w W. woj. (...) poprzez szarpanie za włosy, bicie pięściami po całym ciele, kopanie po całym ciele M. M. spowodował u niej obrażenia w postaci powierzchownego urazu powłok głowy, czym naruszył czynności narządów ciała na czas powyżej dni siedmiu, tj. o czyn z art. 157§1 kk I. M. B. uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt I części wstępnej wyroku, tj. występku z art.
kk i za to na podstawie powołanego przepisu wymierza mu karę roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności II. M. B. uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt II części wstępnej wyroku, tj. występku z art. 157§1 kk i za to na podstawie powołanego przepisu wymierza mu karę roku i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności III. na podstawie art. 85 k.k. i 86§1 k.k. łączy oskarżonemu jednostkowe kary pozbawienia wolności orzeczone w pkt I i II dyspozycji wyroku i orzeka karę łączną 2 (dwóch) lat i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności; IV. na podstawie art. 42§2 kk orzeka wobec M. B. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 (czterech) lat; V. na podstawie art. 49§2 kk orzeka świadczenie pieniężne w wysokości 300 (trzystu) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej; VI. na podstawie art. 63§1 kk zalicza na poczet orzeczonej wobec oskarżonego M. B. kary łącznej pozbawienia wolności okres zatrzymania od dnia 26 stycznia 2014r. do dnia 27 stycznia 2014r. ; VII. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki poniesione w sprawie w kwocie 160 złotych i wymierza mu opłatę w wysokości 400 złotych. UZASADNIENIE W toku przewodu sądowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny: M. B. pozostaje w nieformalnym związku z M. M. . W nocy z 25 stycznia 2014 r. na 26 stycznia 2014 r. para bawiła się w klubie (...) w W. , gdzie zarówno M. B. , jak i M. M. spożywali alkohol. Doszło do kłótni, w wyniku której pokrzywdzona chciała wrócić do siebie do domu na ulicę (...) w W. , a nie spać w mieszkaniu oskarżonego tj. przy ul. (...) w W. . Zdenerwowany M. B. , mimo stanu nietrzeźwości, w jakim się znajdował i orzeczonym zakazie prowadzenia pojazdów mechanicznych postanowił odwieść ją do domu swoim samochodem marki A. (...) o nr rejestracyjnym (...) . Wsadził opierającą się dziewczynę na tylne siedzenie samochodu zaparkowanego przy ul. (...) i ruszył prowadząc pojazd. W samochodzie w czasie jazdy wywiązała się awantura, oskarżony zatrzymał więc samochód na parkingu przy ul. (...) przy hali (...) . Na parkingu tym doszło do pobicia M. M. przez M. B. , który zaczął okładać swoją dziewczynę pięściami po całym ciele, szarpać za włosy, a kiedy przewróciła się na ziemię – kopał ją nogami. W trakcie bicia, kopania i szarpaniny M. B. na przemian wsiadał do samochodu, krzyczał do M. M. , żeby również do niego wsiadła, jeździł po parkingu i ponownie parkował. Pokrzywdzona nie chciała wsiąść do auta i wołała „ratunku”. Całą sytuację obserwował pracujący na nocnej zmianie jako pracownik ochrony hali (...) R. F. , który wezwał policję. Dowód: zeznania R. F. k. 4-5, 29, 100 Zeznania A. P. k. 7, 100 Częściowo wyjaśnienia oskarżonego k. 21, 27, 29-31, 63 Na skutek pobicia przez oskarżonego M. M. doznała obrażeń w postaci powierzchownego urazu powłok głowy, które naruszyły czynności narządu jej ciała na czas powyżej dni siedmiu. Dowód: sprawozdanie z sądowo lekarskich oględzin ciała k. 43 M. B. przyznał się do pobicia M. M. , zaprzeczył jednakże, aby w nocy z 25 na 26 stycznia 2014 r. kierował swoim samochodem. Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie (...) M. B. uznano za winnego prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości i orzeczono wobec niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat . Na dzień 26 stycznia 2014 r. oskarżony nie odzyskał uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi. W chwili zdarzenia oskarżony miał w wydychanym powietrzu 0, 73 mg alkoholu na litr wydychanego powietrza (I badanie). M. B. był także wielokrotnie karany sądownie za przestępstwa przeciwko mieniu, dokumentom i z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Dowód: wyjaśnienia oskarżonego k. 21, 27, 29-31, 63 Odpis wyroku SR w W. k. 46 Dane o karalności k. 39-41 Sąd zważył ponadto, co następuje: W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego wina oskarżonego M. B. nie budzi wątpliwości. Wprawdzie M. M. jako konkubina oskarżonego, skorzystała przed Sądem z prawa do odmowy zeznań, podobnie jak matka oskarżonego A. B. , jednak Sąd stoi na stanowisku, że pozostałe dowody w sprawie są wystarczające do przypisania winy oskarżonemu zarówno w zakresie występku z art. 178 § 4 kk , jak i w zakresie występku z art. 157 §1 kk . I tak M. B. sam przyznał się do tego, że krytycznej nocy w wyniku kłótni pobił M. M. . Samo przyznanie się do winy jeszcze o niej oczywiście nie przesądza, jednak w tym przypadku Sąd dysponował jeszcze niekwestionowanym przez żadną ze stron pod względem wiarygodności sprawozdaniem z sądowo-lekarskich oględzin ciała, które potwierdziło charakter obrażeń pokrzywdzonej oraz zeznaniami R. F. , który obserwował wydarzenia, jakie miały miejsce na parkingu przy hali (...) na osiedlu (...) w W. i widział, jak M. B. zadaje ciosy rękami i nogami M. M. . Relacja R. F. , jako jedynej osoby postronnej, ma zresztą kluczowe znaczenie również dla ustalenia sprawstwa oskarżonego w zakresie występku z art. 178§4 kk . Oskarżony bowiem kategorycznie zaprzeczył, aby w nocy 26 stycznia 2014 r. kierował swoim samochodem marki A. (...) i przedstawił na potwierdzenie swojej wersji wydarzeń świadka O. K. , który zeznał, że krytycznej nocy był kierowcą oskarżonego. Wersja ta jest jednak dla Sądu całkowicie nieprzekonywująca. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na fakt, że jak wynika z notatki urzędowej z dnia 26 stycznia 2014 r. sporządzonej przez interweniującego funkcjonariusza policji, a także bezpośrednich zeznań st. sierż. A. P. , M. B. podczas rozpytania w czasie interwencji policji nie wspomniał nawet jednym słowem o tym, że korzystał tej nocy z pomocy innej osoby w zakresie prowadzenia pojazdu, co powinno być naturalnym i pierwszym wytłumaczeniem, jakie nasuwałoby się, gdyby fakt taki w rzeczywistości miał miejsce. Wątek osoby O. K. pojawił się dopiero podczas przesłuchania M. B. w charakterze podejrzanego. Dlatego Sąd stoi na stanowisku, że jest to wynik przemyślanej i wymyślonej na potrzeby tego postępowania linii obrony M. B. , który zdał sobie sprawę z wagi czynu, którego się dopuścił. Także zeznania R. F. wskazują jednoznacznie, że na miejscu zdarzenia tj. parkingu przy hali (...) znajdował się tylko jeden mężczyzna, który wsiadał do samochodu i jeździł nim po placu oraz bił pokrzywdzoną. Świadek wykluczył, aby samochodem kierowała osoba trzecia. Sąd dał wiarę relacji R. F. , ponieważ jest on osobą postronną, która obserwowała całe zdarzenie z udziałem oskarżonego i pokrzywdzonej z odległości kilku metrów i przedstawiła jedną i niezmienioną wersję wydarzeń. Zeznania świadka mają charakter szczegółowy i logiczny. R. F. wykazał się spostrzegawczością i opisał przebieg zdarzenia z detalami dotyczącymi nie tylko wyglądu uczestników awantury, ale także kolejności zdarzeń. Sąd przyznając zeznaniom R. F. walor wiarygodności odmówił tym samym wiary zeznaniom O. K. . Świadek ten przedstawił zdecydowanie mniej spójną i logiczną wersję wydarzeń, zgodnie z którą to on miał być kierowcą A. (...) krytycznej nocy. Niezrozumiała jest dla Sąd postawa świadka, który najpierw podjął się odwiezienia M. M. do jej miejsca zamieszkania, a następnie po przejechaniu krótkiego odcinka drogi z tego zamiaru zrezygnował uzasadniając to trwającą miedzy oskarżonym, a pokrzywdzoną kłótnią. A przecież świadek zeznał, że wiedział, iż zarówno M. B. i jego dziewczyna znajdują się pod wpływem alkoholu i są skłóceni („ coś miedzy nimi iskrzy”) jeszcze zanim rozpoczął jazdę, więc zmiana decyzji co do odwiezienia pokrzywdzonej jest dla Sądu niezrozumiała. Z niewiadomych względów świadek najpierw zgodził się na przerwanie zabawy w klubie i przyjęcie roli kierowcy dla dalekiego znajomego, żeby zaledwie po przejechaniu krótkiego odcinka drogi porzucić wręcz samochód na parkingu z zamiarem „jak najszybszego powrotu do swojego towarzystwa” . Skoro świadek podjął się pomocy nietrzeźwemu znajomemu przerywając swoją zabawę, to dlaczego pozostawił go przy samochodzie nie interesując się, w jaki sposób M. B. i M. M. wrócą do domu? Wiarygodność zeznań O. K. podważa także fakt, że jak wynika z jego zeznań, nie znał on adresu pokrzywdzonej i gdzie ma w ogóle jechać. Tłumaczenie, że oskarżony wskazał mu ogólny kierunek jazdy nie trafia do przekonania Sądu. Reasumując - całość relacji świadka O. K. jest dla Sądu pozbawiona logiki i spójności, a tym samym nie stanowi poważnej przeciwwagi dla wersji wydarzeń przedstawionej przez R. F. . Uznając winę oskarżonego w zakresie obu zarzucanych mu czynów Sąd wymierzył M. B. za czyn z art. 157 §1 kk karę roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności, a za czyn z art.
85 kk i w ramach art. 86 §1 kk orzekł karę łączną 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności. Przy wymiarze kary łącznej Sąd uwzględnił w szczególności wysoki stopień społecznej szkodliwości czynów, motywację i sposób działania oskarżonego, które zasługują na szczególne potępienie oraz właściwości i warunki osobiste M. B. , jego sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu. Sąd dostrzegając wysoki stopień demoralizacji oskarżonego nie skorzystał z instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary. M. B. był już w przeszłości wielokrotnie karany sądownie, co tym bardziej utwierdza Sąd o konieczności zastosowania bezwzględnej kary pozbawienia wolności. Tylko taka kara w przekonaniu Sądu wpłynie wychowawczo na oskarżonego i zaspokoi społeczne poczucie sprawiedliwości. Na uwagę zasługuje fakt brutalnego zachowania oskarżonego wobec osoby najbliższej, działanie pod wpływem alkoholu i zupełne lekceważenie orzeczonego wcześniej zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Nie może mieć w tym przypadku znaczenia fakt, że M. B. pogodził się z pokrzywdzoną, ponieważ charakter czynu, jakiego się wobec niej dopuścił jest nacechowany wysoką społeczną szkodliwością. Postawa M. M. przy uwzględnieniu, że doznała ona obrażeń ciała na czas powyżej dni 7 nie może mieć decydującego znaczenia przy wymiarze kary. W przekonaniu Sądu M. B. i jego ofiarę łączy toksyczna osobista relacja, która w żaden sposób nie umniejsza winy oskarżonego, a wręcz przeciwnie – wskazuje na bezwzględny sposób działania M. B. , który w głębokim niepoważaniu ma nie tylko orzeczenia sądów i porządek prawny, ale także zdrowie zakochanej w nim kobiety. Zgodnie z art. 42 §2 kk Sąd zobligowany był do orzeczenia wobec M. B. środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 627 kpk i art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych .
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.