Sad powszechny, VI C 303/14

Sygn. akt VI C 303/14 UZASADNIENIE Powód e. (...) z siedzibą w W. wystąpił przeciwko L. K. o zapłatę kwoty 1 602,55 zł z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Ponadto powód wniósł o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu żądania pozwu powód wskazał ,że pozwany zawarł z (...) Sp. z o.o. w W. , operatorem sieci komórkowej umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych. (...) Sp. z o.o. wypełniła należycie swoje zobowiązanie , a następnie wystawiła odpowiednie dokumenty księgowe potwierdzające realizację świadczenia. Strona pozwana mimo upływu terminów płatności zobowiązań wskazanych w dokumentach księgowych wystawionych przez (...) Sp. z o.o. nie wykonała swojego zobowiązania polegającego na dokonaniu zapłaty na rzecz świadczeniobiorcy. W dniu 23.12.2013r. (...) Sp. z o.o. zbyła przysługującą mu względem strony pozwanej wymagalną wierzytelność na rzecz strony powodowej e. (...) . Przeniesienie praw do wierzytelności odbyło się na podstawie Porozumienia z dnia 23.12.2013r. do Umowy Ramowej Przelewu Wierzytelności z dnia 27 maja 2013r. Strona pozwana została poinformowana o dokonanym przelewie wierzytelności. Na kwotę stanowiącą wartość przedmiotu sporu składa się: - 1235,80 zł – wysokość zobowiązania strony pozwanej wynikająca z umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych wykazana w dokumentach księgowych załączonych do pozwu, - 366,75 zł – skapitalizowane odsetki ustawowe za opóźnienie liczone od dnia wymagalności każdej należności wynikającej z dokumentów księgowych do dnia poprzedzającego wniesienie pozwu. Sąd Rejonowy (...) w L. postanowieniem z dnia 18 marca 2014r. stwierdzonego braku podstaw do wydania nakazu zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym, przekazał niniejszą sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Szczytnie. Sąd ustalił i zważył, co następuje. Ponieważ pozwany L. K. nie złożył odpowiedzi na pozew i nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę, Sąd, stosownie do treści art. 339 § 1 kpc , zobligowany był do wydania w przedmiotowej sprawie wyroku zaocznego. Zgodnie z treścią art. 339 § 2 kpc , w wypadku wydania przez Sąd wyroku zaocznego, przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. Utrwalony w judykaturze i niekwestionowany w nauce jest pogląd, że przyjęcie za prawdziwe twierdzeń powoda dotyczy wyłącznie okoliczności faktycznych i nie zwalnia sądu orzekającego od obowiązku rozważenia, czy oświadczenia te uzasadniają należycie i w całości żądania pozwu i czy uwzględnienie tych żądań nie narusza obowiązujących przepisów. Sąd nie jest zatem zwolniony z obowiązku dokonania prawidłowej oceny materialnoprawnej zasadności żądania pozwu opartego na tych twierdzeniach (orzeczenie SN z dnia 29 maja 1958 r., 1 CR 969/57, OSNC 1960, nr 1, poz. 14; wyroki SN: z dnia 15 września 1967 r., III CRN 175/67, Lex nr 707; z dnia 15 marca 1996 r., I CRN 26/96, Lex nr 24031; z dnia 6 czerwca 1997 r., I CKU 87/97, Lex nr 30397; z dnia 31 marca 1999 r., I CKU 176/97, Lex nr 37430). Jeżeli w świetle przytoczonych przez powoda okoliczności brak podstaw do uwzględnienia żądania pozwu, sąd wyrokiem zaocznym oddala powództwo. W ocenie Sądu powód nie wykazał, jakoby przysługiwała mu wierzytelność dochodzona pozwem. Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 6 kc ciężar udowodnienia faktu spoczywa na tym, kto z faktu tego wywodzi skutki prawne. Na gruncie prawa procesowego odpowiednikiem art. 6 kc jest przepis art. 232 kpc , zgodnie z którym strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne . W myśl przytoczonych przepisów, to na powodzie spoczywał ciężar udowodnienia faktów uzasadniających jego roszczenie. Reguła ta nabiera szczególnego znaczenia w sytuacji, gdy strona jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Jeśli powód twierdził, że nabył konkretną wierzytelność winien to skutecznie wykazać. Powód wywodził swe roszczenie z zawartej z (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. umowy cesji wierzytelności, na podstawie której nabył wierzytelność przysługującą zbywcy wobec pozwanego. Warunkiem otrzymania należności przez nabywcę długu jest udowodnienie, że takie prawo przysługiwało pierwotnemu wierzycielowi ( art. 509 kc , por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 2006 r., sygn. akt V CSK 187/06, M. Prawn. 2006/16/849). Należy podkreślić, iż powód nie przedłożył Sądowi żadnych dokumentów, które potwierdzałyby, że pozwany nie wywiązał się z warunków umowy. Nie dowodzą żądania pozwu przedłożone przez powoda dokumenty w postaci kopi umowy sprzedaży wierzytelności (k. 18-19) oraz kopi umowy ramowej przelewu wierzytelności wraz z porozumieniem do umowy ramowej (k. 21-24, 25), jak również wyciąg z elektronicznego załącznika do porozumienia (k. 12). Wobec powyższego, uznając, iż roszczenie powoda nie zostało udowodnione, Sąd powództwo oddalił. ZARZĄDZENIE - odnotować; - odpis uzasadnienia wraz z odpisem wyroku doręczyć pełn. powoda; - za 14 dni lub z apelacją. Pisz, dnia 11.08.2014r.