Sad powszechny, II AKa 192/14

(1)oskarżonego z art.158§1 kk , art.193 kk , P. M. oskarżonego z art.158§1 kk , art.239§1 kk w zw. z art.64§1 kk , S. S. oskarżonej z art.158§1 kk , art.239§1 kk , A. T. oskarżonej z art.158§1 kk , E. T. oskarżonej z art.158§1 kk z powodu apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonego A. K. od wyroku Sądu Okręgowego w Zamościu z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II K 76/13 I. uchyla w całości zaskarżony wyrok wobec oskarżonego A. K. i sprawę tego oskarżonego przekazuje Sądowi Okręgowemu w Zamościu do ponownego rozpoznania; II. w pozostałych częściach zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, uznając apelację prokuratora w odniesieniu do oskarżonych P. S.

(1), P. M. , S. S. , A. T. i E. T. za oczywiście bezzasadną; III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. adw. L. P. , B. B. , M. P. oraz I. S. - Kancelarie Adwokackie w Z. - kwoty po 738 (siedemset trzydzieści osiem) zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym odpowiednio oskarżonym P. S.

(1), P. M. , S. S. i E. T. , a nadto na rzecz adw. J. W. - Kancelaria Adwokacka w Z. - kwotę 738 ( siedemset trzydzieści osiem) zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w drugiej instancji oskarżycielce posiłkowej J. K. ; IV. ustala, że wydatki postępowania odwoławczego ponosi Skarb Państwa. UZASADNIENIE A. K. oskarżony został o to, że: I. w nocy z 3 na 4 września 2013 r. w J. , województwa (...) chcąc pozbawić życia S. K. zadał mu cios nożem o długości ostrza około 19 centymetrów w okolice grzbietowej części ciała, w wyniku czego spowodował ranę kłutą, penetrującą na głębokość ok. 11 cm z uszkodzeniem głównego naczynia krwionośnego, co skutkowało wykrwawieniem się i zgonem pokrzywdzonego, tj. o czyn z art. 148 § 1 k.k. , ponadto A. K. oraz P. S.

(1)oskarżeni zostali o to, że: II. w nocy 2 września 2013 r. w J. , województwa (...) działając wspólnie i w porozumieniu, z ustaloną osobą wzięli udział w pobiciu P. S.

(2), w ten sposób, że uderzali pokrzywdzonego pięściami po twarzy, kopali po całym ciele powodując obrażenia ciała w postaci zasinienia okolicy oczodołu lewego, bolesności klatki piersiowej po stronie lewej, dużego obrzęku i rany wargi górnej po stronie lewej, złamania zdrowych zębów jedynki i dwójki górnej prawej oraz jedynki górnej lewej, skutkujące naruszeniem czynności narządu żucia i rozstrojem zdrowia wymienionego na okres przekraczający 7 dni oraz naraziły na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego w art. 156 § 1 k.k. , tj. o czyn z art. 158 § 1 k.k. , III. w nocy 2 września 2013 r. w J. , województwa (...) działając wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą, wdarli się do domu Z. K. , tj. o czyn z art. 193 k.k. , a nadto P. S.

(1)oskarżony został o to, że: IV. w nocy 2 września 2013 r. w J. , województwa (...) działając wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą wziął udział w pobiciu Z. K. , w ten sposób, że uderzał pokrzywdzonego pięściami po twarzy, dusił, kopał po całym ciele powodując obrażenia ciała w postaci wylewu krwawego w okolicy oczodołu lewego, wylewu krwawego podspojówkowego na gałce ocznej lewej, rany wargi górnej po stronie lewej skutkujące rozstrojem zdrowia wymienionego na okres nieprzekraczający 7 dni oraz naraziły na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego w art. 156 § 1 k.k. lub w art. 157 § 1 k.k. , tj. o czyn z art. 158 § 1 k.k. , zaś A. K. , P. S.

(1), P. M. , S. S. , A. T. , E. T. oskarżeni zostali o to, że: V. w nocy z 3 na 4 września 2013 r. w J. , województwa (...) działając wspólnie i w porozumieniu wzięli udział w pobiciu S. K. , w ten sposób, że A. K. szarpał pokrzywdzonego za ubranie i uderzał po całym ciele, P. S.

(1)uderzał po głowie, P. M. i A. T. uderzali po głowie i plecach, S. S. i E. T. , u której zdolność rozpoznania czynu i kierowania swoim postępowaniem były w znacznym stopniu ograniczone, biły pokrzywdzonego po całym ciele powodując u niego obrażenia w postaci ran i licznych podbiegnięć krwawych głowy, podbiegnięcia krwawego prawego jądra skutkujące naruszeniem czynności narządów ciała pokrzywdzonego na okres nieprzekraczający 7 dni oraz naraziły na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określonego w art. 156 § 1 k.k. lub art. 157 § 1 k.k. , tj. o czyn z art. 158 § 1 k.k. , a w stosunku do E. T. o czyn art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 31 §2 k.k. , ponadto P. M. oraz S. S. oskarżeni zostali o to, że: VI. w nocy z 3 na 4 września 2014 r. w J. , województwa (...) , działając wspólnie i w porozumieniu utrudniali postępowanie karne pomagając sprawcy zabójstwa S. A. K. uniknąć odpowiedzialności karnej, zacierając ślady popełnienia przestępstwa w ten sposób, że S. S. umyła nóż, którym wymieniony zadał cios pokrzywdzonemu, a P. M. ukrył przedmiotowy nóż, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu od 6 kwietnia 2009 r. do 6 października 2009 r. kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Zamościu z dnia 4 czerwca 2008 r., sygn. akt VII K 500/08 za umyślne przestępstwo podobne z art. 244 k.k. w zb. z art. 178 a § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Zamościu z dnia 21 października 2010 r., sygn. akt VII K 1165/10 za umyślne przestępstwa podobne z art. 244 k.k. , którą to karę odbywał w okresie od 28 grudnia 2010 r. do 27 sierpnia 2011 r., tj. o czyn z art. 239 § 1 k.k. , a w stosunku do P. M. o czyn z art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Sąd Okręgowy w Zamościu, wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2014r., sygn. akt II K 76/13 oskarżonych: A. K. uznał za winnego tego, że: w nocy z 3 na 4 września 2013 r. w J. , województwa (...) , przewidując możliwość pozbawienia życia S. K. i godząc się na to, zadał mu jeden cios nożem o długości ostrza około 19 cm w okolicę grzbietową ciała, czym spowodował ranę kłutą penetrującą na głębokość 6-8 cm uszkadzając główne naczynie krwionośne, co skutkowało wykrwawieniem się i zgonem pokrzywdzonego, tj. czynu wyczerpującego dyspozycję art. 148 § 1 k.k. i za to wymierzył oskarżonemu na podstawie art. 148 § 1 k.k. karę 11 (jedenastu) lat pozbawienia wolności; nadto oskarżonego A. K. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu II (drugiego), przy czym ustalił, że pokrzywdzony P. S.

(2)doznał również złamania zęba górnej dwójki po stronie lewej, a czyn ten wyczerpał dyspozycję art. 158 § 1 k.k. ; oraz winnym popełnienia zarzucanego mu czynu V (piątego) wyczerpującego dyspozycję art. 158 § 1 k.k. i przyjmując, iż czyny te stanowią ciąg przestępstw, na podstawie art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. za czyny II (drugi) i V (piąty) wymierzył mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności; A. K. uznał również winnym popełnienia zarzucanego mu czynu III (trzeciego) wyczerpującego dyspozycję art. 193 k.k. i za to na podstawie art. 193 k.k. wymierzył mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności; na podstawie art. 85 k.k. i art. 91 § 2 k.k. orzeczone jednostkowe kary pozbawienia wolności połączył i jako karę łączną wymierzył A. K. karę 11 (jedenastu) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; P. S.

(1)uznał za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów II (drugiego), IV (czwartego) i V (piątego) wyczerpujących każdorazowo dyspozycję art. 158 § 1 k.k. , przy czym ustalił, że pokrzywdzony czynem II P. S.

(2)doznał również złamania zęba: górnej dwójki po stronie lewej, a czyny II (drugi), IV (czwarty) i V (piąty) stanowią ciąg przestępstw i za to na podstawie art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. za czyny II, IV i V wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności; nadto oskarżonego P. S.

(1)uznał winnym popełnienia zarzucanego mu czynu III (trzeciego) wyczerpującego dyspozycję art. 193 k.k. i za to na podstawie art. 193 k.k. wymierzył mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności; na podstawie art. 85 k.k. i art. 91 § 2 k.k. orzeczone jednostkowe kary pozbawienia wolności połączył i jako karę łączną wymierzył P. S.

(1)karę 1 (jednego) roku i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności; P. M. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu V (piątego) wyczerpującego dyspozycję art. 158 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 158 § 1 k.k. wymierzył mu karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności; a nadto oskarżonego P. M. uznał winnym popełnienia zarzucanego mu czynu VI (szóstego) wyczerpującego dyspozycję art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 239 § 1 k.k. wymierzył mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności; na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. orzeczone kary jednostkowe pozbawienia wolności połączył i jako karę łączną orzekł wobec P. M. 1 (jednego) roku pozbawienia wolności; na podstawie art. 44 § 2 k.k. za czyn VI (szósty) orzekł przepadek dowodu rzeczowego w postaci noża z drewnianą rękojeścią oznaczonego jako ślad 22, bliżej opisanego w Wykazie Dowodów Rzeczowych Nr-I-367/13 pod poz. 22 (k. 497 i nast. akt), przechowywanego w Magazynie Dowodów Rzeczowych Sądu Okręgowego w Zamościu i wpisanego w Księdze Dowodów Rzeczowych tego Sądu pod poz. 31/13 pkt 22; S. S. uznał za winną popełnienia zarzucanego jej czynu V (piątego) wyczerpującego dyspozycję art. 158 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 158 § 1 k.k. wymierzył jej karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności; nadto S. S. uznał winną popełnienia zarzucanego jej czynu VI (szóstego) wyczerpującego dyspozycję art. 239 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 239 § 1 k.k. wymierzył jej karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. orzeczone kary jednostkowe pozbawienia wolności połączył i jako karę łączną orzekł wobec S. S. 8 (osiem) miesięcy pozbawienia wolności; na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 2 k.k. warunkowo zawiesił oskarżonej wykonanie orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności na okres 4 (czterech) lat tytułem próby; na podstawie art. 71 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonej S. S. grzywnę w wysokości 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych, ustalając stawkę dzienną na kwotę 10 (dziesięć) złotych; na podstawie art. 73 § 2 k.k. oddał oskarżoną S. S. pod dozór kuratora w okresie próby. A. T. uznał za winną popełnienia zarzucanego jej czynu V (piątego) wyczerpującego dyspozycję art. 158 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 158 § 1 k.k. wymierzył jej karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności; na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 2 k.k. warunkowo zawiesił oskarżonej wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres 3 (trzech lat tytułem próby; na podstawie art. 71 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonej A. T. grzywnę w wysokości 100 (stu) stawek dziennych, ustalając stawkę dzienną na kwotę 10 (dziesięć) złotych; na podstawie art. 73 § 2 k.k. oddał oskarżoną A. T. pod dozór kuratora w okresie próby. E. T. uznał za winną popełnienia zarzucanego jej czynu V (piątego) wyczerpującego dyspozycję art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 158 § 1 k.k. wymierzył jej karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności; na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. warunkowo zawiesił oskarżonej wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres 3 (trzech) lat tytułem próby; na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności zaliczył oskarżonym: - A. K. okres rzeczywistego pozbawienia wolności w postaci zatrzymania i tymczasowego aresztowania w dniach od 2 września 2013 roku do dnia 3 września 2013 roku i w okresie od dnia 4 września 2013 roku do dnia 10 kwietnia 2014 roku, przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności; - P. S.

(1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności w postaci zatrzymania od dnia 2 września 2013 roku do dnia 3 września 2013 roku przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności; - P. M. okres rzeczywistego pozbawienia wolności w postaci zatrzymania i tymczasowego aresztowania w okresie od dnia 4 września 2013 roku do dnia 22 października 2013 roku i od dnia 28 listopada 2013 roku do dnia 11 grudnia 2013 roku, przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności; na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył na poczet orzeczonych kar grzywny, oskarżonym: - S. S. okres rzeczywistego pozbawienia wolności w postaci zatrzymania i tymczasowego aresztowania w dniach od 4 września 2013 roku do dnia 17 listopada 2013 roku przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny dwóm stawkom dziennym grzywny i grzywnę uznaje za wykonaną w całości; - A. T. okres rzeczywistego pozbawienia wolności w postaci zatrzymania w dniach od 4 września 2013 roku do dnia 6 września 2013 roku, przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny dwóm stawkom dziennym grzywny i grzywnę do wysokości 6 (sześciu) stawek dziennych uznaje za wykonaną; zasądził od Skarbu Państwa kwoty po 1697,40 (jeden tysiąc dziewięćdziesiąt siedem złotych czterdzieści groszy) zawierające podatek VAT w wysokości po 317,40 (trzysta siedemnaście złotych czterdzieści groszy) na rzecz: adw. R. R. za wykonywaną z urzędu obronę oskarżonego A. K. , adw. L. P. za wykonywaną z urzędu z obronę oskarżonego P. S.

(1), adw. B. B. za wykonywaną z urzędu obronę oskarżonego P. M. i adw. I. S. za wykonywaną z urzędu obronę oskarżonej E. T. oraz kwotę 1328,40 (jeden tysiąc trzysta dwadzieścia osiem złotych czterdzieści groszy) zawierającą podatek VAT w kwocie 248,40 (dwieście czterdzieści osiem złotych czterdzieści groszy) na rzecz adw. M. P. za wykonywaną z urzędu obronę oskarżonej S. S. ; zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. B. C. kwotę 1033,20 (jeden tysiąc trzydzieści trzy złote dwadzieścia groszy) zawierającą podatek VAT w kwocie 193,20 (sto dziewięćdziesiąt trzy złote dwadzieścia groszy) za udzieloną z urzędu pomoc prawną oskarżycielce posiłkowej J. K. ; zwolnił oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych, a wydatkami w tym zakresie obciążył Skarb Państwa. Powyższy wyrok zaskarżony został apelacjami prokuratora i obrońcy oskarżonego A. K. . Prokurator zaskarżył wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego A. K. oraz na niekorzyść oskarżonych P. S.

(1), P. M. , S. S. , A. T. i E. T. – w części dotyczącej orzeczenia o karze i zarzucił:

1. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, polegający na uznaniu, iż oskarżony A. K. działał z zamiarem ewentualnym pozbawienia życia S. K. , podczas gdy właściwa ocena materiału dowodowego prowadzi do wniosku, iż działał on w zamiarze bezpośrednim pozbawienia życia pokrzywdzonego;
2. rażącą niewspółmierność kary polegającą na wymierzeniu oskarżonemu A. K. za przypisany mu czyn w pkt. I kary 11 lat pozbawienia wolności i kary łącznej za czyny z pkt. I, II, III i V w wymiarze 11 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności w sytuacji, gdy prawidłowa ocena stopnia społecznej szkodliwości czynu z pkt. I, sposób jego popełnienia, jego skutków, celów zapobiegawczych i wychowawczych kary, które ma ona osiągać w stosunku do oskarżonego oraz potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa przemawiają za orzeczeniem kary surowszej;
3. niesłuszne niezastosowanie środka karnego w postaci zadośćuczynienia na rzecz pokrzywdzonych w sytuacji, gdy stopień winy oskarżonych A. K. , P. S.

(1), P. M. , S. S. , A. T. i E. T. i społeczna szkodliwość przypisanych im czynów, cele wychowawcze kary, które ma ona osiągnąć w stosunku do oskarżonych oraz potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, przemawiają za orzeczeniem wobec nich tego środka karnego. We wnioskach prokurator domagał się:

1. uchylenia wyroku w części dotyczącej oskarżonego A. K. i przekazania sprawy Sądowi Okręgowemu w Zamościu do ponownego rozpoznania,
2. zmiany zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonych P. S. , P. M. , S. S. , A. T. i E. T. poprzez orzeczenie wobec nich zadośćuczynienia na rzecz pokrzywdzonych: - od P. S.

(1): 2.500 zł dla P. S.

(2), 800 zł dla Z. K. i 1.000 zł dla matki pokrzywdzonego S. K. – J. K. - od P. M. , S. S. , A. T. i E. T. : po 1.000 zł dla matki pokrzywdzonego S. K. – J. K. . Obrońca oskarżonego A. K. zaskarżył wyrok w części dotyczącej uznania oskarżonego za winnego popełnienia czynu z art. 148 § 1 k.k. i zarzucił:

1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, polegający na uznaniu oskarżonego A. K. za winnego zabójstwa S. K. , dokonanego w zamiarze ewentualnym, w sytuacji, gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na przypisanie oskarżonemu winy umyślnej w zakresie zaistniałego skutku, tj. śmierci pokrzywdzonego,
2. rażącą surowość wymierzonej oskarżonemu kary jednostkowej 11 lat pozbawienia wolności, jak i kary łącznej 11 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Wskazując na powyższe, autor apelacji wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części przez wyeliminowanie z opisu czynu, przypisanego oskarżonemu zabójstwa w zamiarze ewentualnym i uznanie, że oskarżony biorąc udział w pobiciu S. K. w miejscu, czasie oraz w sposób opisany w punkcie V części dyspozytywnej wyroku, wykraczając poza granice porozumienia z pozostałymi współsprawcami pobicia, używając niebezpiecznego narzędzia w postaci noża, nieumyślnie doprowadził do śmierci pokrzywdzonego, wyczerpując w ten sposób dyspozycję art. 159 k.k. w zb. z art. 158 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. , a w ślad za tym wymierzenie oskarżonemu znacznie łagodniejszej kary jednostkowej jak i kary łącznej pozbawienia wolności, na podstawie art. 158 § 3 k.k. , ewentualnie, o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny w Lublinie zważył, co następuje: Kontrola odwoławcza zaskarżonego wyroku uzasadnia jego uchylenie, a w konsekwencji cofnięcie sprawy do stadium postępowania przed sądem pierwszej instancji nie tylko z powodu trafnego zarzutu wyartykułowanego w pkt. 1 skargi apelacyjnej prokuratora, ale również poza granicami zaskarżenia, w zakresie prawnej oceny zarzucanych oskarżonemu A. K. czynów, opisanych w pkt. pkt I i V aktu oskarżenia. Przedwczesne natomiast byłoby ustosunkowanie się do apelacji wniesionej na korzyść oskarżonego, a to dlatego, że zaaprobowanie stanowiska prokuratora stało się wystarczające do wydania orzeczenia kasatoryjnego. Przede wszystkim jednak podnieść należy, że sąd pierwszej instancji dość szczegółowo opisał stan faktyczny, ustalony na podstawie ujawnionego w sprawie materiału dowodowego, jednak wnioski wyprowadzone z przeprowadzonych dowodów budzić muszą uzasadnione wątpliwości, zwłaszcza w aspekcie ustalonego zamiaru, z jakim działał oskarżony zadając S. K. cios nożem w plecy, oraz przyjęcia, że zdarzenia, opisane w pkt. pkt I i V aktu oskarżenia, stanowią dwa, pozostające w zbiegu realnym, przestępstwa. Niekwestionowany jest fakt udziału oskarżonego A. K. w pobiciu S. K. , tak samo jak i to, że w trakcie tego zdarzenia podjął on zamiar wzięcia noża i uderzenia nim atakowanego. Faktem jest, że oskarżony, w trakcie uczestniczenia w biciu S. K. , nie posiadał przy sobie noża. Nie ustalił jednak sąd meriti , że oskarżony odstąpił od dalszego bicia pokrzywdzonego, uznając zdarzenie za zakończone, a po pewnym czasie powziął zamiar zadania ciosu nożem, po który udał się do domu, przed którym rozgrywało się zdarzenie będące przedmiotem osądu w niniejszej sprawie. Ów zamiar, jak wynika z ustaleń sądu, powstał w trakcie bicia pokrzywdzonego, co musiało łączyć się z udaniem się oskarżonego po nóż, powrotem na miejsce zdarzenia i zadaniem ciosu. Bez znaczenia dla prawnokarnej oceny zachowania oskarżonego pozostaje, w ocenie Sądu Apelacyjnego w Lublinie to, czy oskarżony podjął samodzielnie decyzję o wzięciu noża, czy też uczynił to pod namową innego uczestnika pobicia, co mogłoby być oceniane w aspekcie podżegania. Istotne jest to, że nie ustalił sąd żadnych okoliczności, które pozwalałyby na stwierdzenie, że opisane w pkt. V i I zdarzenia wyczerpujące odpowiednio dyspozycje art. 158 § 1 k.k. i art. 148 § 1 k.k. nie mogą pozostawać w kumulatywnym zbiegu w rozumieniu art. 11 § 2 k.k. Podjęte zaś, na ten temat rozważania (k. 34-35 uzasadnienia zaskarżonego wyroku) w żaden sposób nie przystają do ustaleń faktycznych sądu meriti . Nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie sposób zaakceptować kumulatywnego zbiegu zachowań opisanych w art. 148 § 1 k.k. oraz z art. 158 § 3 k.k. , co jest tak oczywiste, że nie wymaga szerszego uzasadnienia. Ze wszech miar jednak uzasadniona jest kumulatywna kwalifikacja przestępstw opisanych w art. 148 § 1 k.k. i art. 158 § 1 k.k. w sytuacjach, gdy ustalony uczestnik pobicia poweźmie, w trakcie tego zdarzenia, zamiar (choćby wynikowy) spowodowania śmierci człowieka i zamiar ten zrealizuje. Trafnie też, w ocenie sądu odwoławczego, podniesiony został zarzut w rozumieniu art. 438 pkt 3 k.p.k. , w którym zakwestionowano ocenę prawną zachowania oskarżonego realizującego znamiona zbrodni określonej w art. 148 § 1 k.k. , a u podstaw afirmowanego uchybienia, które, z oczywistych powodów, mogło mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, legło stwierdzenie sądu pierwszej instancji, przywołane w uzasadnieniu prawnym odnoszącym się do oceny czynu opisanego, które nie zostało w żaden sposób odnotowane w ustalonym przez sąd pierwszej instancji, a opisanym we wstępnej części uzasadnienia zaskarżonego wyroku, stanie faktycznym. Stwierdzenie to rzuca zupełnie inne światło na zamiar oskarżonego, jaki mu przyświecał podczas zadawania ciosu S. K. . Ustalił sąd pierwszej instancji, że oskarżony w czasie bicia S. K. udał się do domu i zabrał z suszarki nóż, podbiegł do S. K. i wbił mu ten nóż w plecy (str. 5 uzasadnienia). Pomijając stanowisko sądu o niecelowanym uderzeniu, które było absolutnie zamierzone, a ostrze wbiło się w plecy na głębokość 6-8 cm, sąd meriti ustalił, że po zadanym ciosie oskarżony uciekł do domu, a S. K. upadł na ziemię. Nie przedstawił jednak sąd pierwszej instancji w dalszej części ustalonego stanu faktycznego zachowania oskarżonego bezpośrednio po zadanym ciosie. Dopiero w uzasadnieniu prawnym, argumentując zamiar, z jakim działał oskarżony, sąd pierwszej instancji stwierdził, że „ oskarżony specjalnie udał się po nóż do domu, wrócił z nim na miejsce zdarzenia i zadał nim cios w plecy pokrzywdzonego” . Dalej sąd meriti stwierdza: „...działanie miało konkretny cel – w tym przypadku osłabienie pokrzywdzonego i w ten sposób udzielenie pomocy koledze”, a następnie przedstawia stanowisko oskarżonego, że było mu obojętne, gdzie uderzy nożem, co ma świadczyć o obojętności i godzeniu się na zaistnienie każdego skutku, w tym śmiertelnego (str. 28 i 29 uzasadnienia wyroku). Wydaje się, że powyższe rozważania sądu pierwszej instancji w żaden sposób nie przystają do afirmowanego wcześniej oświadczenia oskarżonego, które należy uznać za bezsprzecznie ustalone, chociaż zawarte w uzasadnieniu prawnym. Powiada Sąd Okręgowy w Zamościu, że o zamiarze zabójstwa S. K. zadecydowały wymienione taksatywnie okoliczności ustalone w toku procesu. Jedną z nich jest stwierdzenie, że po zadaniu ciosu oskarżony pobiegł do domu, gdzie w obecności innych osób wyrażając się wulgarnie o S. K. oświadczył, ze go zabił. To oświadczenie oskarżonego nie zostało w żaden sposób ocenione, a przecież w sposób wyraźny może wskazywać na zamiar, z jakim działał oskarżony – a więc na zamiar bezpośredni (nagły), podjęty szybko, bez zastanowienia. Nierozważenie powyższych okoliczności w sposób jednoznacznie wykluczający istnienie innego, niż przedstawiony w zaskarżonym wyroku, zamiaru, z jakim działał oskarżony, a przede wszystkim, sprzeczności i wzajemnie wykluczające się stanowiska w omawianych kwestiach faktycznych i prawnych, uniemożliwiają wydanie, przez sąd odwoławczy, ostatecznego, czy nawet reformatoryjnego orzeczenia. Powoduje to konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Uchylenie zaskarżonego wyroku wobec oskarżonego A. K. w całości spowodowane zostało brakiem możliwości dokonania ustaleń faktycznych w zakresie czynów opisanych w pkt. pkt I i V , co wymagałoby ewentualnego wyłączenia jednego z czynów z art. 158 § 1 k.k. z przyjętej konstrukcji ciągu przestępstw przy wymiarze kary, a w konsekwencji wymierzenia kary za czyn opisany w pkt. II z pozbawieniem oskarżonego praw do instancji i to zarówno w odniesieniu do kar jednostkowych, jak i łącznej. Kontrola odwoławcza ani w granicach zaskarżenia, ani poza granicami wniesionych środków odwoławczych, nie ujawniła ani luk, ani braków w materiale dowodowym sprawy. Nie zachodzi więc konieczność udzielenia szczegółowych wytycznych co do dalszego postępowania w zakresie, w jakim Sąd Apelacyjny nie kwestionuje ustaleń sądu pierwszej instancji, tj. w odniesieniu do pozostałych zarzuconych oskarżonemu czynów, co oznacza, że po odebraniu wyjaśnień od oskarżonego będzie możliwe skorzystanie z uregulowania zawartego w art. 424 § 2 k.k. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy sąd pierwszej instancji oceni, biorąc pod uwagę rozważania sądu odwoławczego, czy oskarżony A. K. w odniesieniu do S. K. dopuścił się dwóch pozostających w zbiegu realnym przestępstw, czy też działania opisane w pkt. pkt I i V aktu oskarżenia należy zakwalifikować kumulatywnie ze zbiegających się przepisów art. 148 § 1 k.k. i z art. 158 § 1 k.k. w rozumieniu art. 11 § 2 k.k. Ponadto, przeanalizuje i wyjaśni kwestie ustalonego, podczas ponownego rozpoznawania sprawy, zamiaru, z jakim oskarżony realizował znamiona przestępstwa opisanego w pkt. I aktu oskarżenia. Sporządzając zaś uzasadnienie wyroku przedstawi, w sposób uporządkowany, wyniki z narady oraz wyjaśni podstawę prawną wyroku tak, aby było możliwe udzielenie odpowiedzi na pytanie, dlaczego taki, a nie inny wyrok został wydany. Będzie też miał na uwadze stanowisko zawarte w apelacji wniesionej na korzyść oskarżonego. Z tych wszystkich względów, Sąd Apelacyjny w Lublinie orzekł jak w wyroku.