Sad powszechny, IX Ka 153/14

Sygn. akt IX Ka 153/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 maja 2014 roku Sąd Okręgowy w Toruniu IX Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Aleksandra Nowicka Sędziowie SSO Marzena Polak (spr.) SSO Barbara Plewińska Protokolant st.sekr.sądowy Katarzyna Kotarska przy udziale przedstawiciela Urzędu Skarbowego w T. – funkcjonariusza skarbowego Piotra Dłutkowskiego po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2014 roku sprawy M. K. , oskarżonego z art. 83 § 2 kks w zw. z art. 83 § 1 kks , art. 57 § 1 kks , art. 56 § 4 kks na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 17 stycznia 2014 roku sygn. akt II W 102/13 I. uznając apelację za oczywiście bezzasadną, zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego w Toruniu) na rzecz adwokata D. K. kwotę 516,60 zł (pięćset szesnaście złotych sześćdziesiąt groszy) brutto tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym. IX Ka 153/14 UZASADNIENIE M. K. wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 17 stycznia 2014r.wydanym w sprawie II W 102/13 został uznany winnym popełnienia zarzucanych mu czynów, z art. 83 § 2 kks w zw. z art. 83 § 1 kks i art. 57 § 1 kks oraz z art. 56 § 4 kks i za to w myśl art.50 § 1 kks na mocy art. 57 § 1 kks orzekł wobec niego łączną karę grzywny w kwocie 2.000 złotych. Ponadto Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 200 złotych tytułem opłaty oraz obciążył go kosztami sądowymi w kwocie 90 złotych. Apelację od tego orzeczenia wniósł obrońca M. K. , zaskarżając wyrok w całości, zarzucił mu rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu kary łącznej grzywny w kwocie 2.000 złotych w sytuacji, gdy łączna zaległość podatkowa jaką zobowiązany jest uiścić wynosi 15.603 zł, co w konsekwencji powoduje, że oskarżony stanie się jeszcze bardziej niewypłacanym i nie będzie w stanie uiścić ani zaległości podatkowych ani też uiścić orzeczonej kary grzywny. Skarżący podnosząc powyższy zarzut wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez znaczne złagodzenie kary łącznej grzywny. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja jest oczywiście bezzasadna. Na samym wstępie stwierdzić należy, iż zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd I instancji przeprowadził przewód sądowy w sposób wszechstronny i wnikliwy, dokonując wszelkich niezbędnych czynności dowodowych, koniecznych dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Ocena zgromadzonego materiału dowodowego mieściła się przy tym w granicach sędziowskiej swobody, należycie uwzględniając zasady logiki i prawidłowego rozumowania oraz wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego. Pozostawała ona wobec powyższego pod pełną ochroną dyspozycji art. 7 kpk , spotykając się w związku z tym z całkowitą akceptacją Sądu Okręgowego. Odnotowania wymaga również fakt, iż pisemne uzasadnienie zaskarżonego wyroku sporządzone zostało zgodnie ze wszystkimi wymogami, jakie stawia mu art. 424 kpk , pozwalając tym samym Sądowi II instancji na pełną i właściwą ocenę motywów, jakimi kierował się Sąd Rejonowy przy wydaniu orzeczenia. W szczególności w uzasadnieniu tym w sposób niebudzący wątpliwości przedstawione zostały poczynione ustalenia faktyczne, jak i ocena zebranych dowodów. Rozpoznając niniejszą sprawę, w żadnym przypadku Sąd Okręgowy nie dopatrzył się także uchybienia przepisom postępowania karnego. Sąd I instancji w toku procesu zgromadził wszelki materiał niezbędny do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia, uwzględniając okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i niekorzyść oskarżonego. Brak też przesłanek do formułowania twierdzeń, iż niedające się usunąć wątpliwości, rozstrzygnięte miałyby być wbrew regule wyrażonej w art. 5 § 2 kpk , a sprowadzające się do zasady in dubio pro reo . W związku z tym, iż Sąd Odwoławczy w całej rozciągłości aprobuje stanowisko Sądu Rejonowego w zakresie ustalonego stanu faktycznego, oceny materiału dowodowego, jak i w przedmiocie winy oskarżonego, nie ma więc potrzeby, aby w tym miejscu szerzej przytaczać argumentację zawartą w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, a za wystarczające uznać należy odwołanie się do niej. Prawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego oraz właściwa, zgodna z wymogami art. 7 kpk , ocena wszystkich dowodów, doprowadziły Sąd Rejonowy do w pełni trafnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego. Sąd II instancji w całej rozciągłości aprobuje te ustalenia, które to znalazły odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, traktując je jako własne. Sprawstwo przedmiotowego czynu przez oskarżonego wykazane zostało ponad wszelką wątpliwość. Wymierzonej oskarżonemu kary nie można uznać za szczególnie surową. Oscyluje ona raczej w okolicach dolnej granicy zagrożenia ustawowego. Uwzględnia wszelkie okoliczności łagodzące i obciążające i jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu. Ponadto, Sąd Okręgowy nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które stanowiłyby przesłankę bezwzględnej przyczyny odwoławczej, i które stanowiłyby podstawę do uchylenia wyroku. O kosztach postępowania odwoławczego oraz o kosztach obrony z urzędu - Sąd Okręgowy orzekł na podstawie obowiązujących przepisów.