Sad powszechny, V Ka 484/14

Sygn. akt V .2 Ka 484/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 listopada 2014 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach V Wydział Karny Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku w składzie: Przewodniczący: SSO Jacek Myśliwiec Sędziowie: SSO Olga Nocoń SSO Sławomir Klekocki (spr.) Protokolant : Roman Czarnacki w obecności Wandy Ostrowskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2014 r. sprawy: M. M. / M. / syna J. i C. ur. (...) w M. (Niemcy) oskarżonego o przestępstwo z art. 222 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Wodzisławiu Śląskim z dnia 3 marca 2014 r. sygn. akt VI K 805/13 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata K. S. kwotę 420,00 złotych (czterysta dwadzieścia złotych) oraz 23% podatku VAT w kwocie 96,60 złotych (dziewięćdziesiąt sześć złotych sześćdziesiąt groszy), łącznie kwotę 516,60 złotych (pięćset szesnaście złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym; III. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. Sygn. akt V.2 Ka 484/14 UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Wodzisławiu Śląskim wyrokiem z dnia 3 marca 2014r, sygn. akt II K 805/13, uznał oskarżonego M. M. za winnego tego, że w dniu 13 września 2013 roku w T. , poprzez jednokrotne uderzenie dłonią w plecy, naruszył nietykalność cielesną funkcjonariuszki Policji E. J. podczas i w związku z pełnieniem przez nią obowiązków służbowych, tj. czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa z art. 222 §1 kk i za to na mocy tego przepisu wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Na mocy art. 46 §2 kk Sąd orzekł względem oskarżonego M. M. tytułem środka karnego nawiązkę na rzecz pokrzywdzonej E. J. w kwocie 200 złotych. Na podstawie art. 627 kpk i art. 2 ust. 1 pkt 2 Ustawy o opłatach w sprawach karnych Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w kwocie 120 złotych oraz obciążył go wydatkami postępowania w kwocie 90 złotych. Apelację od powyższego wyroku wniósł oskarżony. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja oskarżonego nie zasługuje na uwzględnienie, jako w sposób oczywisty bezzasadna. Wskazać należy, iż dokonując ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie Sąd miał na względzie całokształt zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego i nie uchybił, którejkolwiek z zasad związanych z postępowaniem dowodowym i oceną dowodów. Sąd I instancji wskazał w sposób szczegółowy, które dowody uznał za wiarygodne, a którym waloru tego odmówił i jakie były tego powody. Z tych też względów nie budzi zastrzeżeń Sądu II instancji dokonana przez Sąd Rejonowy ocena zgromadzonych w sprawie dowodów. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Rejonowy w sposób szczegółowy wskazał dowody, na których oparł swoje rozstrzygnięcie. Ustalając stan faktyczny zasadnie Sąd Rejonowy oparł się na zeznaniach świadków E. J. i J. G. , albowiem zeznania tych osób są spójne, logicznie i wzajemnie się uzupełniają. Jednocześnie korespondują z dokumentacją sporządzoną i zgromadzoną zarówno na potrzeby sprawy karnej jak i sprawy o wykroczenie. Z zeznań wskazanych wyżej świadków wprost wynika, iż oskarżony uderzył pokrzywdzoną E. J. , a nadto wskazali oni, iż porozumiewali się oni z oskarżonym w języku polskim i nie mieli z tym żadnego problemu. Zasadnie również Sąd Rejonowy dał wiarę zgromadzonym w sprawie dowodom z dokumentów. Podkreślić należy, iż ich rzetelność i prawdziwość nie były kwestionowane przez żadną ze stron, jak również nie ujawniły się żadne okoliczności, które podważały by wiarygodność tych dokumentów. Jeżeli z kolei chodzi o wyjaśnienia oskarżonego M. M. , to zasadnie Sąd nie dał im wiary w zakresie w jakim oskarżony kwestionował swoje sprawstwo. Wskazać należy, iż wyjaśnienia oskarżonego w tym zakresie pozostają w sprzeczności z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w tym przede wszystkim z zeznaniami świadków E. J. i J. G. . Dokonana przez Sąd Rejonowy ocena materiału dowodowego nie budzi zastrzeżeń. Sąd ten bowiem w sposób szczegółowy wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, którym dowodom dał wiarę, a którym waloru wiarygodności odmówił i w jakim zakresie. Dokonując oceny zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, Sąd Rejonowy dokonał tego w sposób wnikliwy i rzetelny. Ocena materiału dowodowego zaprezentowana w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku dokonana została z uwzględnieniem reguł określonych w treści art. 4 kpk i art. 7 kpk i 410 kpk , zgodna jest z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, nie zawiera również błędów, dlatego też nie sposób zarzucić braku wnikliwości czy też rzetelności rozważaniom Sądu Rejonowego nad zebranymi w sprawie dowodami. Nie przekroczył Sąd przy tym granic swobodnej oceny dowodów, a następnie swój pogląd na ostateczne wyniki przewodu sądowego Sąd w przekonujący sposób uzasadnił w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Z tych też względów Sąd Okręgowy w pełni podziela rozważania Sądu Rejonowego co do oceny zebranych w niniejszej sprawie dowodów i ich ponowna analiza jest bezcelowa. Pisemne motywy zaskarżonego wyroku w pełni odpowiadają dyrektywom określonym treścią art. 424 §1 kpk , stąd też zarzut obrońcy oskarżonego, co do naruszenia tego przepisu jest chybiony. Zdaniem Sądu Okręgowego dokonana przez Sąd Rejonowy ocena materiału dowodowego jest prawidłowa. Sąd I instancji szczegółowo wskazał, którym dowodom dał wiarę, a którym waloru wiarygodności odmówił i z jakich powodów. Dokonana przez Sąd I instancji ocena materiału dowodowego nie budzi zastrzeżeń, albowiem była wnikliwa i rzetelna. Wskazać należy, iż mając na względzie całokształt zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowy nie ulega wątpliwości, iż oskarżony dopuścili się popełnienia zarzucanego mu czynu. Słuszna jest również dokonana przez Sąd I instancji ocena stopnia społecznej szkodliwości czynu zarzuconego oskarżonemu. Mając na uwadze rodzaj i charakter naruszonych dóbr, motywację sprawcy i okoliczności popełnienia czynu, stopień ten jest niewątpliwie wysoki. Odnosząc się do wymiaru orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności w wymiarze 6 miesięcy pozbawienia wolności, Sąd Okręgowy również w tym zakresie podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji. Wymierzając oskarżonemu karę Sąd zasadnie miał na względzie dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 kk . Sąd Rejonowy wziął pod uwagę zarówno przemawiające na korzyść oskarżonego, takie jak młody wiek, jak również te przemawiające na jego niekorzyść, tj. wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu, stopień zawinienia oskarżonego, a także jego dotychczasowa karalność i to za trzy przestępstwa podobne. Trzeba mieć również na uwadze zachowanie oskarżonego po popełnieniu zarzucanego mu czynu, tj. symulowanie przez niego, że nie włada językiem polskim, co w świetle zgromadzonego materiału jest oczywista nieprawdą. Zgodzić się również należy z twierdzeniem Sądu Rejonowego, iż brak jest podstaw do zastosowania wobec oskarżonego dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary. Jedynie bezwzględna kara pozbawienia wolności w orzeczonym wymiarze spełni swoje cele w zakresie prewencji generalnej i indywidualnej, i pozwoli na uświadomienie sprawcy naganności jego postępowania. Należy bowiem mieć na uwadze dotychczasowy sposób życia oskarżonego i fakt, iż poprzednie jego skazania nie skłoniły go do zmiany jego zachowania i postawy wobec funkcjonariuszy publicznych. Jednocześnie zasadnie Sąd orzekł tytułem środka karnego nawiązkę na rzecz pokrzywdzonej E. J. w kwocie 200 złotych – kwota ta z pewnością zrekompensuje pokrzywdzonej krzywdę spowodowaną działaniem oskarżonego. Mając na uwadze powyższe wskazać należy, iż brak jest podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku czy też do jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Z tych też względów Sąd Okręgowy, nie podzielając zarzutów stawianych w apelacji, utrzymał wyrok w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną. O kosztach sądowych orzeczono po myśli art. 636 § 1 kk .