpoznaniu w dniu 21 października 2014 r. w Krakowie sprawy z wniosku J. G. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w K. o emeryturę na skutek apelacji wnioskodawcy J. G. od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie VII Wydziału Ubezpieczeń Społecznych z dnia 13 maja 2013 r. sygn. akt VII U 958/12 I. z m i e n i a zaskarżony wyrok oraz poprzedzającą go decyzję organu rentowego i przyznaje J. G. emeryturę od dnia 1 marca 2012r., II. stwierdza, że organ rentowy nie ponosi odpowiedzialności za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji, III. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w K. na rzecz J. G. kwotę 150 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego. Sygn. akt. III AUa 1227/13 UZASADNIENIE Sąd Okręgowy – Wydział VII Ubezpieczeń Społecznych w K. wyrokiem z dnia 13 maja 2013 r. oddalił odwołanie J. G. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w K. z dnia 27 kwietnia 2012 r. odmawiającej wnioskodawcy prawa do emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach, ponieważ na dzień 1 stycznia 1999 r. nie osiągnął on 15 – letniego okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach, a jedynie 10 lat, 2 miesiące i 15 dni. Sąd Okręgowy ustalił, iż wnioskodawca J. G. , ur. (...) , w dniu 16 marca 2012 r. złożył w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddziale w K. wniosek o emeryturę. Na dzień 1 stycznia 1999 r. udowodnił 28 lat, 9 miesięcy i 26 dni okresów składkowych i nieskładkowych. Wnioskodawca nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego i nie pozostaje w zatrudnieniu. W okresie od 18 września 1984 r. do 2 listopada 1989 r. zatrudniony był w pełnym wymiarze czasu pracy w Przedsiębiorstwie (...) w K. , z tym, że od dnia 1 kwietnia 1986 r. do dnia 31 maja 1986 r. przebywał na urlopie bezpłatnym. Wnioskodawca został przyjęty do pracy na stanowisko ślusarza, które w angażach określano także jako „ślusarz- spawacz”. W ramach swoich obowiązków pracowniczych wykonywał prace przy konstrukcjach stalowych, obejmujące prace przygotowawcze (kompletowanie materiałów, przycinanie ich) i prace przy montowaniu, spawaniu konstrukcji. Prace były wykonywane zarówno na wysokości, jak i na powierzchni. Ponadto wnioskodawca brał udział w pracach remontowych chłodni kominowych. W okresie od 12 kwietnia 1988 r. do 2 listopada 1989 r. przebywał na budowie eksportowej pracując jako spawacz. W tak ustalonym stanie faktycznym sprawy Sąd Okręgowy uznał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd Okręgowy podniósł, iż stosownie do treści art. 184 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2009 r. Nr 153 poz. 1227 ze zm., obecnie Dz. U. z 2013 r., poz. 1440 ze zm.) ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli przed dniem 1 stycznia 1999 r. osiągnęli okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymagany w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat – w przypadku kobiet i 65 lat – dla mężczyzn oraz okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27 ustawy. Emerytura, o której mowa powyżej przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego oraz rozwiązania stosunku pracy w przypadku ubezpieczonego będącego pracownikiem. Zgodnie natomiast z § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze ( Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.) w związku z art. 32 ust. 4 powołanej wyżej ustawy pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury po osiągnięciu wieku 60 lat w przypadku mężczyzn i po uzyskaniu wymaganego okresu zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Przy czym, stosownie do treści § 2 ust. 1 rozporządzenia okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Sąd Okręgowy uwypuklił, iż w świetle utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego dla oceny czy pracownik pracował w szczególnych warunkach, nie ma istotnego znaczenia nazwa zajmowanego przez niego stanowiska, tylko rodzaj powierzonej pracy. Praca w szczególnych warunkach to praca wykonywana stale (codziennie) i w pełnym wymiarze czasu pracy (przez 8 godzin dziennie, jeżeli pracownika obowiązuje taki wymiar czasu pracy) w warunkach pozwalających na uznanie jej za jeden z rodzajów pracy wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze . Stałe wykonywanie takich prac oznacza, że krótsze dobowo (nie w pełnym wymiarze obowiązującego czasu pracy na danym stanowisku) lub periodyczne, a nie stałe świadczenie pracy wyklucza dopuszczalność uznania pracy za świadczoną w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wskutek niespełnienia warunku stałej znacznej szkodliwości dla zdrowia lub stałego znacznego stopnia uciążliwości wykonywanego zatrudnienia. Sąd Okręgowy skonstatował, że z przeprowadzonego postępowania dowodowego wynika, iż wnioskodawca w spornym okresie od 18 września 1984 r. do dnia 3 kwietnia 1988 r. będąc zatrudnionym w Przedsiębiorstwie (...) w K. pracował na stanowisku ślusarza i ślusarza- spawacza, a zatem wykonywał nie tylko pracę spawacza, o której mowa w wykazie A dziale XIV pkt 12 stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze , ale także pracę ślusarza. W tej sytuacji wnioskodawca nie wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w szczególnych warunkach, a zakwestionowany przez organ rentowy i wskazany w zaskarżonej decyzji okres zatrudnienia w Przedsiębiorstwie (...) w K. nie podlega zaliczeniu do okresów pracy wykonywanej w szczególnych warunkach. Powyższe okoliczności dawały podstawę do przyjęcia, że wnioskodawca nie spełnia wszystkich przesłanek wymaganych do przyznania emerytury stosownie do treści art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych , gdyż na dzień 31 grudnia 1998 r. nie wykazał on 15 letniego okres pracy w warunkach szczególnych, a odwołanie na zasadzie art. 477 14 § 1 k.p.c. jako nieuzasadnione podlegało oddaleniu. Apelacje od wyroku wywiódł wnioskodawca J. G. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu: 1) naruszenie prawa materialnego a to art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity : Dz. U. z 2013 r., poz. 1440 ze zm.) poprzez błędną jego wykładnię i niesłuszne uznanie, że nie spełnia przesłanek do przyznania emerytury w wieku obniżonym oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.) poprzez błędną jego wykładnię i niesłuszne przyjęcie, że w okresie od 18 września 1984 r. do 3 kwietnia 1988 r. w Przedsiębiorstwie (...) w K. nie wykonywał pracy w warunkach szczególnych stale i w pełnym wymiarze czasu pracy; 2) naruszenie przepisów postępowania, co wpłynęło istotnie na wynik sprawy, a to art. 5 k.p.c. w związku z art. 212 k.p.c. poprzez niepouczenie go o czynnościach procesowych, w szczególności o konieczności powoływania wniosków dowodowych, o możliwości ustanowienia pełnomocnika z urzędu, mimo widocznej i oczywistej nieporadności strony w postępowaniu, art. 232 zd. 2 k.p.c. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego z urzędu na okoliczność wykazania czy okresy zatrudnienia od 3 listopada 1989 r. do 28 lutego 1993 r. oraz od 1 marca 1993 r. do 4 czerwca 1995 r. udokumentowane świadectwami pracy mogą być zakwalifikowane jako wykonywane w szczególnych warunkach, art. 232 zd. 1 k.p.c. w związku z art. 217 § 3 k.p.c. poprzez nierozpoznanie wniosku organu rentowego o przeprowadzenie dowodu z akt emerytalnych świadka T. Z. , mimo iż dowód ten miał istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy; 3) sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności nierozważenie czy dalsze okresy zatrudnienia wnioskodawcy od 3 listopada 1989 r. do 28 lutego 1993 r. oraz od 1 marca 1993 r. do 4 czerwca 1995 r. udokumentowane świadectwami pracy nie mogą być zakwalifikowane jako wykonywane w szczególnych warunkach, podczas, gdy w tych okresach zatrudnienia wykonywał on pracę w szczególnych warunkach określoną w wykazie A dział III poz. 2 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze oraz niesłuszne uznanie, że w okresie od 18 września 1984 r. do dnia 3 kwietnia 1988 r. będąc zatrudnionym w Przedsiębiorstwie (...) w K. nie wykonywał pracy w szczególnych warunkach, podczas, gdy w rzeczywistości wykonywał pracę w szczególnych warunkach określoną w wykazie A dział III poz. 2 pkt 2 i 5 rozporządzenia, w tym pominięcie przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy jego akt osobowych z Przedsiębiorstwa (...) w K. , z których wynika, w jakim okresie zajmował dane stanowisko pracy. Wskazując na tak sformułowane zarzuty wnioskodawca domagał się zmiany zaskarżonego wyroku i przyznania mu emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji a także zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania apelacyjnego. Ponadto na zasadzie art. 381 k.p.c. wniósł o dopuszczenie dowodów: z zaświadczenia z P.B.E. i P. (...) ZB S. na okoliczność, że praca w tym zakładzie pracy w okresie od 3 listopada 1989 r. do 28 lutego 1993 r. była wykonywana w szczególnych warunkach, z zeznań świadka B. K. na okoliczność, że jego praca w okresie od 3 listopada 1989 r. do 28 lutego 1993 r. oraz od 1 marca 1993 r. do 4 czerwca 1995 r. była wykonywana w szczególnych warunkach, z akt emerytalnych świadków T. Z. i Z. P. oraz subsydiarnego przesłuchania wnioskodawcy na tożsame okoliczności. W uzasadnieniu wywodów apelacji wnioskodawca w pierwszej kolejności podniósł, iż w okresie zatrudnienia w Przedsiębiorstwie (...) w K. wykonywał konstrukcje stalowe na wysokości, remonty kominów i chłodni, co odpowiada pracy wymienionej w wykazie A dział V poz. 2 i 5 rozporządzenia rady Ministrów w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. a do pracy w warunkach szczególnych należy zaliczyć także pracę spawacza – wykaz A dział XIV poz.
- Cytowanego powyżej rozporządzenia z 7 lutego 1983 r. Dodatkowo wnioskodawca zarzucił, że Sąd pierwszej instancji nie zbadał czy dalsze okresy jego zatrudnienia udokumentowane świadectwami pracy a to od 3 listopada 1989 r. do 28 lutego 1993 r. oraz od 1 marca 1993 r. do 4 czerwca 1995 r. mogą być zakwalifikowane do pracy w szczególnych warunkach, mimo iż były wykonywane niemalże w tym samym zakładzie pracy a to P.B.E. i P. (...) ZB S. . Okoliczność ta wynika jednoznacznie z dowodów zamieszczonych w apelacji. Sąd Apelacyjny ustalił następujący stan faktyczny: Wnioskodawca J. G. zaskarżoną decyzją ma zaliczony przez organ rentowy do pracy w szczególnych warunkach okres pracy w Zakładzie (...) w K. od 30 kwietnia 1974 r. do 14 września 1984 r. na stanowisku ślusarza, co stanowi łącznie 10 lat 2 miesiące i 15 dni. W okresie od 18 września 1984 r. do 31 marca 1986 r. oraz od 1 czerwca 1986 r. do 3 kwietnia 1988 r. wnioskodawca zatrudniony był w pełnym wymiarze czasu pracy w Przedsiębiorstwie (...) w K. na stanowisku ślusarza, ślusarza – spawacza, gdzie stale i w pełnym wymiarze czasu pracy zajmował się montażem konstrukcji stalowych na wysokości oraz remontem chłodni kominowych i kominów przemysłowych, co stanowi pracę wymienioną w wykazie A dziale V poz. 2 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.) oraz wykazie A dział V poz. 2 pkt 5 załącznika nr 1 do zarządzenia nr 9 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 1 sierpnia 1983 r. (praca ślusarza na wysokości) i wynosi 3 lata 4 miesiące i 16 dni. Wnioskodawca w tym okresie czasu pracował w jednej brygadzie ze świadkiem T. Z. i Z. P. . Była to brygada 4 – 5 osobowa. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. decyzją z dnia 17 sierpnia 2009 r. zaliczył Z. P. okres pracy w latach 1974 – 1989 r. w Przedsiębiorstwie (...) w K. na stanowisku ślusarz – spawacz do pracy w warunkach szczególnych uznając, że była to praca wymieniona w zarządzeniu nr 9 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 1 sierpnia 1983 r. wykazie A dział 5 poz. 2 pkt 5 (ślusarz – wykonujący prace na wysokości) oraz wykazie A dział XIV poz. 12 (prace przy spawaniu i wycinaniu elektrycznym, gazowym i atomowodorowym). W przypadku świadka T. Z. powyższy okres pracy na stanowisku ślusarza – spawacza do pracy w warunkach szczególnych wymienionej w wykazie A dział V poz. 2 pkt 2 i pkt 5 cytowanego powyżej zarządzenia nr 9 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych został zaliczony przez Sąd Okręgowy w Krakowie wyrokiem z dnia 20 lipca 2010 r. (VII U 119/10) w sprawie z odwołania T. Z. od decyzji organu rentowego w sprawie o emeryturę. (dowód: zeznania świadka T. Z. , Z. P. k- 16, 17 a.s; akta emerytalne Z. P. , akta sprawy VII U 119/10 dotyczącej T. Z. , subsydiarne przesłuchanie wnioskodawcy w charakterze strony w dniu 21 października 00.05.30 – 00.16.26). W okresie od 12 kwietnia 1988 r. do 30 września 1989 r. (1 rok 5 miesięcy i 18 dni) wnioskodawca zatrudniony był w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku spawacza na budowie eksportowej – elektrowni atomowej w N. ( (...) ), co stanowi pracę w szczególnych warunkach wymienioną w wykazie A dział XIV poz. 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze . (dowód: rozliczenie pracy na budowie eksportowej k- 13, 14 a.r., subsydiarne przesłuchanie wnioskodawcy w charakterze strony w dniu 21 października 00.05.30 – 00.16.26). W okresie od 3 listopada 1989 r. do 28 lutego 1993 r. (3 lata, 3 miesiące 25 dni) wnioskodawca zatrudniony była na stanowisku ślusarza w Przedsiębiorstwie Budownictwa (...) spółka z o.o. w S. oraz od 1 marca 1993 r. do 4 czerwca 1995 r. (2 lata 3 miesiące i 4 dni) w (...) Spółce Jawnej w S. na stanowisku ślusarza – spawacza. Wnioskodawca będąc zatrudnionym na stanowisku ślusarza i ślusarza- spawacza zajmował się stale i w pełnym wymiarze czasu pracy remontem chłodni kominowych, w tym demontażem i montażem konstrukcji stalowych na wysokości, co stanowi pracę w warunkach szczególnych wymienioną w zarządzeniu nr 9 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 1 sierpnia 1983 r. wykazie A dziale V pkt 2 poz 5 (ślusarz wykonujący pracę na wysokości) oraz rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wykazie A dziale V poz. 2 i
- W większości wszystkie prace wnioskodawcy wykonywane były od 1984 r. w Elektrowni (...) a zmieniali się tylko pracodawcy wnioskodawcy w związku z prywatyzacją Przedsiębiorstwa (...) w K. . (dowód: zeznania świadka B. K. na rozprawie w dniu 24 czerwca 2014 r. -00.2.23 -00.22.08, akta osobowe wnioskodawcy). Przedsiębiorstwo (...) w K. oraz powstałe na jego bazie spółki a to: Przedsiębiorstwo Budownictwa (...) spółka z o.o. w S. oraz E. – III” Spółka Jawna w S. zajmowały się budownictwem energetycznym, w tym (...) . (dowód: zeznania świadka B. K. na rozprawie w dniu 24 czerwca 2014 r. -00.2.23 -00.22.08) Wnioskodawca przy uwzględnieniu okresu pracy w szczególnych warunkach uznanej przez organ rentowy w zaskarżonej decyzji, pracy w Przedsiębiorstwie (...) w K. , Przedsiębiorstwie Budownictwa (...) spółce z o.o. w S. oraz E. – III” Spółce Jawna w S. a także na budowie eksportowej w (...) , na dzień 1 stycznia 1999 r. posiada łącznie 20 lat 7 miesięcy i 18 dni pracy w szczególnych warunkach. Powyższy stan faktyczny Sąd Apelacyjny ustalił na podstawie akt osobowych wnioskodawcy, zeznań świadków T. P. , Z. Z. oraz akt emerytalnych świadków, zeznań świadka B. K. oraz przesłuchania wnioskodawcy. Sąd Apelacyjny obdarzył walorem wiarygodności powyższe dowody, albowiem dowody z dokumentów nie były kwestionowane przez strony a zeznania świadków korespondowały z nimi tworząc logiczną i wzajemnie uzupełniającą się całość. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: W rozpoznawanej sprawie trafnie zarzuca wnioskodawca, iż zaskarżonym wyrokiem doszło do naruszenia prawa procesowego a w konsekwencji niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, albowiem dopiero w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy może być stosowane prawo materialne. Każdy stan faktyczny jest bowiem oceniany w aspekcie określonego przepisu prawa materialnego, które to prawo wyznacza zakres koniecznych ustaleń faktycznych, jakie powinny być w sprawie poczynione i jednocześnie przepisy prawa materialnego mają rozstrzygające znaczenie dla oceny, czy określone fakty mają wpływ na treść orzeczenia (tak: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 marca 200 r., II CKN 822/98, LEX nr 528131). W związku z powyższym Sąd Apelacyjny na podstawie art. 381 k.p.c. dopuścił i przeprowadził dowody zawnioskowane w apelacji i dokonał ustaleń stanu faktycznego na podstawie dowodów przeprowadzonych zarówno przed Sądem pierwszej instancji, jak i w postępowaniu apelacyjnym (tak wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 lutego 2000 r., II UKN 385/99, OSNP 2001 nr 15, poz. 493). Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 23 marca 1999 r., III CZP 59/98 (OSNC 1999 r. z. 7-8, poz. 124), stwierdził, że przeprowadzone w postępowaniu w pierwszej instancji dowody są każdorazowo przedmiotem swobodnej oceny sądu drugiej instancji, gdyż sąd ten - będąc sądem orzekającym merytorycznie - musi dokonać ustaleń faktycznych. Na podstawie dokonanych powyżej ustaleń faktycznych, w ocenie Sądu Apelacyjnego, zasadnie twierdzi wnioskodawca, iż na dzień 1 stycznia 1999 r. posiadał 15 lat pracy w szczególnych warunkach a poza sporem pozostawało, iż spełniał pozostałe warunki określone w art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity : Dz. U. z 2013 r., poz. 1440 ze zm.) warunkujące nabycie emerytury w wieku obniżonym. Wnioskodawca, co wynikało już z zeznań świadków T. Z. i Z. P. , w okresie pracy w Przedsiębiorstwie (...) w K. będąc zatrudnionym na stanowisku ślusarza i ślusarza – spawacza zajmował się montażem konstrukcji stalowych na wysokości oraz remontami chłodni kominowych, które zbudowane były z takich konstrukcji stalowych wykonując pracę w szczególnych warunkach wymienioną w zarządzeniu nr 9 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 1 sierpnia 1983 r. wykazie A dziale V pkt 2 poz 5 (ślusarz wykonujący pracę na wysokości) oraz rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wykazie A dziale V poz. 2 i
- Okoliczność tą prawidłowo ustalił Sąd pierwszej instancji na podstawie zeznań świadków, aby następnie odnieść się bezpodstawnie wyłącznie do prac spawalniczych, które wykonywane były przez wnioskodawcę podczas prac remontowych chłodni kominowych i kominów przemysłowych. Stosownie do treści art. 473 § 1 k.p.c. przyjmuje się, iż dowód z zeznań świadków jest dopuszczalny co do wszystkich faktów spornych lub niemożliwych do udowodnienia za pomocą dowodu z dokumentu (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 1998 r., II UKN 357/98, OSNAPUS 200/3/112 oraz uchwały z 27 maja 1985 r., III UZP 5/85, SP 1985/11/22 i z 10 marca 1984 r., III UZP 6/84). Stąd obdarzając walorem wiarygodności zeznania świadków Sąd pierwszej instancji nie rozważył w sposób należyty okoliczności dotyczących pracy wykonywanej przez wnioskodawcę w Przedsiębiorstwie (...) w K. . Podkreślenia także wymaga, iż z dokumentów obejmujących rozliczenie pracy wnioskodawcy na budowie eksportowej w (...) , co ustalił również Sąd pierwszej instancji wynika, że wnioskodawca pracował stale i w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku spawacza, co stanowi pracę w szczególnych warunkach wymienioną w wykazie A dziale XIV poz. 12 cytowanego powyżej rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r., a oba powyższe okresy pracy łącznie z okresem uznanym przez organ rentowy zaskarżoną decyzją dają dokładnie 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Nie bez znaczenia na przedstawioną powyżej ocenę wpływa uznanie przez organ rentowy takiej samej pracy wykonywanej przez świadka Z. P. – praca w tej samej brygadzie co wnioskodawca – jako pracy w szczególnych warunkach. Na podstawie dowodów przeprowadzonych przed Sądem Apelacyjnym wynika ponadto, że wnioskodawca pracując od 3 listopada 1989 r. do 28 lutego 1993 r. w Przedsiębiorstwie Budownictwa (...) spółka z o.o. w S. oraz od 1 marca 1993 r. do 4 czerwca 1995 r. (2 lata 3 miesiące i 4 dni) w (...) Spółce Jawnej w S. na stanowisku ślusarza – spawacza wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy pracę w szczególnych warunkach, ponieważ zajmował się remontem chłodni kominowych a w 90% prace te wykonywane były na wysokości i związane były z montażem i demontażem konstrukcji stalowych podczas remontów chłodni kominowych i kominów przemysłowych. Okoliczność ta jednoznacznie wynika z zeznań świadka B. K. , któremu służbowo podlegał wnioskodawca i który w trakcie zeznań złożonych na rozprawie w dniu 24 czerwca 2014 r. dokładnie opisał czynności związane z remontem chłodni kominowych w Elektrowni (...) Jak już zaznaczone zostało w rozważaniach dokonanych powyżej w postępowaniu przed sądem ubezpieczeń społecznych w sprawach o świadczenia emerytalno-rentowe prowadzenie dowodu z zeznań świadków lub z przesłuchania stron nie podlega żadnym ograniczeniom i ubezpieczony ubiegający się o świadczenie z ubezpieczenia społecznego może w postępowaniu przed sądem pracy i ubezpieczeń społecznych wszelkimi dowodami wykazywać okoliczności, od których zależą jego uprawnienia z tytułu ubezpieczenia - także wówczas, gdy z dokumentu wynika co innego (tak: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 czerwca 2011 r., III UK 213/10, LEX nr 950436 i powołane w nim orzecznictwo). W świetle powyższych rozważań uznać należy za uzasadnione zarzuty wnioskodawcy, iż udowodnił on spełnienie wszystkich przesłanek warunkujących stosownie do treści art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych nabycie emerytury w wieku obniżonym, albowiem w dniu 4 czerwca 2011 r. ukończył 60 lat, posiadał na dzień 1 stycznia 1999 r. wymagany 25 letni okres składkowy i nieskładkowy, w tym 20 lat 7 miesięcy i 18 dni pracy w szczególnych warunkach, nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego i w dacie złożenia wniosku do organu rentowego – marzec 2012 r. – nie pozostawał w stosunku pracy, co skutkowało zmianą zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającej go decyzji organu rentowego i przyznaniem wnioskodawcy stosownie do treści art. 129 ust. 1 cytowanej powyżej ustawy emerytury od dnia 1 marca 2012 r. Sąd Apelacyjny stwierdził na podstawie art. 118 ust. 1a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń społecznych , że organ rentowy nie ponosi odpowiedzialności za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji. Wnioskodawca nie posiadał prawidłowo wydanych świadectw wykonywania pracy w szczególnych warunkach, a wydanie błędnej decyzji w sytuacji, gdy organ rentowy nie dysponował wystarczającym materiałem dowodowym pozwalającym na ustalenie prawa do żądanego świadczenia, nie skutkuje obciążeniem organu odpowiedzialnością z tego tytułu. Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z dnia 16 kwietnia 2013 r., III AUa 1460/12 (LEX nr 1311965) przyjął, iż o winie organu rentowego rodzącej odpowiedzialność za nieustalenie prawa do świadczenia (a w zasadzie nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji o przyznaniu świadczenia) można by mówić jedynie wówczas, gdyby już w oparciu o dostępne organowi rentowemu dowody (w szczególności zgromadzone w aktach rentowych) można było jednoznacznie rozstrzygnąć o przysługiwaniu zawnioskowanego świadczenia. Z powyższych względów Sąd Apelacyjny na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na zasadzie art. 108 § 1 k.p.c. w związku z art. 98 § 1 k.p.c. oraz § 13 ust. 1 pkt 2 w związku z § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie i ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów niepłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 , poz. 461).