Sad powszechny, II Ca 416/14

Sygn. akt II Ca 416/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ K. , dnia 30 października 2014 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Wojciech Vogt (spr.) Sędziowie: SSO Barbara Mokras SSO Paweł Szwedowski Protokolant: st. sekr. sąd. Jolanta Bąk po rozpoznaniu w dniu 30 października 2014r. w Kaliszu na rozprawie sprawy z powództwa R. Z. przeciwko P. M. i (...) w W. o zapłatę na skutek apelacji pozwanych od wyroku Sądu Rejonowego w Kaliszu z dnia 16 kwietnia 2014r. sygn. akt I C 403/13 I. zmienia punkty 1 i 2 zaskarżonego wyroku i nadaje im następujące brzmienie:

1. zasądza od pozwanych P. M. i (...) w W. na rzecz powoda R. Z. kwotę 31.000 zł (trzydzieści jeden tysięcy zł) z ustawowymi odsetkami od kwoty 30.000 zł od dnia 16 kwietnia 2014 r. tytułem zadośćuczynienia z tym, że spełnienie świadczenia przez jednego z pozwanych zwalnia z obowiązku świadczenia drugiego pozwanego,
2. oddala powództwo w pozostałym zakresie II. apelacje pozwanego P. M. oddala w całości, III. nie obciąża pozwanego P. M. kosztami postępowania odwoławczego, IV. zasądza od powoda na rzecz pozwanego (...) z siedziba w W. kwotę 518 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania odwoławczego. II Ca 416/14 UZASADNIENIE Powód R. Z. wniósł przeciwko pozwanemu P. M. i (...) z siedzibą w W. pozew o zapłatę solidarnie kwoty 12.000 zł zadośćuczynienia. Następnie rozszerzył żądanie pozwu do kwoty 42.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami. Pozwani wnieśli o oddalenie powództwa. Sąd Rejonowy w Kaliszu zasądził od pozwanych P. M. i (...) w W. na rzecz powoda R. Z. kwotę 31.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 18 marca 2013 r. tytułem zadośćuczynienia z ustawowymi odsetkami od dnia 18 marca 2013 r., z tym że spełnienie świadczenia przez jednego z pozwanych zwalnia z obowiązku spełnienia świadczenia drugiego pozwanego. Oddalił powództwo w pozostałym zakresie i orzekł o kosztach postępowania. Rozstrzygnięcie swoje oparł na następujących ustaleniach: W dniu 1 listopada 2010 r. w miejscowości Ż. kierujący samochodem marki D. (...) P. M. dopuścił się czynnej napaści na funkcjonariusza Policji R. Z. w ten sposób, że podczas próby wykonywania przez funkcjonariusza czynności służbowych i po uprzednim otwarciu przez niego drzwi samochodu , złapał go za rękę , przytrzymał, a następnie ruszył samochodem ciągnąc za sobą powoda przez 198 metrów w kierunku przydrożnego drzewa .W rezultacie tego zdarzenia powód doznał obrażeń ciała w postaci otarcia skóry okolicy talerza biodrowego lewego o rozmiarach 9 cm na 3 cm, otarcia skóry lewej okolicy kostki bocznej o wymiarach 2 cz na 2 cm oraz otarcia grzbietu stopy o wymiarach 10 cm na 4 cm. Prawomocnym wyrokiem karnym pozwany P. M. został uznany winnym tego zdarzenia. Odpowiedzialność za P. M. przejął (...) , gdyż nie był on ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej. Powód w wyniku tego zdarzenia był narażony na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia. Po przewiezieniu go do szpitala zastosowano zachowawcze leczenie okolicy śródstopia lewego. Powód korzystał z pomocy psychologa i leczył się psychiatrycznie. Korzystał ze zwolnienia lekarskiego przez okres 2 miesięcy. Do chwili obecnej odczuwa skutki wypadku, ból i drętwienie stopy. Zdarzenie pogorszyło jego stan psychiczny. Powód stał się nerwowy ma trudności ze snem, ma nocne lęki. Powód w chwili wypadku miał 33 lata . Nadal pracuje jako funkcjonariusz Policji. Wojewódzka Komisja Lekarska Ministra Spraw Wewnętrznych w P. orzekła, że uraz jakiego doznał powód skutkuje stałym uszczerbkiem na zdrowiu w wysokości 5%. Rozpoznano u powoda objawy stresu pourazowego Łącznie powod doznał 17 % trwałego uszczerbku na zdrowiu. (...) z siedziba w W. uznał swoja odpowiedzialność co do zasady i przyznał powodowi zadośćuczynienie w wysokości 3.000 zł i ustalił, że powód doznał 2% trwałego uszczerbku na zdrowiu. Powód otrzymał również jednorazowe odszkodowanie z (...) w P. w wysokości 3.400 zł. Zwrot powyższej kwoty Sąd Rejonowy w Kaliszu zasądził od P. M. . Sąd uznał, że należy zasądzić na rzecz powoda kwotę 31.000 zł , która z kwotą 3000 zł już wypłacona powodowi będzie stanowic stosowne zadośćuczynienie. Apelacje od powyższego rozstrzygnięcia złożyli obaj pozwani. Pozwany P. M. zaskarżył wyrok w części zasądzającej i wniósł o jego zmianę przez oddalenie powództwa w tej części. Zarzucił zaniechanie wszechstronnej, a przede wszystkim obiektywnej analizy materiału dowodowego zebranego w sprawie, w szczególności dokonanie błędnej oceny dowodu w postaci opinii sądowo-psychiatrycznej i zasądzenie kwoty wyższej niż wskazywałby na to rozmiar doznanej przez powoda krzywdy. Pozwany (...) zaskarżył wyrok w części, tj. w punkcie 1 wyroku co do kwoty 4.350,19 zł w zakresie zasądzonych odsetek liczonych od kwoty 31.000 zł od dnia 18 marca 2013 r. do dnia poprzedzającego wydanie wyroku przez Sąd I instancji, tj. do dnia 15 kwietnia 2014 r.. Zarzucił naruszenie prawa materialnego art. 481 § 1 w zw. z art. 455 k.c. i art. 445 § 1 k.c. przez ich niewłaściwą interpretację, że odsetki należą się od dnia doręczenia pozwu, a nie prawidłowo od dnia wyrokowania. Zarzucił również naruszenie art. 100 k.p.c. przez niewłaściwe rozdzielenie kosztów. W oparcie o te zarzuty wniósł o stosowną zmianę orzeczenia i oddalenie powództwa w zaskarżonej części i zasądzenie kosztów postępowania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje : Apelacja pozwanego P. M. jest zupełnie bezzasadna. Apelacja Funduszu jest częściowo zasadna. Wbrew zarzutom podniesionym w apelacji pozwanego P. M. Sąd miał podstawy aby oceniając stan zdrowia pozwanego oprzeć się opiniach biegłych psychiatry M. G. i ortopedy A. Z. . Opinie te zostały wydane po szczegółowym badaniu poszkodowanego i analizie dokumentacji lekarskiej. Wnioski wynikające z tych opinii mają swoje uzasadnienie zarówno w zgromadzonej dokumentacji lekarskiej jak i aktualnych badaniach pozwanego. Każdy z biegłych jest specjalista w swojej dziedzinie, a opinie są spójne, logiczne i przekonywujące. Nie istnieją żadne podstawy, które uzasadniałyby kwestionowanie ustaleń, czy wniosków przytoczonych przez biegłych. Skarżący również – poza wskazaniem, że według jego oceny opinie nie są obiektywne – nie przytacza żadnych racjonalnych argumentów, które mogłyby je podważyć. Sąd Okręgowy również nie podzielił poglądu pozwanego P. M. , że kwota przyznanego powodowi zadośćuczynienia nie jest kwota odpowiednią do wielkości doznanej przez niego krzywdy. Należy podkreślić, że powód w wyniku zdarzenia szkodzącego doznał 17% uszczerbku na zdrowiu. Powyższa okoliczność jak również zakres cierpień fizycznych i psychicznych szczegółowo opisanych przez Sąd I instancji w pełni uzasadnia ocenę, że odpowiednia kwotą zadośćuczynienie dla powoda jest kwota 34.000 zł. Rację natomiast ma skarżący (...) , że Sąd Rejonowy nieprawidłowo obliczył odsetki od zasądzonej kwoty. Należy zauważyć, że powód w pozwie domagał się zasądzenia na swoja rzecz kwoty 12.000 zł ale nie wniósł o zasądzenie odsetek ustawowych. Natomiast w piśmie procesowym z dnia 28 lutego 2014 r. rozszerzył żądanie pozwu domagając się zasądzenia dalszej kwoty 30.000 zł z odsetkami od dnia 1 listopada 2010 r. Fundusz otrzymał opis wskazanego pisma procesowego w dniu 6 kwietnia 2014 r., czyli odsetki od tej kwoty należą się – zgodnie z art. 481 k.c. i art. 109 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych i art. . 817 k.c. po 30 dniach od zgłoszenia żądania - czyli od dnia 7 maja 2014 r. Pozwany w apelacji zakwestionował jednak odsetki do dnia poprzedzającego wyrokowanie. Należało więc zmienić początkowy termin odsetek na termin wskazany w apelacji – 16 kwietnia 2014 r. Sąd bowiem nie może orzec ponad żądanie zgłoszone w apelacji. Apelacja w tym zakresie okazała się zasadna mimo błędnej argumentacji, gdyż Sąd Okręgowy nie podziela poglądu, że w wypadku żądania zadośćuczynienia odsetki ustawowe należą się od daty wyrokowania. Odsetki te – zgodnie z art. 481 k.c. – należą się od momentu opóźnienia, które ma miejsce od chwili wezwania zobowiązanego do spełnienia świadczenia, z korekta wynikająca z art. 817 k.c. i 102 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych. Mając na uwadze powyższe okoliczności – zgodnie z art. 385 i 386 k.p.c. – orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 98 i 102 k.p.c. .