← Polska

Sad powszechny, IV U 892/14

Sygn. akt IV U 892/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 października 2014 roku Sąd Okręgowy w Tarnowie – Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Natalia Lipińska Protokolant: st. sekr. sądowy Magdalena Cieśla po rozpoznaniu w dniu 3 października 2014 roku w Tarnowie na rozprawie sprawy z odwołania S. Z. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. z dnia 29 maja 2014 roku nr (...) w sprawie S. Z. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. o prawo do emerytury

  1. zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje odwołującemu się S. Z. prawo do emerytury od dnia 26 listopada 2013 roku;
  2. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. na rzecz odwołującego się S. Z. kwotę 120,00 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sygn. akt IV U 892/14 UZASADNIENIE wyroku Sądu Okręgowego w Tarnowie z dnia 3 października 2014 r. Decyzją z dnia 29 maja 2014 r., nr (...) , Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. , na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1440 ze zm.) oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 ze zm.), odmówił S. Z. przyznania prawa do emerytury. W uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał, że ubezpieczony nie spełnia wymogów określonych w art. 184 powołanej ustawy, od wystąpienia których uzależnione jest nabycie prawa do emerytury, ponieważ nie udokumentował 15- letniego stażu pracy wykonywanej w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, a jedynie 11 lat, 11 miesięcy i 21 dni takiej pracy. W stażu tym organ rentowy nie uwzględnił wnioskodawcy okresów zatrudnienia: w Przedsiębiorstwie (...) w S. od 27 października 1974 r. do 10 listopada 1974 r., od 2 marca 1975 r. do 31 lipca 1975 r. i od 1 sierpnia 1975 r. do 31 grudnia 1975 r., w Wojewódzkim Przedsiębiorstwie (...) w K. od 15 listopada 1974 r. do 1 marca 1975 r., w Przedsiębiorstwie (...) w P. od 1 kwietnia 1976 r. do 16 grudnia 1977 r., ponieważ z przedłożonej dokumentacji nie wynika, aby wnioskodawca w tych okresach wykonywał pracę wymienioną w wykazie, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r., w Przedsiębiorstwie (...) w B. od 15 lipca 1994 r. do 14 kwietnia 1995 r., ponieważ wnioskodawca pracował w tym przedsiębiorstwie w wymiarze ½ etatu oraz w (...) s.c. w B. od 10 marca 1997 r. do 15 listopada 1997 r., ponieważ w świadectwie wykonywania pracy w szczególnych warunkach brak jest pieczątki firmowej i pieczątki imiennej osoby uprawnionej do podpisywania dokumentów. Decyzję tę zaskarżył S. Z. , domagając się jej zmiany i przyznania mu prawa do emerytury, a ponadto zasądzenia na swoją rzecz kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu odwołujący podniósł, że zaskarżona decyzja jest dla niego krzywdząca, ponieważ legitymuje się co najmniej 15- letnim stażem pracy w szczególnych warunkach z tytułu zatrudnienia w Przedsiębiorstwie (...) w S. , w (...) w K. , w Przedsiębiorstwie (...) w P. , a ponadto w firmie (...) w B. od 1 lutego 1991 r. do 31 grudnia 1991 r.- w charakterze kierowcy samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony. Pracował również w (...) s.c. w B. jako kierowca autobusu typu A. . W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie. Podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, podał, że za okresy zatrudnienia w Przedsiębiorstwie (...) w S. i w Przedsiębiorstwie (...) w P. oraz za okres od 1 lutego 1991 r. do 31 grudnia 1991 r. wnioskodawca nie przedłożył świadectw wykonywania pracy w szczególnych warunkach. Bezsporne w niniejszej sprawie było, że odwołujący S. Z. , urodzony (...) r., w dniu (...) r. osiągnął 60 lat życia. Na dzień 1 stycznia 1999 r. ubezpieczony udokumentował 27 lat, 11 miesięcy i 1 dzień okresów składkowych i nieskładkowych oraz staż pracy w szczególnych warunkach w wymiarze 11 lat, 11 miesięcy i 21 dni. We wniosku z dnia 26 listopada 2013 r. odwołujący wniósł o przyznanie mu prawa do emerytury. Zaskarżoną decyzją z dnia 29 maja 2014 r. ZUS Oddział w T. odmówił S. Z. przyznania prawa do tego świadczenia, ponieważ wnioskodawca nie udokumentował 15- letniego stażu pracy wykonywanej w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Odwołujący nie przystąpił do OFE. Sąd ustalił ponadto następujący stan faktyczny sprawy: Od 27 października 1974 r. do 10 listopada 1974 r. i od 2 marca 1975 r. do 31 lipca 1975 r. i odwołujący pracował w Przedsiębiorstwie (...) w S. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony. dowód: - świadectwa pracy z dnia: 11.12.1974 r., 25.01.1989 r., - k. 13, 15 akt ZUS, - zeznania świadka J. J. - 00:25:55-00:42:52, - zeznania świadka R. S. - 00:57:31-01:05:59, - zeznania odwołującego S. Z. 01:09:18-01:16:58, 01:28:36, Przedsiębiorstwo to zajmowało się budową kurników w W. i w T. przy ul. (...) . Zatrudniało około 200 pracowników. Posiadało własną bazę transportową przy ul. (...) . Miało na swoim stanie S. , S. wywrotki, J. i G. oraz Ż. do przewozu dyrektora. W przedsiębiorstwie tym pracowało około 20 kierowców. Samochodami ciężarowymi kierowcy ci przewozili materiały budowlane. Odwołujący na co dzień jeździł S. (...) , S. (...) skrzyniowym o ładowności 5 ton, S. wywrotką o ładowności 4,5 tony, a potem G. (...) o ładowności 4 tony. Nigdy nie był kierowcą Ż. . W ramach dobowego wymiaru czasu pracy, poza obowiązkami kierowcy samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony, nie realizował żadnych innych czynności. Kierowcy, którzy na co dzień jeździli samochodami ciężarowymi, nie byli zresztą kierowani do jazdy Ż. . Odwołujący nigdy nie jeździł samochodem marki Ż. - (...) . dowód: - zeznania świadka J. J. - 00:25:55-00:42:52, - zeznania świadka R. S. - 00:57:31-01:05:59, - zeznania odwołującego S. Z. 01:09:18-01:16:58, 01:28:36, Od 1 sierpnia 1975 r. do 31 grudnia 1975 r. odwołujący był zatrudniony w Przedsiębiorstwie (...) w T. placówka w B. w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku kierowcy. dowód: - świadectwo pracy z dnia 02.01.1976 r.- k. 17 akt ZUS, Od 15 listopada 1974 r. do 1 marca 1975 r. odwołujący pracował w Wojewódzkim Przedsiębiorstwie (...) w K. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony. Na co dzień jeździł S. skrzyniowym o ładowności 5 ton. W ramach dobowego wymiaru godzin, poza obowiązkami kierowcy samochodu ciężarowego, nie realizował żadnych innych czynności. dowód: - świadectwo pracy z dnia 28.02.1975 r.- k. 14 akt ZUS, - umowa o pracę z dnia 14.12.1974 r.- k. 141 akt ZUS, - zeznania odwołującego S. Z. 01:16:58-01:20:18, 01:28:36, Od 1 kwietnia 1976 r. do 16 grudnia 1977 r. odwołujący był zatrudniony w Przedsiębiorstwie (...) w P. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony. Na co dzień jeździł S. (...) wywrotką o ładowności 5 ton. W ramach dobowego wymiaru godzin, poza obowiązkami kierowcy samochodu ciężarowego, nie realizował żadnych innych czynności. dowód: - świadectwo pracy z dnia 16.12.1977 r.- k. 19 akt ZUS, - umowa o pracę z dnia 01.04.1976 r.- k. 106 akt ZUS, - zeznania odwołującego S. Z. 01:20:18, 01:28:36, Od 1 lutego 1991 r. do 31 grudnia 1991 r. odwołujący pracował w firmie (...) N. Z. w B. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony. Firma ta świadczyła usługi transportowe na rzecz (...) . W firmie tej odwołujący zajmował się przewożeniem drzewa i wyrobów drewnianych w kraju i za granicą. Na co dzień był kierowcą J. , S. i ciężarówki V. o ładowności 18-24 tony. W ramach dobowego wymiaru godzin, poza obowiązkami kierowcy samochodu ciężarowego, nie realizował żadnych innych czynności. dowód: - świadectwo pracy z dnia 01.01.1992 r.- k. 28 akt ZUS, - zeznania świadka S. B. - 00:14:31-00:22:37, - zeznania świadka J. P. - 00:49:56-00:54:15, - zeznania odwołującego S. Z.

(1)- 01:24:24, 01:28:36 Od 15 lipca 1994 r. do 14 kwietnia 1995 r. odwołujący był zatrudniony w Przedsiębiorstwie (...) w B. w wymiarze ½ etatu na stanowisku kierowcy- mechanika. dowód: - świadectwo pracy z dnia 14.04.1995 r.- k. 32 akt ZUS, Od 10 marca 1997 r. do 15 listopada 1997 r. odwołujący pracował w (...) s.c. w B. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku kierowcy autokaru. Biuro to świadczyło usługi turystyczne i zajmowało się przewozem osób. Zatrudniało około 7 kierowców. W przedsiębiorstwie tym odwołujący był na co dzień kierowcą autokaru o liczbie miejsc siedzących od 44 do
  1. Jeździł A. albo J. . Przewoził dzieci udające się na wycieczki szkolne albo na basen, uczestników pielgrzymek i pracowników do pracy. Pracę kierowcy autokaru wykonywał w pełnym wymiarze czasu pracy. W ramach dobowego wymiaru godzin nie był kierowany do wykonywania jakichkolwiek innych czynności. dowód: - świadectwo pracy z dnia 15.11.1997 r.- k. 35 akt ZUS, - zeznania świadka H. M. - 00:43:55-00:48:08, - zeznania odwołującego S. Z. 01:24:24, Stan faktyczny w sprawie Sąd ustalił w oparciu o dowody z dokumentów, zeznania świadków i odwołującego. Sąd pozytywie ocenił dowody z dokumentów, których autentyczność oraz wiarygodność, jak również poprawność materialna i formalna nie budziły wątpliwości, zaś ich treść i forma nie były kwestionowane przez strony postępowania. Brak było zatem jakichkolwiek podstaw, także takich, jakie należałoby uwzględnić z urzędu, aby dokumentom tym odmówić właściwego im znaczenia dowodowego. Sąd w całości dał wiarę zeznaniom świadków J. J. , R. S. , S. B. , J. P. i H. M. oraz słuchanego w charakterze strony S. Z. , którzy złożyli depozycje odnośnie rodzaju czynności wykonywanych przez odwołującego w poszczególnych okresach zatrudnienia. Zeznania te zasługiwały na walor pełnej wiarygodności, gdyż wzajemnie ze sobą korespondowały (co do poszczególnych okresów zatrudnienia), były wewnętrznie spójne, logiczne, a przy tym przekonujące w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego. Sąd nie dopatrzył się w nich jakichkolwiek sprzeczności. Zarówno świadkowie, jak i odwołujący wskazali w tych zeznaniach jakiego rodzaju pojazdy wnioskodawca prowadził w poszczególnych okresach zatrudnienia. Zeznania świadków i odwołującego miały więc kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia. Pozostałe okoliczności sprawy Sąd uznał za bezsporne, gdyż nie były w żaden sposób kwestionowane przez strony, zaś dokumenty przedstawione na ich stwierdzenie nie budziły wątpliwości Sądu co do ich autentyczności. Sąd rozważył, co następuje: Odwołanie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS (Dz. U. z 2013 poz. 1440 ze zm.), ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli: 1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat- dla kobiet i 65 lat- dla mężczyzn oraz 2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art.
  2. Emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa (ust. 2). Wymagany w art. 184 ust. 1 pkt 2 okres składkowy i nieskładkowy przewiduje art. 27 powołanej ustawy, w świetle którego wynosi on co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn. Przepis art. 32 ustawy statuuje natomiast, iż ubezpieczonym urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949 r., będącym pracownikami, o których mowa w ust. 2-3, zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w wieku niższym niż określony w art. 27 ust.
  3. Zgodnie z dyspozycją tego przepisu- za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia. Stosownie do treści art. 32 ust. 4 ustawy, wiek emerytalny, o którym mowa w ust. 1, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których osobom wymienionym w ust. 2 i 3 przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych. Mowa tu o rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 ze zm.). Jak wynika z § 1 wskazanego rozporządzenia, stosuje się je do pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze, wymienione w § 4-15 rozporządzenia oraz w wykazach stanowiących załącznik do rozporządzenia. W myśl § 2 ust. 1, okresami uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu uważa się okresy, w których praca w szczególnych warunkach jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Okresy pracy, o których mowa w ust. 1, stwierdza zakład pracy na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia, lub w świadectwie pracy (ust. 2). Zgodnie zaś z § 4 ust. 1, prawo do emerytury nabywa pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A rozporządzenia, jeżeli osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn oraz legitymuje się wymaganym okresem zatrudnienia, w tym co najmniej okresem 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Bezsporne w niniejszej sprawie było, że odwołujący osiągnął wiek 60 lat, posiadał na dzień 1 stycznia 1999 r. wymagany 25- letni okres ubezpieczenia i nie przystąpił do OFE. Rozstrzygnąć natomiast należało, czy wnioskodawca legitymuje się co najmniej 15- letnim stażem pracy w szczególnych warunkach. Ustalając, czy w spornym okresie ubezpieczony rzeczywiście świadczył pracę w szczególnych warunkach, Sąd miał na uwadze, że brak świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach nie przekreśla możliwości ustalania, że ubezpieczony pracę w takim charakterze rzeczywiście wykonywał. W szczególności wnioskodawca może wykazywać innymi środkami dowodowymi, że jego praca świadczona była w warunkach szczególnych. W postępowaniu z zakresu ubezpieczeń społecznych stosuje się bowiem te same reguły dowodzenia, jak w zwykłym procesie cywilnym. Zastosowanie mają zatem art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c. Świadectwo pracy w warunkach szczególnych wydane pracownikowi przez pracodawcę stanowi tylko domniemanie, iż okres pracy w nim podany jest okresem pracy w warunkach szczególnych, o którym mowa w art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS. W sytuacji zatem, kiedy brak wymaganego świadectwa wystawionego przez pracodawcę, sąd może prowadzić postępowanie dowodowe zmierzające do ustalenia, czy praca wykonywana przez stronę, była realizowana w warunkach wymaganych przepisami rozporządzenia i czy ubezpieczony zajmował któreś ze stanowisk pracy wymienionych w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze . Jednocześnie trzeba mieć na uwadze, że świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach oraz zwykłe świadectwa pracy nie są dokumentami urzędowymi w rozumieniu art. 244 § 1 i 2 k.p.c. , gdyż podmiot wydający takie świadectwo nie jest organem państwowym ani organem wykonującym zadania z zakresu administracji państwowej. Tylko dokumenty wystawione przez te organy stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone. Natomiast omawiane świadectwa traktuje się w postępowaniu sądowym jako dokumenty prywatne w rozumieniu art. 245 k.p.c. , które stanowią dowód tego, że osoba, która je podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Dokument taki podlega kontroli zarówno co do prawdziwości wskazanych w nim faktów, jak i co do prawidłowości wskazanej w nim podstawy prawnej. Sąd może więc prowadzić postępowanie dowodowe zmierzające do ustalenia, czy świadczona przez stronę praca była wykonywana w warunkach wymaganych przepisami rozporządzenia i czy ubezpieczony zajmował któreś ze stanowisk pracy wymienionych w załącznikach nr 1 lub 2 do rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (por. wyrok SA we Wrocławiu z dnia 14 lutego 2012 r., III AUa 1717/11, LEX nr 1129731; wyrok SA w Katowicach z dnia 4 listopada 2008 r., III AUa 3113/08, LEX nr 552003; wyrok SA w Białymstoku z dnia 24 września 2008 r., III AUa 795/08, OSAB 2008/4/60-68). Poza tym podkreślić należy, że dla oceny, czy pracownik pracował w szczególnych warunkach, nie ma istotnego znaczenia nazwa zajmowanego przez niego stanowiska, tylko rodzaj powierzonej mu pracy. Praca w szczególnych warunkach to praca wykonywana stale (codziennie) i w pełnym wymiarze czasu pracy (przez 8 godzin dziennie, jeżeli pracownika obowiązuje taki wymiar czasu pracy) w warunkach pozwalających na uznanie jej za jeden z rodzajów pracy wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. (por. wyroki SN: z dnia 19 maja 2011 r., III UK 174/10, LEX nr 901652; z dnia 8 czerwca 2011 r., I UK 393/10, LEX nr 950426; z dnia 1 czerwca 2010 r., II UK 21/10, LEX nr 619638; z dnia 14 września 2007 r., III UK 27/07, OSNP 2008/21-22/325; z dnia 19 września 2007 r., III UK 38/07, OSNP 2008/21-22/329; z dnia 6 grudnia 2007 r., III UK 66/07, LEX nr 483283; z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 210/07, OSNP 2009/5-6/75 i z dnia 24 marca 2009 r., I PK 194/08, LEX nr 528152). Zasadniczą kwestią podlegającą ustaleniu w niniejszym postępowaniu było to, jakiego rodzaju pojazdami kierował odwołujący w poszczególnych okresach zatrudnienia. Pozostałe bowiem okoliczności, tj. czasokres zatrudnienia w danym przedsiębiorstwie, stały charakter zatrudnienia w pełnym wymiarze godzin oraz zajmowane stanowisko kierowcy (a w przypadku (...) s.c. w B. stanowisko kierowcy autokaru) były w sprawie w zasadzie bezsporne. Wynikają one zresztą wprost z treści znajdujących się w aktach organu rentowego świadectw pracy. Trzeba też mieć na uwadze, że odwołujący wykazał przed organem rentowym staż pracy w szczególnych warunkach w wymiarze 11 lat, 11 miesięcy i 21 dni, a zatem do wymaganych przepisami prawa 15 lat takiego stażu brakowało mu jedynie 3 lat i 9 dni. W orzecznictwie podkreśla się, że zasadnicze znaczenie w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych o prawo do tzw. wcześniejszej emerytury mają dowody z dokumentów. W sytuacji jednak, kiedy dokumentów takich brak- jak w niniejszej sprawie- to, czy ubezpieczony w spornych okresach wykonywał pracę w szczególnych warunkach sąd może ustalać w oparcia o zeznania świadków i odwołującego (por. uchwały SN: z dnia 10 marca 1984 r. III UZP 6/84, LEX nr 14625, z dnia 21 września 1984 r. III UZP 48/84, LEX nr 14630 i z dnia 27 maja 1985 r., III UZP 5/85, LEX nr 14635). W niniejszym postępowaniu na podstawie dowodów o charakterze osobowym Sąd ustalił, jakiego rodzaju pojazdami odwołujący kierował w spornych okresach zatrudnienia. W pozostałym bowiem zakresie świadkowie, jak i sam odwołujący potwierdzili to, co wynika z treści świadectw pracy. Zeznania te nie były przy tym ogólnikowe, ale stanowcze i konkretne. Wzajemnie też ze sobą korespondowały. Jeżeli chodzi o okresy zatrudnienia w Przedsiębiorstwie (...) w S. od 27 października 1974 r. do 10 listopada 1974 r. i od 2 marca 1975 r. do 31 lipca 1975 r., świadkowie J. J. i R. S. oraz odwołujący wyraźnie wskazali, że w tym czasie wnioskodawca był kierowcą samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony. Na co dzień jeździł S. (...) , S. (...) skrzyniowym o ładowności 5 ton, S. wywrotką o ładowności 4,5 tony i G. (...) o ładowności 4 tony. Wiadomo przy tym, że w ramach dobowego wymiaru czasu pracy, oprócz obowiązków kierowcy samochodu ciężarowego, odwołujący nie wykonywał żadnych innych czynności, w szczególności nie był kierowcą Ż. . Wprawdzie w aktach organu rentowego znajduje się angaż z dnia 26 października 1974 r., z którego wynika, że z dniem 27 października 1974 r. zaangażowano odwołującego do pracy w (...) B. w charakterze kierowcy samochodu m-ki (...) (k. 102 akt ZUS), niemniej- jak zeznał ubezpieczony- nigdy nie był kierowcą Ż. - (...) . W/w podał przy tym, że równocześnie z nim do pracy przyjęty został starszy kierowca i to jemu przydzielono Ż. (...) . On zaś dostał od razu samochód ciężarowy. To, że w wymienionych wyżej okresach ubezpieczony nie jeździł Ż. (...) potwierdzili świadkowie J. J. i R. S. . Poza tym zauważyć należy, że poza angażem z dnia 26 października 1974 r., brak jest w aktach ZUS jakichkolwiek innych dokumentów, w szczególności kolejnych angaży czy angażu, z których wynikałoby, że w okresach zatrudnienia w Przedsiębiorstwie (...) w S. odwołujący kierował Ż. (...) . Pracę ubezpieczonego w tych okresach uznać więc należało za wykonywaną w szczególnych warunkach, zgodnie z Działem VIII, zatytułowanym: „W transporcie i łączności”, poz. 2 (prace kierowców samochodów ciężarowych o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony) wykazu A, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 07.02.1983 r. Wprawdzie przedsiębiorstwo zatrudniające odwołującego zajmowało się budową kurników w W. i w T. przy ul. (...) , jednak jak wskazali świadkowie, posiadało ono swoją własną bazę transportową. Na stanie miało samochody ciężarowe o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony typu S. , S. wywrotki, J. i G. . Zatrudniało też około 20 kierowców. Celem przewożenia materiałów budowlanych nie korzystało więc z usług zewnętrznych firm transportowych, ale we własnym zakresie zajmowało się transportem. Pracę w charakterze kierowcy samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony, wymienioną w Dziale VIII pod poz. 2 wykazu A, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 07.02.1983 r. odwołujący wykonywał również w firmie (...) w B. od 1 lutego 1991 r. do 31 grudnia 1991 r. Świadkowie S. B. i J. P. oraz sam wnioskodawca wyraźnie podali, że w tym czasie ubezpieczony zajmował się przewożeniem drzewa i wyrobów drewnianych w kraju i za granicą samochodami ciężarowymi typu J. i S. oraz ciężarówką V. o ładowności 18-24 tony. Odwołujący w swoich zeznaniach potwierdził zaś, że w okresie zatrudnienia w firmie (...) w ramach dobowego wymiaru godzin, poza obowiązkami kierowcy samochodu ciężarowego, nie realizował żadnych innych czynności. Kierowcą samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony odwołujący był również w okresie zatrudnienia w Wojewódzkim Przedsiębiorstwie (...) w K. od 15 listopada 1974 r. do 1 marca 1975 r. i w Przedsiębiorstwie (...) w P. od 1 kwietnia 1976 r. do 16 grudnia 1977 r. Jak wynika z zeznań odwołującego, w Wojewódzkim Przedsiębiorstwie (...) na co dzień jeździł on S. skrzyniowym i ładowności 5 ton, a w ramach dobowego wymiaru godzin, poza obowiązkami kierowcy samochodu ciężarowego, nie realizował żadnych innych czynności. W Przedsiębiorstwie (...) zaś był na co dzień kierowcą S. (...) wywrotki o ładowności 5 ton i podobnie jak wcześniej, w ramach dobowego wymiaru godzin, nie kierowano go do wykonywania jakichkolwiek innych czynności. Doliczając ubezpieczonemu wymienione wyżej okresy zatrudnienia do wykazanego przed organem rentowym stażu pracy w szczególnych warunkach, stwierdzić należało, że w/w legitymuje się co najmniej 15- letnim okresem takiej pracy, co uprawnia go do tzw. wcześniejszej emerytury. W tym miejscu zauważyć jedynie należy, że pracę w szczególnych warunkach wnioskodawca wykonywał ponadto w (...) s.c. w B. od 10 marca 1997 r. do 15 listopada 1997 r., gdzie na co dzień, stale i w pełnym wymiarze czasu pracy był kierowcą autokaru o liczbie miejsc siedzących od 44 do 52 typu A. i J. . Na okoliczności te wskazali zgodnie świadek H. M. i sam odwołujący. Praca ta wymieniona została w Dziale VIII, zatytułowanym: „W transporcie i łączności”, pod. poz. 2 (prace kierowców autobusów o liczbie miejsc powyżej 15) wykazu A, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 07.02.1983 r. Za pracę w szczególnych warunkach nie można było natomiast uznać pracy wykonywanej przez odwołującego w Przedsiębiorstwie (...) w B. od 15 lipca 1994 r. do 14 kwietnia 1995 r., ponieważ w przedsiębiorstwie tym ubezpieczony był zatrudniony w wymiarze ½ etatu (nie zaś w pełnym wymiarze czasu pracy, jak tego wymagają przepisy) i na stanowisku kierowcy- mechanika, które nie zostało wymienione w wykazach stanowiących załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. Jeżeli zaś chodzi o okres pracy w Przedsiębiorstwie (...) w T. placówka w B. od 1 sierpnia 1975 r. do 31 grudnia 1975 r., Sąd dysponował jedynie świadectwem pracy potwierdzającym zatrudnienie w tym zakładzie w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku kierowcy. Nie mógł zatem ustalić, jakiego rodzaju pojazdem ubezpieczony kierował w tym czasie. Mając to wszystko na uwadze stwierdzić należało, że zaskarżona decyzja (...) Oddział w T. z dnia 20 maja 2014 r. nie była zasadna. Uwzględniając powyższe, na podstawie powołanych przepisów prawa materialnego oraz art. 477 14 § 2 k.p.c. , Sąd zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznał odwołującemu prawo do emerytury od 26 listopada 2013 r., tj. od daty wniosku. O kosztach zastępstwa procesowego odwołującego Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. , zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik postępowania. Zasądzając na rzecz odwołującego kwotę 120,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, Sąd działał zgodnie z treścią § 12 ust. 2 w związku z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461). Zasądzając na rzecz odwołującego kwotę 120,00 zł Sąd miał na uwadze niezbędny nakład pracy adwokata, charakter sprawy i wkład adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.