Sad powszechny, IV U 271/14

Sygn. akt IV U 271/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 listopada 2014 roku Sąd Okręgowy w Nowym Sączu Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Alicja Kowalska-Kulik Protokolant: sekr. sąd. Ewa Rusnarczyk po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2014 roku w Nowym Sączu na rozprawie odwołania M. J. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w N. z dnia 20 lutego 2014 roku znak: (...) w sprawie M. J. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w N. o emeryturę pomostową I. zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje M. J. emeryturę pomostową od dnia 1 lutego 2014 roku. II. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w N. na rzecz M. J. kwotę 240 złotych (słownie: dwieście czterdzsieści złotych ) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego. Sygn. akt IV U 271/14 UZASADNIENIE wyroku z dnia 4 listopada 2014 roku Decyzją z dnia 20 lutego 2014 r., znak: (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w N. w oparciu o art. 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2013 roku, poz. 1440 ze zm.) oraz przepisy ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych (Dz. U. z 2008 r., nr 237, poz. 1656) odmówił przyznania M. J. emerytury pomostowej. Uzasadniając decyzję organ rentowy wskazał, że do pracy w warunkach w warunkach szczególnych zaliczył okresy zatrudnienia: od dnia 26 listopada 1971 roku do dnia 25 maja 1973 roku i od dnia 1 stycznia 2009 roku do dnia 30 czerwca 2010 roku (zgodnie ze złożonym przez pracodawcę drukiem ZUS ZSWA). Jednocześnie organ rentowy wskazał, iż nie zaliczył do stażu pracy w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze okresu od dnia 1 kwietnia 2005 roku do dnia 30 listopada 2008 roku na stanowisku kierowcy autobusów na linii lokalnej powyżej 15 osób ze względów formalnych, tj. braku pieczątki pracodawcy i braku pieczątki imiennej osoby wystawiającej zaświadczenie z dnia 6 lutego 2014 r. Od powyższej decyzji odwołał się M. J. , wskazując, że organ rentowy niezasadnie nie uwzględnił mu jako zatrudnienia w szczególnych warunkach okresów pracy: w firmie (...) R. W. w B. od 1 maja 1976 r. do 31 maja 1978 r. na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego powyżej 3,5 tony, w Spółdzielni (...) w G. od dnia 14 sierpnia 1978 roku do dnia 28 lutego 1989 roku na stanowisku kierowcy samochodów ciężarowych powyżej 3,5 tony i od dnia 1 kwietnia 2005 roku do dnia 30 listopada 2008 roku w firmie Usługi (...) B. K. na stanowisku kierowcy autobusów na linii lokalnej powyżej 15 osób. Podał, że w Spółdzielni w G. pracował jako kierowca w pełnym wymiarze czasu pracy, nigdy nie wykonywał natomiast pracy mechanika. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy podnosząc argumentację, której użył w zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie odwołania. Zakład Ubezpieczeń Społecznych wskazał nadto, że odwołujący udowodnił na dzień 1 stycznia 1999 roku okresy ubezpieczenia: składkowe w wymiarze 37 lat, 10 miesięcy i 13 dni oraz nieskładkowe w wymiarze 3 lat, 8 miesięcy i 10 dni, w tym okres pracy w warunkach szczególnych wynoszący 2 lata, 10 miesięcy i 7 dni. Do pracy w warunkach szczególnych organ rentowy uznał okresy od dnia 26 listopada 1971 roku do dnia 25 maja 1973 roku oraz od dnia 1 stycznia 2009 roku do dnia 30 czerwca 2010 roku (zgodnie ze złożonym przez pracodawcę drukiem ZUS ZSWA). Organ rentowy odmówił przyznania świadczenia gdyż odwołujący nie udowodnił okresu pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wynoszącego co najmniej 15 lat. Bezspornym w niniejszej sprawie jest, że M. J. , ur. (...) , legitymuje się stażem ubezpieczeniowym wynoszącym 41 lat, 6 miesięcy i 23 dni. Organ rentowy do pracy w warunkach w warunkach szczególnych zaliczył okresy zatrudnienia: od dnia 26 listopada 1971 roku do dnia 25 maja 1973 roku, od dnia 1 stycznia 2009 roku do dnia 30 czerwca 2010 roku (zgodnie ze złożonym przez pracodawcę drukiem ZUS ZSWA). Odwołujący nie pozostaje w zatrudnieniu z uwagi na rozwiązanie stosunku pracy w dniu 14 grudnia 2012 roku. Wniosek o przyznanie emerytury pomostowej M. J. złożył w dniu 7 lutego 2014 roku. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W okresie od dnia 1 maja 1976 roku do dnia 31 maja 1978 roku (2 lata i 1 miesiąc) M. J. zatrudniony był na stanowisku kierowcy pojazdów ciężarowych o ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony, w pełnym wymiarze czasu pracy u R. W. prowadzącego działalność (...) w B. . Odwołujący jeździł samochodem marki S. , przewożąc materiały budowlane (żwir, piasek, pustaki, cegły. Niejednokrotnie zdarzało się, że odwołujący pracował ponad 8 - godzinny wymiar czasu pracy. /dowód: świadectwo pracy z dnia 1 czerwca 1978 r. k. 29 akt ZUS, zeznania świadka R. K. nagranie od 00:29:21 min – płyta z nagraniem k.57, zeznanie świadka J. R. nagranie od 00:37:35 min – płyta z nagraniem k.57, zeznania odwołującego M. J. nagranie od 00:53:15 min - płyta z nagraniem k. 57 / W okresie od dnia 14 sierpnia 1978 roku do dnia 28 lutego 1989 roku (10 lat, 6 miesięcy i 15 dni) M. J. zatrudniony był na stanowisku kierowcy pojazdów ciężarowych o ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony, w pełnym wymiarze czasu pracy w Spółdzielni (...) w G. . Wraz z odwołującym pracowali: S. F. (w okresie od dnia 14 marca 1980 roku do stycznia 2007 roku), R. P. (od dnia 1 marca 1984 roku do dnia 30 listopada 1995 roku jako zaopatrzeniowiec, kierownik warsztatów, magazynier i administrator) oraz I. M. (w latach 1971 – 1991 na stanowisku księgowa oraz kierownik zaopatrzenia transportu gospodarki materiałowej). M. J. jeździł samochodem marki S. , rozwożąc materiały budowlane (m.in. żwir, piasek, cegłę, deski). Odwołujący oceniany był jako bardzo dobry pracownik, a z uwagi na okoliczność, iż w w/w Spółdzielni obowiązywał tzw. „sztywny” taryfikator stanowisk pracy, nie mógł otrzymać wyższego wynagrodzenia na stanowisku kierowcy. W związku z powyższym z dniem z dniem 1 października 1987 roku zmieniono odwołującemu się formalnie angaż na stanowisko kierowcy samochodów ciężarowych - mechanik napraw pojazdów ciężarowych, co umożliwiło przyznanie odwołującemu wyższego wynagrodzenia. W rzeczywistości odwołujący nadal, do końca zatrudnienia, wykonywał wyłącznie pracę kierowcy samochodu ciężarowego. Spółdzielnia nie posiadała warsztatu naprawczego, ani nie zatrudniała mechanika; naprawy pojazdów (poza drobnymi) wykonywano poza Spółdzielnią. /dowód: świadectwo pracy z dnia 21 grudnia 2001 roku k. 31 akt ZUS, zeznania świadka S. F. nagranie od 00:00:14 min – płyta z nagraniem k. 57, zeznania świadka I. M. nagranie od 00:15:51 min – płyta z nagraniem k.57, zeznanie świadka R. P. nagranie od 00:22:50 min – płyta z nagraniem k.57, zeznania odwołującego M. J. nagranie od 00:53:15 min - płyta z nagraniem k. 57, angaż z dnia 16 listopada 1987 roku k.22 akt osobowych odwołującego, akta osobowe/ W okresie od dnia 1 kwietnia 2005 roku do dnia 30 listopada 2008 roku odwołujący M. J. zatrudniony był na stanowisku kierowcy autobusów na linii lokalnej (powyżej 15 osób) w transporcie publicznym, w pełnym wymiarze czasu pracy w firmie B. K. prowadzącego działalność gospodarczą Usługi (...) w G. . Odwołujący jeździł autobusami na linii G. – G. . Na wyposażeniu powyższej firmy były autobusy powyżej 20 miejsc, S. (60 miejsc), V. (54 miejsc), W. ( 50 miejsc), A. ( 40 miejsc). W firmie zatrudnionych było ok 2-4 kierowców. Odwołujący wykonywał drobne naprawy przy pojazdach (przeglądy) po godzinach pracy. Niejednokrotnie zdarzało się, że odwołujący pracował jako kierowca ponad 8 - godzinny wymiar czasu pracy. /dowód: świadectwo pracy z dnia 30 listopada 2008 roku k. 41 akt ZUS, zaświadczenie z dnia 6.02.2014 r. k. 13 akt ZUS t.II, zeznania świadka B. K. nagranie od 00:42:32 min – płyta z nagraniem k. 57, zeznania odwołującego M. J. nagranie od 00:53:15 min - płyta z nagraniem k. 57, akta osobowe- w załączeniu/ Sąd ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, aktach osobowych oraz na podstawie zeznań świadków R. K. , J. R. , S. F. , I. M. , R. P. , B. K. i zeznań odwołującego M. J. . Sąd uznał zeznania w/w świadków jako w pełni wiarygodne; były one spójne, stanowcze i logiczne, a także w całości zgodne z zeznaniami odwołującego. W ocenie Sądu brak jest jakichkolwiek podstaw do podważenia wiarygodności zeznań w/w świadków oraz odwołującego. Sąd zważył, co następuje: Odwołanie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych (Dz. U. z 2008 r., nr 237, poz. 1656), prawo do emerytury pomostowej, z uwzględnieniem art. 5-12 , przysługuje pracownikowi, który spełnia łącznie następujące warunki: 1)urodził się po dniu 31 grudnia 1948 r.; 2)ma okres pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze wynoszący co najmniej 15 lat; 3)osiągnął wiek wynoszący co najmniej 55 lat dla kobiet i co najmniej 60 lat dla mężczyzn; 4)ma okres składkowy i nieskładkowy, ustalony na zasadach określonych w art. 5-9 i art. 11 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i co najmniej 25 lat dla mężczyzn; 5)przed dniem 1 stycznia 1999 r. wykonywał prace w szczególnych warunkach lub prace w szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ustawy lub art. 32 i art. 33 ustawy o emeryturach i rentach z FUS; 6)po dniu 31 grudnia 2008 r. wykonywał pracę w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3; 7) nastąpiło z nim rozwiązanie stosunku pracy. Zgodnie z art. 3 ust. 1 cyt. ustawy, prace w szczególnych warunkach to prace związane z czynnikami ryzyka, które z wiekiem mogą z dużym prawdopodobieństwem spowodować trwałe uszkodzenie zdrowia, wykonywane w szczególnych warunkach środowiska pracy, determinowanych siłami natury lub procesami technologicznymi, które mimo zastosowania środków profilaktyki technicznej, organizacyjnej i medycznej stawiają przed pracownikami wymagania przekraczające poziom ich możliwości, ograniczony w wyniku procesu starzenia się jeszcze przed osiągnięciem wieku emerytalnego, w stopniu utrudniającym ich pracę na dotychczasowym stanowisku; wykaz prac w szczególnych warunkach określa załącznik nr 1 do ustawy. Z kolei prace o szczególnym charakterze to prace wymagające szczególnej odpowiedzialności oraz szczególnej sprawności psychofizycznej, których możliwość należytego wykonywania w sposób niezagrażający bezpieczeństwu publicznemu, w tym zdrowiu lub życiu innych osób, zmniejsza się przed osiągnięciem wieku emerytalnego na skutek pogorszenia sprawności psychofizycznej, związanego z procesem starzenia się; wykaz prac o szczególnym charakterze określa załącznik nr 2 do ustawy ( art. 3 ust.3 ustawy o emeryturach pomostowych ) Za pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach uważa się pracowników wykonujących po dniu wejścia w życie ustawy, w pełnym wymiarze czasu pracy, prace, o których mowa w ust. 1 (art. 3 ust. 4 cyt. ustawy). Za pracowników wykonujących prace o szczególnym charakterze uważa się pracowników wykonujących po dniu wejścia w życie ustawy, w pełnym wymiarze czasu pracy, prace, o których mowa w ust. 3 (art. 3 ust. 5 cyt. ustawy). Za pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze uważa się również osoby wykonujące przed dniem wejścia w życie ustawy prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ustawy lub art. 32 i art. 33 ustawy o emeryturach i rentach z FUS (art. 3 ust. 7 cyt. ustawy). W myśl art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS, dla celów ustalenia uprawnień, o których mowa w ust. 1 (prawo do emerytury), za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia. Zgodnie z ust. 4 tego przepisu, wiek emerytalny, o którym mowa w ust. 1, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których osobom wymienionym w ust. 2 i 3 przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych. Przepisy te to rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U.83 Nr 8 poz. 43 ze zm.). Wyszczególnienie prac uznawanych za wykonywane w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze zawierają wykazy A i B stanowiące załącznik do rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze . Zgodnie z wykazem A, dział VIII, pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku, za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze uważa się osoby wykonujące prace kierowców samochodów ciężarowych o dopuszczalnym ciężarze całkowitym przekraczającym 3,5 tony , specjalizowanych, specjalistycznych (specjalnych), pojazdów członowych i ciągników samochodowych balastowych, autobusów o liczbie miejsc powyżej 15, samochodów uprzywilejowanych w ruchu w rozumieniu przepisów o ruchu na drogach publicznych, trolejbusów i motorniczych tramwajów. W przedmiotowej sprawie do okoliczności bezspornych należało, że odwołujący się M. J. , ur. (...) , ukończył 60 lat. Odwołujący legitymuje się stażem ubezpieczeniowym wynoszącym ponad 25 lat, tj. 41 lat, 6 miesięcy, 23 dni. Organ rentowy do pracy w warunkach szczególnych zaliczył okresy zatrudnienia: od dnia 26 listopada 1971 roku do dnia 25 maja 1973 roku, od dnia 1 stycznia 2009 roku do dnia 30 czerwca 2010 roku tj. 2 lata, 10 miesięcy i 7 dni. Ten ostatni okres, tj. zatrudnienie w firmie U. P. na stanowisku kierowcy autobusów w transporcie publicznym należało prawidłowo zaliczyć do prac o szczególnym charakterze (załącznik nr 2 do ustawy o emeryturach pomostowych , poz. 8). Odwołujący nie pozostaje w zatrudnieniu z uwagi na rozwiązanie stosunku pracy. A zatem organ rentowy nie kwestionował większości przesłanek do przyznania odwołującemu się emerytury pomostowej, poza jedną wskazaną w art. 4 pkt 2 ustawy o emeryturach pomostowych . Sporne było zatem, czy odwołujący legitymuje się co najmniej 15-letnim okresem pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze. Przeprowadzone przez Sąd postępowanie dowodowe w sposób nie budzący wątpliwości wykazało, że odwołujący w okresie od dnia 1 maja 1976 roku do dnia 31 maja 1978 roku ( (...) R. W. ) oraz w okresie od dnia 14 sierpnia 1978 roku do dnia 28 lutego 1989 roku (Spółdzielnia (...) w G. ) stale i w pełnym wymiarze wykonywał pracę kierowcy pojazdów ciężarowych o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony, która wymieniona została w wykazie A, dział VIII, pkt 2 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku. Te dwa okresy zatrudnienia w połączeniu z uznanymi przez organ rentowy okresami dają odwołującemu ponad 15-letni okres pracy wskazanej w art. 4 pkt 2 ustawy o emeryturach pomostowych . Niezależnie od tego postępowanie dowodowe wykazało również, iż M. J. wykonywał prace w szczególnych warunkach w firmie B. K. (od 1 kwietnia 2005 r. do 30 listopada 2008 r.) na stanowisku kierowcy autobusu o liczbie miejsc powyżej 15. Biorąc powyższe pod uwagę należało w ocenie Sądu przyjąć, że M. J. spełnił wszystkie przesłanki do przyznania emerytury pomostowej i w związku z tym na zasadzie art. 477 14 § 2 k.p.c. oraz powołanych przepisów prawa materialnego, przyznał odwołującemu się emeryturę pomostową od miesiąca, w którym złożono wniosek o to świadczenie. O kosztach postępowania Sąd orzekł na zasadzie § 2 ust.1 , ust. 2 i § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).