Sygn. akt VII Ka 798/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 października 2014 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Dariusz Firkowski Protokolant st. sekr. sądowy Monika Tymosiewicz przy udziale oskarżyciela publicznego asp. szt. Jacka Kępińskiego po rozpoznaniu w dniu 22 października 2014r. sprawy I. S. obwinionej o wykroczenie z art. 51§1 kw na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionej od wyroku Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 11 czerwca 2014r., sygn. akt IX W 590/14 I zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, II zwalnia obwinioną od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. Sygn. akt VII Ka 798/14 UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Olsztynie wyrokiem z dnia 11 czerwca 2014 r. w sprawie IX W 590/14 uznał I. S. za winną tego, że w nocy 11-12 stycznia 2014 r. w godzinach 23.00-02.00 w D. na ul. (...) , będąc właścicielką baru (...) poprzez dopuszczenie do głośnego odtwarzania muzyki i krzyków klientów zakłóciła spoczynek nocny K. K. i D. K. , tj. czynu z art.51 § 1 k.w. i za to z mocy art.51 § 1 k.w. skazał ją na karę grzywny w kwocie 300 (trzysta) złotych. Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 119 k.p.w. zwolnił obwinioną od kosztów postępowania i opłaty. Od powyższego wyroku apelację złożył obrońca obwinionej, który wyrok co do punktu I zaskarżył w całości. Na podstawie art. 109 § 2 k.p.w. w zw. z art. 427 § 2 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. , zarzucił orzeczeniu: 1. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a mianowicie art. 410 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. oraz w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez:
- a)dowolną, a nie swobodną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, ocenioną bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego i przyjęcie, że wyjaśnienia obwinionej nie zasługują na danie im przymiotu wiarygodności pomimo, iż wyjaśnienia te korespondują z istotną częścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym przede wszystkim z zeznaniami funkcjonariuszy policji tj. M. N. i J. P. oraz świadków A. C. , P. C. , A. G. oraz J. W. ,
- b)przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i przyjęcie za wiarygodne jedynie zeznań K. K. , D. K. oraz J. M. podczas gdy zeznania te są sprzeczne z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w tym przede wszystkim z zeznaniami funkcjonariuszy policji tj. M. N. i J. P. , którzy interweniowali w nocy z 11 na 12 stycznia 2014 roku. 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, że obwiniona w nocy z 11 na 12 stycznia 2014 roku w godzinach od 23.00 do 02.00 w D. przy ul. (...) , będąc właścicielką baru (...) poprzez dopuszczenie do głośnego odtwarzania muzyki i krzyków klientów zakłóciła spokój i spoczynek nocny K. K. i D. K. podczas gdy wnikliwa analiza materiału zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego winna zobligować Sąd do dokonania odmiennych ustaleń. . Wskazując na powyższe skarżący wniósł o zmianę wyroku i uniewinnienie I. S. od przypisanego jej wykroczenia z art. 51 § 1 kw Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja obrońcy obwinionej nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie podkreślić należy, że Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń zarówno w aspekcie okoliczności stanu faktycznego, winy obwinionej i kwalifikacji prawnej przypisanego jej czynu, jak również w aspekcie wymierzonej jej kary. Swoje ustalenia Sąd oparł o szczegółową i wnikliwą analizę materiału dowodowego, która nie zawiera błędów natury logicznej czy też faktycznej, która w pełni odpowiada dyrektywom określonym w art. 4 kpk , a przeprowadzone w oparciu o tę analizę wnioskowanie jest zgodne z przesłankami wynikającymi z art. 7 kpk i przekonująco uzasadnione. Odnosząc się do zarzutów skarżącego podniesionych w apelacji stwierdzić trzeba, iż nie są one trafne. Przede wszystkim dlatego, iż Sąd I instancji w sposób jasny wskazał w uzasadnieniu wyroku przesłanki swojego rozstrzygnięcia odnosząc się do zgromadzonych w sprawie dowodów, które stały się podstawą decyzji. Dowody zgromadzone w przedmiotowej sprawie pozwalają na ocenę zachowania obwinionej pod kątem naruszenia obowiązujących przepisów prawa i tym samym uznanie, iż w tym wypadku swoim zachowaniem I. S. naruszyła dyspozycję art. 51 kw. W tej sytuacji nie ma potrzeby ponownego przytaczania całości argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, którą Sąd Okręgowy podziela i należy jedynie zaakcentować niektóre elementy, które przemawiają za odmową podzielenia stanowiska skarżącego w niniejszej sprawie. Przede wszystkim w ocenie Sądu Okręgowego nie sposób przyjąć, aby w ramach postępowania przed Sądem I instancji doszło do dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, ocenionego bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego oraz do przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, albowiem postępowanie to zostało przeprowadzane w szerokim zakresie i pozwoliło na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego. Sąd Rejonowy zasadnie zatem dał wiarę zeznaniom świadków w osobach K. K. , D. K. oraz J. M. . Zeznania tych osób są jasne, spójne, wzajemnie się uzupełniają i znajdują potwierdzenie w zgromadzonych dowodach w postaci : notatki urzędowej k.15, płyty z nagraniami z rejestratora Romów KP D. k.25. Ze zgodnych relacji K. K. i jego córki D. K. wynika, że muzyka odtwarzana w nocy z 11/12 stycznia 2014 r. uniemożliwiała im normalny odpoczynek, gdyż była zbyt głośna. Tę sytuację potwierdziła również sąsiadka wymienionych J. M. , która na prośbę K. K. przyszła do jego mieszkania tej samej nocy i będąc w pokoju D. K. , słyszała głośną muzykę dobiegającą z baru (...) . Wtedy też około godziny 1.30 J. M. zadzwoniła do dyżurnego KP D. i poinformowała go o zdarzeniu. (k. 35v-36, 36, 56v). Zatem nie sposób podzielić zarzutu skarżącego przekroczenia przez Sąd granicy swobodnej oceny dowodów poprzez przyjęcie za wiarygodne zeznań świadków K. K. , D. K. oraz J. M. w sytuacji, gdy zdaniem skarżącego są one sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym, w tym przede wszystkim z zeznaniami funkcjonariuszy Policji M. N. i J. P. . Odnośnie tej rzekomej sprzeczności, to wskazać należy, że wymienieni funkcjonariusze z racji pełnienia swojej funkcji nie mieli interesu w tym, aby zeznawać fałszywie. Co ponadto istotne przyjeżdżając na interwencję do baru siła rzeczy nie mogli nic słyszeć, gdyż nie wysiadali nawet z radiowozu z uwagi na to, że K. K. informował ich po przyjeździe, że muzyka ucichła, a wtedy bar wyglądał na nieczynny (k.53, 53-53v). Tym samym w żadnym wypadku ta relacja funkcjonariuszy nie może stanowić podstawy dla uznania braku zawinienia obwinionej. Odnosząc się do stanowiska skarżącego, zgodnie z którym Sąd nie przyjął do wiadomości wyjaśnień obwinionej. to zaznaczyć trzeba, iż Sąd meriti ocenił wyjaśnienia I. S. w sposób prawidłowy i nie dał im wiary, gdyż pozostawały one w sprzeczności z materiałem dowodowym w postaci zeznań K. K. , D. K. oraz J. M. . W ocenie Sądu Okręgowego Sąd Rejonowy słusznie podniósł, iż wersja zdarzenia przedstawiona przez obwinioną miała stanowić wyraz przyjętej linii obrony w celu uniknięcia odpowiedzialności za zarzucane jej wykroczenie. Podkreślić bowiem należy, że z jednej strony obwiniona wyjaśniała, że w jej lokalu w godzinach nocnych była odtwarzana muzyka, lecz nie na tyle głośno, aby mogła przeszkadzać lokatorom, a z drugiej strony twierdziła, że K. K. robi jej różne złośliwości chcąc utrudnić jej prowadzenie działalności. (k.35-35v) Stąd też mając na uwadze treść wyjaśnień obwinionej nie sposób zgodzić się z twierdzeniem strony skarżącej, jakoby ocena tychże wyjaśnień została dokonana przez Sąd Rejonowy w sposób dowolny bez uwzględnienia tego, że korespondują one m.in. z zeznaniami świadków A. C. , P. C. , A. G. oraz J. W. . Otóż w ocenie Sądu Okręgowego tenże zarzut należy również uznać za chybiony, gdyż Sąd meriti odniósł się do zeznań wymienionych świadków dokonując w sposób prawidłowy i zgodny z zasadami logicznego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Zasadnie Sąd Rejonowy uznał zeznania, że wskazanych świadków nie mogą skutecznie podważyć ustaleń faktycznych w sprawie. Zauważyć zatem należy, że A. C. , w trakcie zeznań przed Sądem w dniu 21 marca 2014 r. stwierdziła, że była ona obecna w czasie zdarzenia z 11/12 stycznia 2014 r., lecz podczas tego samego przesłuchania podała, że „to był weekend, ale nie pamiętam konkretnej daty, ja dosyć często w weekendy bywam w tym lokalu”.(k.36). Twierdziła również, że była świadkiem rozmowy funkcjonariuszy z obwinioną, co faktycznie tego dnia nie miało miejsca. Według relacji świadka P. C. , który mieszka na I piętrze nad barem, dochodzące z baru odgłosy nie są uciążliwe. Wymieniony twierdził na rozprawie w dniu 21 marca 2014 r., że w nocy z 11/12 stycznia żadne hałasy do niego nie docierały, jednakże widział radiowóz policji, zaś w trakcie dalszej wypowiedzi stwierdził : „Nie jestem pewny, czy to było w nocy z 11/12 stycznia, to była jedyna sytuacja, kiedy widziałem radiowóz”(k.36v). Pokreślenia również wymaga to, że wymieniony sam stwierdził, że jego mieszkanie, w przeciwieństwie do lokalu pokrzywdzonych nie graniczy bezpośrednio z barem obwinionej, co jak słusznie podniósł Sąd Rejonowy ma wpływ na kwestię odczuwania skutków jego działalności - k.63 odw. Odnosząc się do zeznań świadka A. G. to wymieniona opowiadała o swojej pracy w barze (...) do roku 2010, kiedy to przestała tam pracować, zatem jej relacje nie mogą dotyczyć sytuacji, która miała miejsce w nocy 11-12 stycznia 2014 r. (k.53v) Co zaś się tyczy zeznań, J. W. , to również nie mogą one zostać uznane za takie, które mogłyby mieć znaczenia dla dokonanie ustaleń w zakresie przedmiotowego zdarzenia w nocy z 11 na 12 stycznia 2014 r. Podkreślić bowiem należy, że J. W. odczytywał wodomierze i został poproszony przez obwinioną o sprawdzenie, czy w mieszkaniu K. K. słychać muzykę, którą wymieniona miała włączyć. Zdaniem J. W. nie było wtedy słychać muzyki, jednakże nie był on w stanie powiedzieć, która to była godzina. Zatem relacja J. W. nie może ani potwierdzić ani wykluczyć sytuacji, jaka miała miejsce w chwili zdarzenia. Zważyć również należy, że nie sposób jest stwierdzić czy wtedy kiedy J. W. odczytywał wodomierze, to czy muzyka, którą włączyła obwiniona miała takie samo natężenie jak w czasie gdy K. K. zgłaszał interwencję (k.53v). W świetle podniesionych okoliczności bezspornym jest, że w nocy 11-12 stycznia 2014 r. w godzinach 23.00-02.00 w D. na ul. (...) , I. S. , będąc właścicielką baru (...) poprzez dopuszczenie do głośnego odtwarzania muzyki i krzyków klientów zakłóciła spoczynek nocny K. K. i D. K. , wypełniając tym samym znamiona czynu z art.51 § 1 k.w. Mając powyższe na uwadze i nie podzielając zarzutów zawartych w apelacji zaskarżony wyrok jako prawidłowy utrzymano w mocy – art.437§1kpk i art.438pkt.2-3 kpk w zw. z art.190§2 kpw . Sąd Okręgowy zwolnił obwinioną od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze uznając, iż przemawiają za tym względy słuszności - art.624§1 kpk w zw. z art.119§1 kpw .