Sad powszechny, I C 234/14

Sygn. I C 234/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 kwietnia 2014 r. Sąd Rejonowy w Legnicy I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Joanna Tabor-Wytrykowska Protokolant: sekr. sądowy Magdalena Jagiera po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2014 r. w Legnicy sprawy z powództwa strony powodowej Gminy L. – Zarządu (...) w L. przeciwko pozwanemu E. K. ( K. ) o eksmisję I. nakazuje pozwanemu E. K. ( K. ), aby opuścił, opróżnił i wydał stronie powodowej Gminie L. – Zarządowi (...) w L. lokal mieszkalny nr (...) położony w L. przy ul. (...) ; II. orzeka, iż pozwanemu nie przysługuje prawo do lokalu socjalnego; III. zasądza od pozwanego na rzecz strony powodowej kwotę 320,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 120,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sygn. akt I C 234/14 UZASADNIENIE W pozwie strona powodowa Gmina L. – Zarząd (...) w L. wniosła o nakazanie pozwanemu E. K. , aby wraz ze wszystkimi osobami prawa jego reprezentującymi, opróżnił i wydał stronie powodowej lokal mieszkalny nr (...) , położony w L. przy ul. (...) . Ponadto domagała się zasądzenia od pozwanego na swoją rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu swojego żądania strona powodowa podała, iż lokal mieszkalny nr (...) położony w L. przy ulicy (...) zajmowany jest przez pozwanego bez tytułu prawnego oraz nie zachodzą przesłanki do zawarcia z pozwanym umowy najmu. Pozwany E. K. nie kwestionując prawdziwości okoliczności faktycznych przytoczonych w pozwie, wniósł o oddalenie powództwa w całości, ponieważ nie ma dokąd wyprowadzić się. Podniósł, że opłaty za mieszkanie reguluje na bieżące oraz, że spłacił zadłużenie za poprzedniego najemcę. Sąd ustalił następujący stan faktyczny : Właścicielem lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w L. przy ul. (...) jest Gmina L. – Zarząd (...) w L. . Głównym najemcą w/w lokalu na podstawie umowy najmu lokalu socjalnego z dnia 28 lutego 2011 r. była H. S. – znajoma pozwanego E. K. . Umowa uległa rozwiązaniu na skutek upływu czasu na jaki została zwarta, tj. z dniem 8 stycznia 2014 r. dowód: - akta lokalowe. Pozwany E. K. ma 43 lata, jest żonaty, ale pozostaje z żoną w faktycznej separacji. W mieszkaniu przy ul. (...) zamieszkał w dniu 4 marca 2013 r. Utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę w wysokości 1800 zł netto, na jego utrzymaniu nikt nie pozostaje. Pozwany nie posiada tytułu prawnego do żadnego lokalu mieszkalnego. dowód: - zeznania pozwanego E. K. , 00:10:08, k.

1. Pismem z dnia 7 stycznia 2014 r. pozwany zwrócił się do strony powodowej o nawiązanie z nim umowy najmu lokalu przy ul. (...) . Gmina L. – ZGM w L. odmówiła nawiązania z pozwanym stosunku najmu i wezwała pozwanego do wydania lokalu. dowód: - pismo pozwanego z dnia 07.01.2014 r., k. 8, - pismo strony powodowej z dnia 13.01.2014 r. k.
2. Sąd zważył, co następuje : Powództwo zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 222§1 k.c. , właściciel może żądać od osoby, która włada faktycznie jego rzeczą, ażeby rzecz została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela uprawnienie do władania rzeczą. W sprawie bezsporne było, że Gmina L. jest właścicielem lokalu mieszkalnego położonego w L. przy ul. (...) . Nadto, jak wynika z dokumentów znajdujących się w aktach przedmiotowego lokalu, pozwanemu nie przysługuje tytuł prawny do zajmowanego lokalu. Okoliczność ta została wprost przyznana przez pozwanego, który zajął przedmiotowy lokal wyłącznie za wiedzą i zgodą dotychczasowego najemcy H. S. . W efekcie dopóki trwał stosunek prawny najmu pomiędzy właścicielem mieszkania a H. S. tytuł prawny pozwanego do lokalu wynikał wyłącznie z uzgodnień pomiędzy pozwanym a H. S. . Z tego powodu był nieskuteczny wobec właściciela mieszkania oraz wygasł z momentem wygaśnięcia stosunku najmu lokalu. Następnie pozwany również nie nawiązał stosunku najmu na przedmiotowe mieszkanie, co nie było przez niego kwestionowane oraz wynika z okoliczności faktycznych tej sprawy. Wskazują one bowiem na to, że wolą Gminy było odzyskanie lokalu od pozwanego jako korzystającego z niego bez tytułu prawnego. Na marginesie należy zauważyć, że § 18 ust. 2 uchwały Rady Miejskiej L. z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy L. (Dz.Urz.. Woj. D. . z 2003 r., nr 102, poz. 1967, z 2004 r., nr 150, poz. 2646), traktujący o nawiązaniu umowy najmu lokalu mieszkalnego z osobami, które pozostały po jego opuszczeniu przez najemcę, nie stanowi źródła uprawnienia osób spełniających kryteria wymienione w tym przepisie, bowiem zawarcie umowy najmu zależy od uznania gminy, która zgodnie z przepisami ustawy o ochronie praw lokatorów zaspokaja potrzeby mieszkaniowe wspólnoty samorządowej. W przedmiotowej sprawie Sąd miał też na uwadze, że w sprawach wytaczanych przez powodów-właścicieli, gdzie w grę wchodzi ochrona bezwzględnego prawa jakim jest prawo własności, w szczególności w procesach windykacyjnych, względy natury społecznej i inne należące do sfery osobistej pozwanych (tzw. zasady współżycia społecznego) nie mogą mieć decydującego znaczenia. Sąd Najwyższy jednoznacznie opowiedział się za niedopuszczalnością oddalenia powództwa windykacyjnego na podstawie art. 5 k.c. (por. np. orzeczenie z dnia 22 listopada 1994 r., II CRN 127/94, nie publikowane). Natomiast w orzeczeniu z dnia 25 maja 1973 r., III CRN 97/80 (OSNCP 12/80, poz. 250) Sąd Najwyższy stwierdził, że przy żądaniu eksmisji zasady współżycia społecznego mogą jedynie powodować odroczenie eksmisji, a nie pozbawienie uprawnionego jego prawa podmiotowego w zupełności. W ocenie Sądu, w sprawie nie ujawniono okoliczności o charakterze wyjątkowym, nadzwyczajnym, które uzasadniałyby ograniczenie prawa własności przysługującego Gminie L. . W efekcie powyższego Sąd uznał, iż pozwany zajmuje lokal przy ul. (...) bez tytułu prawnego. Dlatego powództwo podlegało uwzględnieniu na podstawie art. 222 § 1 k.c. , o czym orzeczono jak w punkcie I sentencji wyroku. Rozstrzygniecie w punkcie II wyroku oparte jest na treści art. 14 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r., o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U.01.71.733 ze zm.), zgodnie z którym obowiązkiem sądu nakazującego opróżnienie lokalu jest zbadanie z urzędu czy pozwany spełnia ustawowo określone kryteria do otrzymania lokalu socjalnego (art. 14 ust. 4 ustawy). W ocenie Sądu okoliczności faktyczne ujawnione w tym postępowaniu nie dają podstaw do przyjęcia, że pozwany, spełnia kryteria do otrzymania lokalu socjalnego. W szczególności, Sąd miał na względzie, stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w uchwale z dnia 15 listopada 2001 r. (III CZP 66/2001 ), gdzie wyraźnie zaakcentowano, iż z ochrony przewidzianej w art. 14 ustawy o ochronie praw lokatorów nie korzystają osoby, które nigdy nie dysponowały tytułem prawnym do zajmowanego lokalu, w tym osoby, które objęły go samowolnie. W tym wypadku argumenty dotyczące sytuacji materialnej i rodzinnej pozwanego nie mogą mieć decydującego znaczenia. Niezależnie jednak od tego pozwany nie jest osobą bez dochodów, czy korzystającą z pomocy opieki społecznej, ani w inny sposób nieporadną życiowo. Jak wynika ze złożonych przez niego zeznań pozwany nie jest niezdolny do pracy. Dochody przez niego uzyskiwane są w wysokości powyższej kryterium dochodowego, określonego w uchwale Rady Miasta L. z dnia 26 maja 2003 r. (100 % najniższej emerytury w gospodarstwach jednoosobowych obowiązującej w roku poprzedzającym złożenie wniosku - od 1 marca 2014 r. jest to kwota 844,45 zł). Z tych przyczyn orzeczono jak w punkcie II wyroku. Orzeczenie o kosztach, zawarte w punkcie III wyroku, znajduje uzasadnienie w treści art. 98 k.p.c. , zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę zwróci przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw lub celowej obrony. Do kosztów tych w niniejszej sprawie należy opłata sądowa od pozwu w wysokości 200 zł oraz koszty zastępstwa radcy prawnego w wysokości 120 zł.