Sad powszechny, V Ka 580/14

Sygn. akt V .2 Ka 580/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 listopada 2014 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach V Wydział Karny Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku w składzie: Przewodniczący: SSO Jacek Myśliwiec (spr.) Sędziowie: SSO Olga Nocoń SSO Janusz Chmiel Protokolant : Roman Czarnacki w obecności Wandy Ostrowskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2014 r. sprawy: K. M. / M. / syna A. i G. ur. (...) w W. oskarżonego o przestępstwo z art. 270 § 1 kk i art. 272 kk w zw. z art. 11 § 2 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Wodzisławiu Śląskim z dnia 16 czerwca 2014r. sygn. akt II K 573/13 I. zmienia zaskarżony wyrok w punkcie 4 w ten sposób iż jako podstawę orzeczonego przepadku dowodów rzeczowych przyjmuje art. 44§2 kk ; II. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. obciąża oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatą za II instancję w kwocie 220 (dwieście dwadzieścia) złotych i zasądza od niego wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 20 (dwadzieścia) złotych. Sygn. akt V.2 Ka 580/14 UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Wodzisławiu Śląskim wyrokiem z dnia 16 czerwca 2014r. sygn. akt II K 573/13 uznał oskarżonego K. M. za winnego tego, że w dniu 13 kwietnia 2012r. używając jako autentyczną i przedkładając uprzednio sfałszowana umowę kupna sprzedaży samochodu marki B. o numerze identyfikacyjnym (...) z dnia 03.04.2012r. podstępnie wprowadził w błąd pracownika Starostwa powiatowego w W. co do autentyczności tej umowy czym wyłudził poświadczenie nieprawdy w decyzji nr (...) wydanej przez Starostę Powiatowego w W. tj. przestępstwa z art. 270 § 1 kk i art. 272 kk przy zast. art. 11 § 2 kk i za to na podstawie art. 270 § 1 kk przy zast. art. 11 § 3 kk skazał go na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk i art. 70 § 1 pkt 1 kk warunkowo zawiesił oskarżonemu wykonanie orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności tytułem próby na okres lat

1. Na podstawie art. 71 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego grzywnę w wysokości 50 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na 20 złotych. Na podstawie art. 44 kk orzekł przepadek dowodów rzeczowych opisanych szczegółowo na k. 57 akt sprawy pod pozycją 2-12 a przechowywanych w aktach sprawy na k.
2. Na podstawie art. 627 kpk i art. 2 i 3 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 220 złotych tytułem opłaty i obciążył go wydatkami postępowania w kwocie 499 złotych. Od powyższego wyroku apelację wniósł obrońca oskarżonego, który na podstawie art. 425 i art. 444 kpk zaskarżył wyrok na korzyść oskarżonego w całości. Powołując się na przepis art. 438 pkt 2 i 3 kpk wyrokowi temu zarzucił:
3. obrazę przepisów prawa procesowego, a to art. 4, art. 7 i art. 410 kpk , mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a to poprzez wybiórcze potraktowanie zebranego w sprawie materiału dowodowego, ocenionego dowolnie, w sposób sprzeczny z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, dokonywaniem ustaleń faktycznych w sprawie w oparciu o dowody nieujawnione na rozprawie, co skutkowało niezasadnym uznaniem oskarżonego winnym zarzuconego mu czynu,
4. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, który miał istotny wpływ na jego treść, polegający na nieprawidłowym przyjęciu, iż oskarżony K. M. w pełni zrealizował znamiona przypisanego mu przestępstwa, podczas gdy na podstawie dowodów ujawnionych na rozprawie nie można uznać aby oskarżony miał świadomość podrobienia umowy z dnia 3 kwietnia 2012r. przez M. B. , a w konsekwencji, iż świadomie wprowadził w błąd pracownika Starostwa Powiatowego w W. co do autentyczności przedłożonej przez niego umowy. Stawiając powyższe zarzuty, na podstawie art. 437 § 2 kpk wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja obrońcy oskarżonego na uwzględnienie nie zasługiwała. Apelacja ta bowiem w zakresie w jakim kwestionowała ustalenia faktyczne w zaskarżonym wyroku pozbawiona była słuszności. Polemizując z ustaleniami faktycznymi autor apelacji usiłował wykazać, że Sąd I instancji bezpodstawnie odmówił wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego zaprzeczającego aby dopuścił się przypisanego mu przestępstwa i ustalenia oparł na zeznaniach świadków M. B. i T. B. , które zdaniem skarżącego budzą wątpliwości. Skarżący kwestionował nadto ocenę dowodów przeprowadzoną przez Sąd I instancji podnosząc, że zgromadzone w sprawie dowody oceniono przekraczając granice swobodnej oceny dowodów. Przed odniesieniem się do tego ostatniego stwierdzenia, należy przede wszystkim podkreślić, że wynikające z art. 7 kpk prawo swobodnej oceny dowodów jest jedną z najistotniejszych prerogatyw Sądu, a zarzut obrazy tego przepisu może być skuteczny tylko wtedy, gdy zostanie wykazane, że Sąd Orzekający oceniając dowody naruszył zasady logicznego rozumowania, nie uwzględnił przy ocenie dowodów wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Z kolei zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia byłby słuszny tylko wtedy, gdyby Sąd I instancji oparł swój wyrok na faktach, które nie znajdują potwierdzenia w wynikach postępowania dowodowego, albo też z faktów tych wysnuł wnioski niezgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Takich uchybień Sąd Rejonowy w przedmiotowej sprawie się nie dopuścił, albowiem Sąd ten wskazał dowody na których oparł ustalenia co do przebiegu transakcji nabycia pojazdu i zachowania się w jej trakcie oskarżonego, a jednocześnie wskazał przesłanki którymi kierował się odmawiając wiary dowodom przeciwnym. Sąd I instancji – mając do wyboru przeciwstawne relacje dotyczącego przebiegu transakcji poczynił ustalenia opierając się na zeznaniach pewnej grupy świadków (w tym M. B. ) uznając je za wiarygodne, zaś wyjaśnieniom oskarżonego tego waloru odmówił. Z faktu, że Sąd merytoryczny dokonał oceny dowodów- do czego zresztą był zobowiązany, nie wynika samo przez się, że poczynione ustalenia faktyczne są błędne jeśli ocena dowodów zebranych w sprawie nie wykracza poza ramy zakreślone w przepisach postępowania, zwłaszcza zaś w art. 4 i 7 kpk . W istocie Sąd Rejonowy dokonał oceny dowodów, w sposób bezstronny , nie przekroczył granic oceny swobodnej, a przy tym wbrew twierdzeniom apelującego uwzględnił zasady wiedzy i doświadczenia życiowego, a swój pogląd na ostateczne wyniki przewodu sądowego przekonująco uzasadnił w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Odnośnie wyjaśnień oskarżonego na których to w istocie bazuje argumentacja apelacji to wpada tylko zauważyć, że wyjaśnienia te zostały poddane przez Sąd I instancji wnikliwej analizie i konfrontując je z całokształtem ujawnionych okoliczności Sąd Rejonowy uznał je w zasadniczym momencie, a to wiedzy, iż podpis pod umową został sporządzony przez M. B. za niewiarygodne. Taka ocena tego dowodu nie zawiera w sobie ani błędu, ani nie jest oceną dowolną skoro została poparta wszechstronną analizą całokształtu okoliczności sprawy . Co do świadka – M. B. na podstawie zeznań których Sąd merytoryczny oparł swoje kluczowe ustalenia faktyczne to zeznania te słusznie Sąd meriti scharakteryzował jako konsekwentne, logiczne i przekonywujące. Należy zwrócić uwagę, że świadek ten znał wcześniej oskarżonego i nie miał żadnego powodu aby złośliwie go pomawiać. Ponadto zeznania te nie zawierają żadnych elementów świadczących o próbie instrumentalnego ich traktowania przez świadka. M. B. od samego początku postępowania szczerze przyznawał się do popełniania zarzucanego mu czynu i wskazywał na udział w nim oskarżonego K. M. . W żadnym stopniu treść tych zeznań nie wskazuje, aby starał on się w jakikolwiek sposób umniejszać swój udział w przestępstwie lub przerzucać winę na oskarżonego. Te cechy zeznań słusznie pozwoliły Sądowi meriti za uznanie ich za szczere i przekonywujące. Generalnie zarzuty i argumenty apelacji miały charakter gołosłownej polemiki, sprowadzały się do negowania ocen i ustaleń sądowych i zastępowania ich ocenami i wnioskami własnymi- w żadnym zaś razie nie podważają one trafności rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego. W świetle zebranego i prawidłowo ocenionego przez Sąd I instancji materiału dowodowego nie ulega wątpliwości , że oskarżony dopuścił się przypisanego mu przestępstwa. Nie budzi również wątpliwości przyjęta przez Sąd prawno- karna kwalifikacja zachowania oskarżonego. Oskarżony przedkładając umowę nabycia pojazdu celem jego rejestracji miał świadomość , iż nie została ona zawarta w D. za kwotę 8.000 euro ale przede wszystkim że nie została ona zawarta z uwidocznionym w niej jako sprzedawcy G. T. , zaś podpis za niego złożony został przez M. B. . Mając powyższe na uwadze i uznając analizę materiały dowodowego dokonana przez Sąd Rejonowy za prawidłową Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie winy, ani też podstaw do jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Również orzeczona przez Sąd I instancji kara pozbawienia wolności oraz grzywna nie noszą cech rażąco niewspółmiernej surowości zwłaszcza, że pierwsza z nich orzeczona została z warunkowym zawieszeniem wykonania. Również kara grzywny uwzględnia sytuację majątkową, rodzinną i zarobkową oskarżonego i nie może być postrzegana jako nadmiernie punitywna. Jedynie z uwagi na błąd redakcyjny zawarty w punkcie 4, gdzie najwyraźniej przez przeoczenie Sąd merytoryczny nie wskazał § 2 art. 44 kk jako podstawy orzeczonego przepadku dowodu rzeczowych konieczna była korekta Sądu Odwoławczego. Z tych względów Sąd Okręgowy orzekł jak w części dyspozytywnej wyroku.