Sad powszechny, XI C 842/14

Sygnatura akt XI C 842/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ W. , dnia 07 października 2014 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu, XI Wydział Cywilny w następującym składzie: Przewodniczący: SSR Anna Małecka Protokolant: Karolina Suder po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 października 2014 r. we W. sprawy z powództwa (...) S.a r.l. w Luksemburgu przeciwko W. K. o zapłatę I. oddala powództwo; II. ustala, że strona powodowa ponosi koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie. Sygn. akt XI C 1534/13 UZASADNIENIE W pozwie złożonym dnia 14 czerwca 2014 r. w elektronicznym postępowaniu upominawczym do Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie strona powodowa (...) S.a r.l. w L. domagała się zasądzenia od pozwanego W. K. kwoty 148,70 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 2 marca 2009 r. do dnia zapłaty oraz zasądzenia na swoją rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu pozwu strona powodowa wskazała, iż nabyła w dniu 3 lipca 2012 r. w drodze przelewu wierzytelności od (...) S.A. wierzytelność wobec pozwanego z tytułu wskazanych faktur VAT: numer (...) z dnia 1 czerwca 2002 r. na kwotę 35,00 zł, płatną do dnia 1 marca 2009 r., numer (...) z dnia 1 czerwca 2002 r. na kwotę 37,90 zł, płatną do dnia 1 marca 2009 r., numer (...) z dnia 1 czerwca 2002 r. na kwotę 37,90 zł, płatną do dnia 1 grudnia 2008 r. i numer (...) z dnia 1 czerwca 2002 r. na kwotę 37,90 zł, płatną do dnia 1 stycznia 2009 r. Postanowieniem z dnia 24 lipca 2013 r. Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie stwierdził skuteczne wniesienie sprzeciwu i utratę mocy nakazu zapłaty w całości oraz przekazał rozpoznanie sprawy Sądowi Rejonowemu dla Wrocławia-Śródmieście we Wrocławiu. Postanowienie to zostało sprostowane w dniu 5 marca (...) . w ten sposób, że jako sąd właściwy wskazano Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu. W pozwie złożonym 21 lipca 2014 r. strona powodowa (...) S.a r.l. w L. domagała się zasądzenia na swoją rzecz kwoty 148,70 zł wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od: kwoty 37,90 zł od dnia 2 grudnia 2008 r. do dnia zapłaty, kwoty 37,90 zł od dnia 2 stycznia 2009 r. do dnia zapłaty, kwoty 37,90 zł od dnia 2 lutego 2009 r. do dnia zapłaty i kwoty 35,00 zł od dnia 2 marca 2009 r. do dnia zapłaty. Na rozprawie w dniu 7 października 2014 r. pozwany zarzucił, że miał zadłużenie wobec (...) S.A. a także podniósł zarzut przedawnienia. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Dnia 3 lipca 2012 r. została zawarta umowa przelewu wierzytelności, której stronami były: (...) S.A. w (...) S.a r.l. w L. , na mocy której (...) S.a r.l. w L. nabył wierzytelności z umów o świadczenie usług. /dowód: umowa z dnia 3.07.2012 r. – k. 20o-21/ Dokument „Częściowego wykazu wierzytelności do umowy o przelew wierzytelności z dnia 3 licpa 2012 r.” między (...) S.A. a (...) S.a r.l. w L. wskazywał, iż zadłużenie W. K. wynosi 148,70 zł, a składają się na nie: należności z faktur VAT: numer (...) z dnia 1 czerwca 2002 r. na kwotę 35,00 zł, płatną do dnia 1 marca 2009 r., numer (...) z dnia 1 czerwca 2002 r. na kwotę 37,90 zł, płatną do dnia 1 marca 2009 r., numer (...) z dnia 1 czerwca 2002 r. na kwotę 37,90 zł, płatną do dnia 1 grudnia 2008 r. i numer (...) z dnia 1 czerwca 2002 r. na kwotę 37,90 zł, płatną do dnia 1 stycznia 2009 r. /dowód: częściowy wykaz wierzytelności – k. 26o/ (...) S.a r.l. w L. sporządził zawiadomienie skierowane do W. K. , zawierające informację do zawarciu umowy przelewu wierzytelności między (...) S.A. a (...) S.a r.l. w L. i wezwanie do zapłaty kwoty 148,70 zł z odsetkami. /dowód: pismo z dnia 14.01.2013 r. – k. 27o/ Sąd zważył, co następuje: Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie, ponieważ strona powodowa (...) S.a r.l. w L. nie wykazała faktycznego przejścia uprawnień na swoją rzecz oraz istnienia wierzytelności a nadto dochodzone roszczenie było przedawnione. Strona powodowa nie wykazała bowiem w sposób nie budzący wątpliwości, że służy jej wierzytelność wobec pozwanego W. K. w określonej w pozwie wysokości, a w szczególności że doszło do skutecznych czynności przenoszących wierzytelność z pierwotnego kontrahenta pozwanego ( (...) S.A. ) na stronę powodową. Oznacza to, że strona powodowa nie wykazała, że służy jej legitymacja czynna w tym postępowaniu. Legitymacja czynna, jak i bierna jest opartym na prawie materialnym uprawnieniem do występowania w charakterze strony w konkretnej sprawie sądowej. Wymóg jej posiadania stanowi przesłankę merytorycznego rozpoznania sprawy, badaną przez sąd w chwili orzekania, gdyż jej brak po stronie choćby jednej ze stron postępowania skutkuje oddaleniem powództwa Podlega ona badaniu sądu z urzędu gdyż w przeciwnym razie sąd nie mógłby wydać rozstrzygnięcia co do istoty sprawy zgodnego z prawdą obiektywną. W pierwszej kolejności należy przytoczyć art. 509 § 1 k.c. , zgodnie z którym wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki ( § 2 art. 509 k.c. ). Na skutek przelewu wierzytelność cedenta (dotychczasowego wierzyciela) przechodzi na cesjonariusza (nabywcę wierzytelności) w takim stanie, w jakim dotychczas istniała. Zasadniczo cesja nie wpływa na kształt wierzytelności, zmienia się jedynie podmiot uprawniony do żądania świadczenia. Z dołączonej przez stronę powodową umowy przelewu wierzytelności zawartej pomiędzy (...) S.A. a (...) S.a r.l. w L. w dniu 3 lipca 2012 r. nie wynika, iż jej przedmiotem jest wierzytelność przysługująca wobec pozwanego. Umowa ta bowiem określa jako swój przedmiot wierzytelności pieniężne szczegółowo określone w załącznikach. Jednocześnie dołączone do akt sprawy informacje o wierzytelnościach będących przedmiotem umowy nie identyfikują i nie indywidualizują w sposób dostateczny przedmiotu przelewu. Należy zauważyć, że „Częściowy wykaz wierzytelności do umowy o przelew z dnia 2012-07-03” (k. 26o) nie jest dokumentem w rozumieniu art. 245 k.p.c. , ponieważ nie jest podpisany. Z przedłożonej przez stronę powodową umowy przelewu wierzytelności nie sposób wywieść, aby jej przedmiotem była wierzytelność przysługująca (...) S.A. przeciwko pozwanemu W. K. . Tym samym dokument ten nie potwierdza, aby (...) S.a r.l. w L. nabył wierzytelność przeciwko pozwanemu i wstąpił w miejsce dotychczasowego wierzyciela, co z kolei uprawniałoby go do żądania spełnienia świadczenia. Sąd uznał, że strona powodowa nie udźwignęła ciężaru udowodnienia faktów, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. Podkreślić przy czym trzeba, że samo twierdzenie strony nie jest dowodem, a twierdzenie dotyczące istotnej dla sprawy okoliczności ( art. 227 k.p.c. ) powinno być udowodnione przez stronę to twierdzenie zgłaszającą (wyrok SN z dnia 22.11.2001 r., sygn. I PKN 660/00, publ. Wokanda 2002/7-8/44). Zgodnie z art. 232 k.p.c. obowiązek wskazania dowodów obciąża przede wszystkim strony a w myśl art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Oznacza to, że ten, kto powołuje się na przysługujące mu prawo, występując z żądaniem obowiązany jest udowodnić okoliczności faktyczne uzasadniające to żądania. Chodzi tu o fakty, które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, wykazujące istnienie prawa. Zgodnie z obowiązującą w postępowaniu cywilnym zasadą kontradyktoryjności sąd nie ma obowiązku zarządzania dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie, ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzania z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (wyrok SN z dnia 17.12.1996 r., sygn. I CKU 45/96, publ. OSNC 1997/6-7/76). Dopuszczenie dowodu z urzędu jest co do zasady prawem a nie obowiązkiem sądu. W związku z powyższym, jeżeli materiał dowodowy zgromadzony przez strony nie daje podstawy do dokonania odpowiednich ustaleń faktycznych sąd musi wyciągnąć ujemne konsekwencje z nieudowodnienia faktów przytoczonych na uzasadnienie żądań lub zarzutów. Wobec powyższego i w myśl art. 232 k.p.c. to strona powodowa była obowiązana wskazać dowody dla stwierdzenia faktu nabycia praw wynikających ze wskazanej w pozwie umowy pożyczki i powinna liczyć się z negatywnymi konsekwencjami jego nieudowodnienia w postaci oddalenia powództwa. Pozwany kwestionował istnienie jego zobowiązania wobec pierwotnego wierzyciela, a strona powodowa w żaden sposób nie wykazała faktu powstania zobowiązania i jego wysokość oraz terminu wymagalności Pozwany podniósł zarzut przedawnienia. Stosownie do art. 117 § 2 k.c. ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie o charakterze majątkowym, po upływie terminu przedawnienia może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia. Przedawnienie roszczenie może być spełnione przez zobowiązanego, lecz uprawniony nie może dochodzić nakazania jego przymusowego wykonania. Do roszczeń z tytułu zapłaty z tytułu umowy usług świadczonej przez pierwotnego wierzyciela będącego przedsiębiorcą stosuje się przepis art. 118. k.c. , zgodnie z którym – o ile przepis szczególny nie stanowi inaczej – termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – trzy lata. Nie budzi wątpliwości w okolicznościach niniejszej sprawy, że roszczenie strony powodowej dotyczy świadczeń, udzielonych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Dlatego też okres przedawnienia wynosi 3 lata. W myśl art. 120 § 1 k.c. bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Zgodnie z poglądami wyrażanymi w doktrynie i w orzecznictwie wymagalność jest to stan, w którym wierzyciel ma prawną możliwość żądania zaspokojenia przysługującej mu wierzytelności, przy czym chodzi tu o stan o charakterze obiektywnym, który ma swój początek w momencie uaktywnienia się wierzytelności. W niniejszej sprawie pierwotne terminy wymagalności określał wynikają z dat wystawienia faktur VAT wskazanych w pozwie i częściowym wykazie wierzytelności (2002 r.). Pozew w niniejszej sprawie został wniesiony dnia 14 czerwca 2013 r. Dlatego też całe roszczenie trzeba uznać za przedawnione. W związku z przedawnieniem należności głównej przedawnieniu uległy także należne odsetki od kwot za poszczególne okresy rozliczeniowe, które przedawniają się najpóźniej z chwilą przedawnienia się roszczenia głównego (uchwała 7 sędziów SN z dnia 26.01.2005 r., sygn. III CZP 42/04, publ. OSNC 2005/9/149). Z uwagi na powyższe sąd oddalił powództwo orzekając jak w punkcie I wyroku. Orzeczenie o kosztach w punkcie II zostało oparte o przepis art. 98 k.p.c. , który nakłada na stronę przegrywającą obowiązek zwrotu przeciwnikowi kosztów celowej obrony i dochodzenia praw, statuując zasadę odpowiedzialność za wynik procesu. Sąd nie obciążył strony powodowej kosztami postępowania z uwagi na fakt, iż pozwany nie zgłosił, by poniósł jakiekolwiek koszty związane z postępowaniem. Z tych względów sąd orzekł jak w wyroku. ZARZĄDZENIE 1. odnotować w kontrolce środków odwoławczych; 2. odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi strony powodowej bez pouczenia; 3. kalendarz 14 dni.