Sad powszechny, I C 1824/14

(1)o zapłatę I Zasądza od M. S.

(1)na rzecz S. G. 4000 złotych (cztery tysiące ) z ustawowymi odsetkami w wysokości 13 % w stosunku rocznym od dnia 15 października 2014 roku do dnia zapłaty. II Zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 200 złotych tytułem zwrotu opłaty sądowej od pozwu i 617 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego. III Wyrokowi w punkcie I nadaje rygor natychmiastowej wykonalności. I C 1824/14 UZASADNIENIE S. G. wnosił o zasądzenie od M. S.

(1)4000 złotych z ustawowymi odsetkami od dnia doręczenia pozwu pozwanemu do dnia zapłaty oraz wnosił o obciążenie go kosztami procesu. Z uzasadnienia pozwu wynikało iż wywodzi on swoje roszczenia w faktu nierespektowania przez pozwanego warunków ugody zawartej dnia 4 czerwca 2014 roku, w której powód zobowiązał się do naprawy w czasie określonym samochodu stanowiącego własność powoda. M. S.

(1)w odpowiedzi na pozew uznał pozew w całości i wnosił o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego zwrotu kosztów procesu, przyznał iż nie respektował w pełni warunków zawartej ugody albowiem nie naprawił auta i potwierdził istnienie uszczerbku majątkowego po stronie powoda związanego z utratą wartości auta uszkodzonego na skutek deliktu i nie naprawionego. Sąd Rejonowy ustalił i zważył co następuje: Bezsporne jest że powód zlecił w kwietniu 2013 roku dla pozwanego prowadzącego działalność gospodarcza pod firma (...) . (...) naprawę samochodu marki B. o numerze rejestracyjnym (...) . Okazało się że pod koniec maja 2013 roku, że samochód powierzony pozwanemu do naprawy uległ wypadkowi pod koniec maja 2013 roku we wsi M. na skutek użycia ( bez związku ze zleconą naprawą M. S.

(1)) przez pracownika zatrudnionego w firmie pozwanego. (...) znacząco uszkodzone w wyniku wypadku i niezdatne do dalszej jazdy zostało odholowane na parking strzeżony. Poszkodowany wniósł pozew żądając odszkodowania w kwocie 6000 złotych obejmującego koszty holowania, opłaty parkingowe oraz pokrycia kosztów naprawy auta ( sygn. akt (...) ). Dnia 4 czerwca 2014 roku strony zawarły ugodę ( k 37 akt (...) ) na mocy której w celu polubownego załatwienia sporu pozwany zobowiązał się, że dokona naprawy samochodu w terminie do 27 czerwca 2014 roku i przywróci go do stanu sprzed wypadku , pokryje we własnym zakresie koszty części zamiennych i robocizny. Powód ze swej strony cofnie pozew, strony wzajemnie znoszą koszty procesu i koszty zastępstwa procesowego. Warunki ugody nie zostały dotrzymane przez pozwanego, auto w uzgodnionym terminie nie zostało przywrócone do stanu sprzed wypadku, nie nadaje się do eksploatacji. Pozwany miast naprawy oferował powodowi zapłatę sumy pieniężnej stanowiącej w jego ocenie różnice między wartością pojazdu sprzed i po wypadku. Ostatecznie pozwany wydał powodowi auta uszkodzone i nie naprawione, zaś S. G. od ugody odstąpił żądając naprawienie szkody. Powyższe ustalenia faktyczne znajdują potwierdzenie w dokumentach k 7-30( ugoda z dnia 4 czerwca 2014 roku, wezwanie do wykonania zobowiązania, oświadczenie o odstąpieniu od ugody, opinia techniczna opracowania na zlecenie powoda przez T. L. , faktury VAT wystawione za usługi transportowe, za opłaty parkingowe), k 36 ( pismo pozwanego do powoda z dnia 26 sierpnia 2014 roku), w aktach sprawy (...) Sądu Rejonowego w B. , w zeznaniach świadków T. L. , M. S.

(2)i J. A. ( k 53-54), a także w przyznaniu istotnych okoliczności faktycznych przez powoda i pozwanego dotyczących okoliczności powstania szkody, zawarcia ugody i nierespektowania jej warunków przez pozwanego oraz potwierdzenia uszczerbku majątkowego w samochodzie stanowiącym własność S. G. powoda i pozwanego ( k 52-53). Z relacji świadka T. L. wynika iż istnieje rozbieżność pomiędzy wartością pojazdu powoda sprzed szkody w stosunku do jego wartości aktualnej, że naprawa pojazdu pochłonie znaczące wydatki i że ,, przy takich kosztach co wyliczone” naprawa będzie nieopłacalna. Zeznania świadka w pełni korespondują z treścią opracowanej przez niego na zlecenie powoda opinia techniczna. Dokument o charakterze prywatnym ( k 13-30) wskazuje na zakres uszkodzeń i koniecznych napraw. Pojazd w stanie w jakim został poddany oględzinom był uszkodzony i niekompletny. Koszt naprawy przy użyciu oryginalnych części wynosi 26.613,87 złotych brutto przekracza jego wartość rynkową. Zeznania świadka J. A. nic istotnego do sprawy nie wniosły. Relacja T. S. w znacznej części dotyczą uszkodzeń pojazdu powstałych do momentu zlecenia jego naprawy w kwietniu 2013 roku do czasu jego uszkodzenia w wyniku kolizji przez pracownika firmy pozwanego. Wskazują na wcześniejsze mechaniczne naprawy samochodu. Okoliczności i zakres naprawy do jakiej zobowiązał się pozwany w warunkach ugody zawartej 4 czerwca 2014 roku w zeznaniach świadka są opisane lakonicznie i w istocie można jedynie wnosić iż auta nie zostało do dnia dzisiejszego naprawione i przez to ma niższą wartość aniżeli wedle stanu przed wypadkiem. Nie znalazła potwierdzenia w relacji świadka lansowana przez M. S.

(1)teza że powód w jakikolwiek destrukcyjny sposób wpływał na realizację przez niego warunków ugody. Pozwany jak sam przyznał ,, prowadzi warsztat samochodowy od 6 lat, ma bardzo dobre rozeznanie na rynku samochodowym” ( k 54). W tym kontekście jego ocena uszczerbku majątkowego mając na uwadze wyniki dotychczasowego postępowania dowodowego jest w pełni wiarygodna. Strony przyznały iż postępowania przed Sądem Rejonowym w B. w sprawie sygn. akt (...) potwierdziło iż K. Ś. – zatrudniony w firmie pozwanego – uszkodził auto w wyniku zdarzenia drogowego. Na podstawie przyznania stron ( k 35) należy wnosić iż rozważały one, w tym także po upływie terminu naprawy pojazdu określonego ugodą refundacje powstałej szkody do wysokości ,, kilku tysięcy złotych” jako różnicy wartości samochody przed i po szkodzie. Ostatecznie stanowisko wyrażone w pozwie odnośnie wysokości szkody i w odpowiedzi na pozew sa zbieżne do kwoty stanowiącej wartość przedmiotu sporu tj. 4000 złotych z zastrzeżeniem iż zdaniem pozwanego kompensuje powstałą szkodę w całości, zaś w ocenie powoda wartość ta musi być zweryfikowana. Uznanie powództwa jest aktem dyspozycyjności materialnej pozwanego, który za zasadne uznaje zarówno roszczenie powoda, jak i przyznaje uzasadniające je przytoczone przez powoda okoliczności faktyczne, a w konsekwencji godzi się na wydanie wyroku uwzględniającego żądanie pozwu (wyrok SN z dnia 14 września 1983 r., III CRN 188/83, OSNC 1984, nr 4, poz. 60). Jest to stanowcze, bezwarunkowe oświadczenie woli i wiedzy pozwanego ( wyrok SN z dnia 1 czerwca 1973 r., II CR 167/73, OSNC 1974, nr 5, poz. 94). Pozwany w danym wypadku nie przeczy podstawie faktycznej żądania. Sąd jest związany uznaniem. Obowiązany jest jednak dokonać oceny, czy czynność ta nie jest sprzeczna z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa. Ocena, czy zachodzi niedopuszczalność uznania powództwa, powinna nastąpić w zasadzie wyłącznie w świetle materiału procesowego znajdującego się w aktach sprawy. Wskutek uznania przewodniczący zamyka rozprawę (art. 224 § 1) i wydaje tzw. wyrok z uznania, uwzględniający powództwo w zakresie objętym uznaniem i zaopatruje go z urzędu rygorem natychmiastowej wykonalności (art. 333 § 1 pkt 2), o ile wyrok jest zdatny do wykonania w trybie egzekucji. Odnosząc powyższe cytowane głosy komentatorów prawa i orzecznictwa do realiów niniejszej sprawy uznanie pozwu przez M. S.

(1)nie nasuwa obiekcji by było sprzeczne z prawem, zasadami współżycia społecznego bądź zmierzało do obejścia prawa. W okolicznościach sprawy powód miał prawo odstąpić od ugody ( art 917 kc , art 493 § 1 kc ) i żądać naprawienia powstałej szkody ( art 363 § 1 kc ). Jak wyżej wspomniano uznanie pozwu stanowi przyznanie przytoczonych przez powoda okoliczności faktycznych dotyczących w szczególności niewykonanie zobowiązania jakie wziął na siebie pozwany podpisując ugodę naprawienia szkody do wysokości, która w świetle zgodnych oświadczeń stron nie budzi wątpliwości. W tej sytuacji wnioski powoda o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej i szacowania pojazdów samochodowych sąd oddalił jako że ma datę zamknięcia rozprawy ( art 316 § 1 kpc ) fakty mające dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie ( art 227 kpc ) wynikają wprost z przyznania stron, które nie budzi wątpliwości interpretacyjnych i ma walor dowodu ( art 229 kpc ). Na podstawie art. 98 § 1 kpc i § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu sąd orzekł o kosztach procesu wedle zasady odpowiedzialności za wynik procesu. Wbrez sugestiom pozwanego swoja postawa niewątpliwie wywołał on stan konieczności wszczynania postępowania sądowego w celu dochodzenia słusznych roszczeń. Sędzia.