Sad powszechny, IX Ka 166/14

Sygn. akt IX Ka 166/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 czerwca 2014 roku Sąd Okręgowy w Toruniu IX Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący Sędzia SO Aleksandra Nowicka Sędziowie SO Marzena Polak (spr.) SO Mirosław Wiśniewski Protokolant st.sekr.sądowy Magdalena Maćkiewicz przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Toruniu Marzenny Mikołajczak po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2014 roku sprawy S. D. oskarżonego o przestępstwo z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 286 § 1 kk w zb. z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk na skutek apelacji, wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Grudziądzu z dnia 29 stycznia 2014 roku sygn. akt II K 824/13 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że w pkt I podstawę prawną wymiaru kary uzupełnia o art. 14 § 1 kk ; II. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za II instancję, a wydatkami poniesionymi w postępowaniu odwoławczym obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt IX Ka 166/14 UZASADNIENIE S. D. został oskarżony o to, że: w okresie od 10 sierpnia 2012 roku do dnia 9 października 2012 roku w G. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej usiłował doprowadzić A. H. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w nieustalonej kwocie, w ten sposób, że wykorzystując dane personalne w/w sporządził umowę kupna sprzedaży pojazdu marki V. (...) o nr rej. (...) z dnia (...) , na której podrobił podpis A. H. , a następnie przedłożył ową umowę, jako autentyczną pracownikowi firmy ubezpieczeniowej (...) na podstawie której złożył wypowiedzenie umowy ubezpieczenia z dnia (...) , na której to również dokonał podrobienia podpisu A. H. , wprowadzając tym samym w błąd co do danych personalnych faktycznego właściciela przedmiotowego pojazdu, czym scedował na A. H. obowiązek uiszczenia opłaty składki obowiązkowego ubezpieczenia OC - tj. o czyn z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 286 § 1 kk w zb. z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11§ 2 kk . Wyrokiem z dnia 29 stycznia 2014 roku Sąd Rejonowy w Grudziądzu, sygn. akt II K 824/13 uznał oskarżonego za winnego czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, to jest występku z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 286 § 1 kk w zb. z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk z tym ustaleniem, że wartość niekorzystnego rozporządzenia mieniem wynosiła co najmniej 800 zł i za to w myśl art. 11 § 3 kk , na mocy art. 286 § 1 wymierza mu karę 10 ( dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie na mocy art. 69 § 1 kk i art. 70 § 1 pkt 1 kk warunkowo zawiesza na okres próby wynoszący 2 ( dwa) lata. Na mocy art. 33 § 2 kk sąd orzekł wobec oskarżonego S. D. karę grzywny w wysokości 50 ( pięćdziesięciu) stawek dziennych przyjmując, że wysokość jednej stawki wynosi 10 (dziesięć) złotych. Na mocy art. 44 § 2 kk sąd orzekł również przepadek na rzecz Skarbu Państwa oryginału wypowiedzenia umowy ubezpieczenia z (...) znajdującej się na karcie 81 akt. Ponadto sąd zwolnił oskarżonego od obowiązku uiszczenia opłaty, a powstałymi wydatkami obciążył Skarb Państwa. Apelację od powyższego wyroku zaskarżył oskarżyciel publiczny, zaskarżając powyższy wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze na korzyść S. D. . Powyższemu orzeczeniu zarzucił obrazę postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 413 § 1 pkt 6 k.p.k. , polegającą na niewskazaniu zastosowanego przepisu ustawy karnej, tj. art. 14 § 1 kk jako podstawy prawnej wymiaru kary orzeczonej wobec oskarżonego, w sytuacji gdy podstawę prawną wymiaru kary za przypisany oskarżonemu czyn z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 286 1 kk w zb. z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk stanowił art. 14 § 1 kk w zw. z art. 286 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk i podnosząc powyższy zarzut wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wskazanie w jego punkcie I jako podstawy wymiaru kary artykuł 14 § 1 kk w zw. z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk . Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja jest zasadna. Na samym wstępie stwierdzić należy, iż zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd I instancji przeprowadził przewód sądowy w sposób wszechstronny i wnikliwy, dokonując wszelkich niezbędnych czynności dowodowych, koniecznych dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Ocena zgromadzonego materiału dowodowego mieściła się przy tym w granicach sędziowskiej swobody, należycie uwzględniając zasady logiki i prawidłowego rozumowania oraz wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego. Pozostawała ona wobec powyższego pod pełną ochroną dyspozycji art. 7 kpk , spotykając się w związku z tym z całkowitą akceptacją Sądu Okręgowego. Odnotowania wymaga również fakt, iż pisemne uzasadnienie zaskarżonego wyroku sporządzone zostało zgodnie ze wszystkimi wymogami, jakie stawia mu art. 424 kpk , pozwalając tym samym Sądowi II instancji na pełną i właściwą ocenę motywów, jakimi kierował się Sąd Rejonowy przy wydaniu orzeczenia. W szczególności w uzasadnieniu tym w sposób niebudzący wątpliwości przedstawione zostały poczynione ustalenia faktyczne, jak i ocena zebranych dowodów. Rozpoznając niniejszą sprawę, w żadnym przypadku Sąd Okręgowy nie dopatrzył się także uchybienia przepisom postępowania karnego. Sąd I instancji w toku procesu zgromadził wszelki materiał niezbędny do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia, uwzględniając okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i niekorzyść oskarżonego. Brak też przesłanek do formułowania twierdzeń, iż niedające się usunąć wątpliwości, rozstrzygnięte miałyby być wbrew regule wyrażonej w art. 5 § 2 kpk , a sprowadzające się do zasady in dubio pro reo . Jednakże, należy zgodzić się ze skarżącym, iż Sąd meriti błędnie w podstawie wymiaru kary nie umieścił art. 14 par.1 kk , w związku z czym Sąd Okręgowy dokonał stosownej korekty zaskarżonego wyroku – tak jak w wyroku odwoławczym. Ponadto, Sąd Okręgowy nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które stanowiłyby przesłankę bezwzględnej przyczyny odwoławczej, i które stanowiłyby podstawę do uchylenia wyroku z urzędu. Z uwagi na sytuację majątkową i finansową oskarżonych, Sąd Okręgowy zwolnił ich od uiszczenia kosztów sądowych za drugą instancję.