Sad powszechny, V Ka 251/14

(1)/ K. / córki Z. i M. ur. (...) w R. oskarżonej o przestępstwa z art. 284 § 2 kk w zw. z art. 12 kk , art. 286 § 1 kk w zw. z art. 286 § 3 kk i art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Raciborzu z dnia 26 lutego 2014 r. sygn. akt II K 1086/13 I.zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: - w punkcie 5 na zasadzie art. 33 § 2 kk wymierza oskarżonej za czyn z art. 284 § 2 kk w związku z art. 12 kk przypisany w punkcie 1 wyroku karę grzywny w wysokości 30 (trzydzieści) stawek dziennych, przyjmując, że jedna stawka grzywny odpowiada kwocie 10,00 (dziesięć) złotych; - w punkcie 2 jako podstawę wymiaru kary wskazuje art. 270§ 1 kk w związku z art. 11 § 3 kk ; - w punkcie 7 jako podstawę orzeczenia środka karnego przepadku na rzecz Skarbu Państwa dowodu rzeczowego w postaci zgłoszenia do promocji firmy (...) wskazuje przepis art. 44 § 2kk ; II.w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III.zwalnia oskarżoną od ponoszenia kosztów postępowania odwoławczego, obciążając nimi Skarb Państwa. Sygn. akt V.2 Ka 251/14 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 26 lutego 2014 r., wydanym w sprawie II K 1086/13 w trybie art.335§1 k.p.k. , Sąd Rejonowy w Raciborzu uznał oskarżoną K. K.

(1)za winną tego, że w okresie od 01.01.2012 r. do 25.09.2012 r. w R. , działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, pracując na stanowisku referenta do spraw sprzedaży, poprzez przyjmowanie pieniędzy na prywatne konto od klientów firmy jak i wypłacanie gotówki z kasy firmy dokonała przywłaszczenia powierzonych jej pieniędzy w kwocie 5.501,45 zł na szkodę firmy (...) w R. własności B. K. , tj. czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa z art.284§2 k.k. w zw. z art.12 k.k. i za to na mocy art.284§2 k.k. wymierzył jej karę 6 miesięcy pozbawienia wolności (punkt 1 wyroku). Tym samym wyrokiem Sąd uznał oskarżoną K. K.

(1)za winną tego, że w dniu 09 lipca 2012 r. w R. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, po uprzednim podrobieniu podpisu B. K. na dokumencie formularza zgłoszeniowego uczestnika promocji C. „Małe Formaty – W. – Lato 2012” i przesłaniu go do firmy (...) sp. z o.o. z siedzibą w B. , wprowadziła w błąd pracowników tej firmy co do autentyczności przesłanego dokumentu oraz wskazanego numeru rachunku bankowego i doprowadziła ich w ten sposób do niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez przelanie kwoty 400,00 zł na jej rachunek bankowy, działając tym samym na szkodę firmy (...) , przy czym czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi, tj. czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa z art.286§1 k.k. w zw. z art.286§3 k.k. i art.270§1 k.k. w zw. z art.11§2 k.k. i za to na mocy art.286§3 k.k. w zw. z art.11§3 k.k. wymierzył jej karę 4 miesięcy pozbawienia wolności (punkt 2 wyroku). Na podstawie art.85 k.k. i art.86§1 k.k. Sąd połączył orzeczone kary pozbawienia wolności i wymierzył oskarżonej karę łączną 8 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art.69§1 i 2 k.k. w zw. z art.70§1 pkt 1 k.k. warunkowo zawiesił oskarżonej wykonanie orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 2 lata. Na podstawie art.33 k.k. wymierzył oskarżonej karę grzywny w wysokości 30 stawek dziennych, ustalając iż jedna stawka wynosi 10 złotych. Na podstawie art.72§2 k.k. zobowiązał oskarżoną do naprawienia wyrządzonej szkody w części przez zapłatę na rzecz pokrzywdzonej B. K. kwoty 400 złotych w terminie 1 miesiąca od uprawomocnienia się wyroku. Na podstawie art.41§2 k.k. orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodu rzeczowego w postaci zgłoszenia do promocji firmy (...) . Na podstawie art.627 k.p.k. i art.617 k.p.k. w zw. z art.6 i art.3 ust.1 ustawy o opłatach w sprawach karnych zasądził od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe obejmujące opłatę w wysokości 240 zł oraz wydatki w wysokości 90 zł. Apelację od powyższego wyroku wywiódł Prokurator, zaskarżając wyrok na niekorzyść oskarżonej w części dotyczącej orzeczenia o karze. Na podstawie art.438 pkt 1 k.p.k. zarzucił wyrokowi: - obrazę przepisów prawa materialnego, a to art.11§3 k.k. , nakazującego wymierzenie kary na podstawie przepisu przewidującego karę najsurowszą w przypadku, gdy czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach ustawy karnej , co miało miejsce w przypadku przestępstwa opisanego w pkt II wyroku, zakwalifikowanego z art.286§1 k.k. w zw. z art.286§3 k.k. i art.270§1 k.k. w zw. z art.11§2 k.k. , zatem należało orzec karę na podstawie art.270§1 k.k. w zw. z art.11§3 k.k. , gdyż występek z art.270§1 k.k. zagrożony jest karą pozbawienia wolności do lat 5, natomiast występek z art.286§3 k.k. zagrożony jest karą pozbawienia wolności do 2 lat; - obrazę przepisów prawa materialnego, a to art.44§1 k.k. i art.41§2 k.k. , polegającą na orzeczeniu przepadku dowodu rzeczowego w postaci zgłoszenia do promocji firmy (...) na podstawie art.41§2 k.k. , przewidującego możliwość orzeczenia zakazu zajmowania wszelkich lub określonych stanowisk, wykonywania wszelkich lub określonych zawodów albo działalności, związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub z opieką nad nimi na zawsze w określonych przypadkach, zamiast prawidłowo na podstawie art.44§2 k.k. przewidującego możliwość lub w określonych przypadkach powinność orzeczenia przepadku przedmiotów służących lub przeznaczonych do popełnienia przestępstwa. W oparciu o tak sformułowane zarzuty oskarżyciel publiczny wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt 2 poprzez przyjęcie jako podstawy skazania art.270§1 k.k. w zw. z art.11§3 k.k. oraz w pkt 7 poprzez „uchylenie orzeczenia przepadku dowodu rzeczowego w postaci zgłoszenia do promocji firmy (...) na podstawie art.41§2 k.k. i orzeczenie tego przepadku na podstawie art.41§1 k.k. ” Obecny na rozprawie apelacyjnej Prokurator zmodyfikował wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku, postulując, by jako prawidłową podstawę orzeczenia przepadku dowodu rzeczowego wskazać przepis art.44§2 k.k. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja Prokuratora była zasadna i skutkowała koniecznością zmiany zaskarżonego orzeczenia. Rację ma skarżący, że Sąd I instancji dopuścił się obrazy przepisów prawa materialnego, nieprawidłowo wskazując podstawę prawną wymierzenia kary za czyn przypisany w pkt 2 wyroku. Zgodnie z brzmieniem art.11§3 k.k. , jeżeli czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach ustawy karnej, sąd wymierza karę na podstawie przepisu przewidującego karę najsurowszą, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu innych środków przewidzianych w ustawie na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów. W rozpoznawanej sprawie oskarżoną K. K.

(1)uznano za winną popełnienia występku, kwalifikowanego kumulatywnie według art.286§1 k.k. w zw. z art.286§3 k.k. i art.270§1 k.k. w zw. z art.11§2 k.k. Spośród zbiegających się przepisów, statuujących przestępstwo oszustwa w wypadku mniejszej wagi oraz przestępstwo fałszerstwa dokumentu, surowszą sankcję przewiduje przepis art.270§1 k.k. (kara grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat), tymczasem Sąd Rejonowy wymierzył oskarżonej karę w oparciu o przepis art.286§3 k.k. (zagrożenie karą grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat dwóch). Nieprawidłowe było nadto powołanie w wyroku przepisu art.41§2 k.k. jako podstawy orzeczenia przepadku dowodu rzeczowego. Wymieniony przepis nie przewiduje orzeczenia przepadku przedmiotów, lecz normuje inny rodzaj środka karnego – zakaz prowadzenia określonej działalności gospodarczej w razie skazania za przestępstwo popełnione w związku z prowadzeniem takiej działalności. W tym zakresie Sąd I instancji dostrzegł swój błąd, przyznając w pisemnym uzasadnieniu wyroku (s.5), że wskutek omyłki przywołał art.41§2 k.k. zamiast - prawidłowo – art.44§2 k.k. Należy uznać, że ten ostatni przepis, przewidujący przepadek przedmiotów, które służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa, znajdował zastosowanie do przypadku, gdy w celu wyłudzenia mienia użyto podrobionego dokumentu jako autentycznego. Na marginesie należy zauważyć, że w pisemnej apelacji skarżący wskazał na obrazę art.44§1 k.k. , stwierdzając zarazem, że w wyroku należało zastosować §2 art.44 k.k. , we wnioskach apelacyjnych domagał się orzeczenia przepadku na podstawie (nieprawidłowo powołanego) przepisu art.41§1 k.k. , zaś opisując uchybienie Sądu meriti zacytował w rzeczywistości treść przepisu art.41§1a k.k. , a nie – jak podano w skardze odwoławczej – art.41§2 k.k. Mając na uwadze powyższe, Sąd odwoławczy – uwzględniając wnioski zmodyfikowane przez Prokuratora obecnego na rozprawie apelacyjnej - zmienił zaskarżony wyrok w punkcie 2 w ten sposób, iż jako podstawę wymiaru kary wskazał art.270§1 k.k. w zw. z art.11§3 k.k. oraz w punkcie 7 - w ten sposób, że jako podstawę orzeczenia środka karnego przepadku dowodu rzeczowego w postaci zgłoszenia do promocji firmy (...) przyjął przepis art.44§2 k.k. Nadto, z urzędu Sąd Okręgowy dostrzegł potrzebę korekty wyroku w zakresie orzeczenia wobec oskarżonej kary grzywny. Sąd I instancji powielił nieprawidłowe stanowisko oskarżyciela publicznego we wniosku o skazanie bez przeprowadzenia rozprawy i – powołując się na art.33 k.k. (bez wskazania jednostek redakcyjnych przepisu) - wymierzył oskarżonej kumulatywną karę grzywny w osobnym punkcie wyroku i bez wskazania, za który z czynów kara ta jest wymierzana. Byt kary grzywny, wymierzanej obok kary pozbawienia wolności na mocy art.33§2 k.k. , związany jest z popełnieniem przestępstwa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, tymczasem sformułowanie punktu 5 zaskarżonego wyroku nasuwa nieodparte skojarzenia z orzeczeniem kumulatywnej kary grzywny w związku z warunkowym zawieszeniem wykonania kary pozbawienia wolności ( art.71§1 k.k. ). W tym stanie rzeczy, po odebraniu stosownych stanowisk Prokuratora i oskarżonej co do modyfikacji wniosku o skazanie, Sąd zmienił zaskarżony wyrok także w ten sposób, iż za występek z art.284§2 k.k. w zw. z art.12 k.k. , przypisany w pkt 1 wyroku, wymierzył oskarżonej na zasadzie art.33§2 k.k. karę grzywny w wysokości 30 stawek dziennych, przyjmując, iż jedna stawka dzienna odpowiada kwocie 10 złotych. W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymano w mocy. Od ponoszenia kosztów postępowania odwoławczego oskarżoną zwolniono, uznając iż przemawiają za tym względy słuszności ( art.624§1 k.p.k. ).