Sad powszechny, XVII Ka 1175/14

(1)i R. L.

(1)oskarżonych o przestępstwa z art. 279 § 1 k.k. i inne na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Rejonowego Poznań-Grunwald i Jeżyce w Poznaniu z dnia 4 czerwca 2014 roku, sygn. akt. III K 209/13

1. utrzymuje zaskarżony wyrok w mocy uznając apelacje za oczywiście bezzasadne,
2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. Marty Olejarnik kwotę 516,60 zł brutto tytułem kosztów pomocy prawnej z urzędu za postępowanie odwoławcze, świadczonej na rzecz oskarżonego R. K.

(1), 3. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. Dominika Jędrzejko kwotę 516,60 zł brutto tytułem kosztów pomocy prawnej z urzędu za postępowanie odwoławcze, świadczonej na rzecz oskarżonego R. L.

(1), 4. zwalnia oskarżonych od obowiązku zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów procesu za postępowanie odwoławcze, w tym nie wymierza im opłaty za II instancję. Agata Adamczewska Mariusz Sygrela Małgorzata Susmaga UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 4 czerwca 2014r. Sąd Rejonowy Poznań-Grunwald i Jeżyce w Poznaniu w sprawie o sygn. akt III K 209/13 uznał oskarżonego R. K.

(1)za winnego tego, że: I. w dniu 30 marca 2012 r. w P. na os. (...) działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru działając wspólnie i w porozumieniu z R. L.

(1)i M. K.

(1)po uprzednim wybiciu szyby dokonał włamania do pojazdu O. (...) nr rej (...) , a następnie zaboru w celu przywłaszczenia torby z zawartością laptopa marki D. (...) , torebki damskiej z zawartością dowodu osobistego, prawa jazdy, ubezpieczenia, dowodu rejestracyjnego w/w pojazdu, karty płatniczej (...) Bank (...) oraz karty płatniczej (...) , w wyniku czego powstały straty w wysokości 4350zł na szkodę A. M. , a następnie po uprzednim wybiciu bocznej tylnej szyby od strony kierowcy dokonał włamania do pojazdu marki S. (...) nr rej (...) , a następnie zaboru w celu przywłaszczenia notebooka marki A. , dysku twardego marki T. , dysku twardego marki S. , dysku twardego nieustalonej marki, torby, etui, oraz pieczątek firmowych w wyniku czego powstały straty łączne w kwocie 2800zł na szkodę M. U.

(1), II. w dniu 2 kwietnia 2012 r. w P. na os. (...) działając wspólnie i w porozumieniu z nieustaloną osobą po uprzednim wybiciu tylnej szyby dokonał włamania do pojazdu marki F. (...) nr rej. (...) , a następnie zaboru w celu przywłaszczenia laptopa marki S. w wyniku czego powstały straty łączne w kwocie 2000 zł. na szkodę M. G. , III. w dniu 2 kwietnia 2012r w P. na os. (...) działając wspólnie i w porozumieniu z nieustaloną osobą po uprzednim wybiciu tylnej szyby dokonał włamania do pojazdu marki S. (...) nr rej. (...) , a następnie zaboru w celu przywłaszczenia notebooka marki H. w wyniku czego powstały straty łączne w kwocie 1500 zł. na szkodę K. K. , IV. w dniu 17 marca 2012 r. w P. przy ul. (...) działając wspólnie i w porozumieniu z R. L.

(1)po uprzednim wybiciu szyby tylniej prawej dokonał włamania do pojazdu marki S. (...) nr rej (...) a następnie zaboru w celu przywłaszczenia dwóch toreb z zawartością laptopa H. (...) wraz z osprzętem oraz dalmierza laserowego marki H. wraz z ładowarką, aparatu fotograficznego marki S. , pendriva, dokumentów od w/w pojazdu w postaci polisy ubezpieczeniowej, karty pojazdu, książki serwisowej, w wyniku czego powstały straty w łącznej kwocie 4600zł na szkodę D. P. oraz PPHU (...) - (...) Sp. z o. o. , V. w dniu 27 marca 2012 r. w P. przy ul. (...) działając wspólnie i w porozumieniu z R. L.

(1)po uprzednim wybiciu szyby w drzwiach kierowcy dokonał włamania do pojazdu marki F. (...) nr rej (...) a następnie zaboru w celu przywłaszczenia torby z zawartością laptopa L. wraz z osprzętem, w wyniku czego powstały straty łączne w kwocie 1500zł na szkodę S. J. , tj. ciągu przestępstw z art. 279 § 1 k.k. i art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. , i za ciąg ten wymierzył oskarżonemu karę 2 lat pozbawienia wolności. Wskazanym wyrokiem Sąd Rejonowy uznał oskarżonego R. K.

(1)również za winnego tego, że w dniu 12 kwietnia 2012 r. w P. przy ul. (...) działając wspólnie i w porozumieniu z R. L.

(1)z otwartego pojazdu marki V. (...) o nr rej. (...) , dokonał zaboru w celu przywłaszczenia torby z zawartością laptopa marki A. , dwóch ładowarek do telefonów komórkowych, iPoda S. wraz z ładowarką i aparatu fotograficznego marki S. w wyniku czego powstały straty łączne w kwocie 3000 zł na szkodę A. W. , tj. przestępstwa z art. 278 § 1 k.k. , za które wymierzył oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Oskarżonego R. K.

(1)uznano też za winnego tego, że w okresie pomiędzy 15 a 17 kwietnia 2012r., działając wspólnie i w porozumieniu z R. L.

(1), przyjął od nieustalonej osoby pochodzący z kradzieży laptop L. Idea Pad Z 570, wiedząc, iż pochodzi z przestępstwa, a następnie ukrył w miejscu swojego zamieszkania, działając na szkodę U. K. i M. M.

(2), tj. przestępstwa z art. 291 § 1 k.k. , za które wymierzono oskarżonemu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd Rejonowy połączył wskazane wyżej kary pozbawienia wolności i orzekł wobec R. K.

(1)karę łączną 2 lat pozbawienia wolności. Jednocześnie Sąd I instancji uniewinnił oskarżonego R. K. od popełnienia przestępstwa z art. 279 § 1 k.k. , polegającego na tym, że w dniu 24 września 2012 r. w P. przy ul. (...) działając wspólnie i w porozumieniu z R. L.

(1)po uprzednim wybiciu szyby w pokrywie bagażnika dokonał włamania do pojazdu marki F. (...) nr rej. (...) a następnie zaboru w celu przywłaszczenia rzutnika marki B. w wyniku czego powstały straty w kwocie 2500 zł. na szkodę firmy (...) oraz w kwocie 800zł na szkodę firmy (...) S.A. Przywołanym wyżej wyrokiem Sąd Rejonowy Poznań-Grunwald i Jeżyce w Poznaniu uznał oskarżonego R. L.

(1)za winnego tego, że: I. w dniu 30 marca 2012 r. w P. na os. (...) działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru działając wspólnie i w porozumieniu z R. K.

(1)i M. K.

(1)po uprzednim wybiciu szyby dokonał włamania do pojazdu O. (...) nr rej (...) a następnie zaboru w celu przywłaszczenia torby z zawartością laptopa marki D. (...) , torebki damskiej z zawartością dowodu osobistego, prawa jazdy, ubezpieczenia, dowodu rejestracyjnego w/w pojazdu karty płatniczej (...) Bank (...) oraz karty płatniczej (...) w wyniku czego powstały straty w wysokości 4350zł na szkodę A. M. , a następnie po uprzednim wybiciu bocznej tylnej szyby od strony kierowcy dokonał włamania do pojazdu marki S. (...) nr rej (...) , a następnie zaboru w celu przywłaszczenia notebooka marki A. , dysku twardego marki T. , dysku twardego marki S. , dysku twardego nieustalonej marki, torby, etui, oraz pieczątek firmowych w wyniku czego powstały straty łączne w kwocie 2800zł na szkodę M. U.

(1), II. w dniu 17 marca 2012 r. w P. przy ul. (...) działając wspólnie i w porozumieniu z R. K.

(1)po uprzednim wybiciu szyby tylniej prawej dokonał włamania do pojazdu marki S. (...) nr rej (...) a następnie zaboru w celu przywłaszczenia dwóch toreb z zawartością laptopa H. (...) wraz z osprzętem oraz dalmierza laserowego marki H. wraz z ładowarką, aparatu fotograficznego, marki S. , pendriva i dokumentów w/w pojazdu w postaci polisy ubezpieczeniowej, karty pojazdu i książki serwisowej w wyniku czego powstały straty łączne w kwocie 4600zł na szkodę D. P. oraz PPHU (...) - (...) Sp. z o.o. , III. w dniu 27 marca 2012 r. w P. przy ul. (...) działając wspólnie i w porozumieniu z R. K.

(1)po uprzednim wybiciu szyby w drzwiach kierowcy dokonał włamania do pojazdu marki F. (...) nr rej (...) , a następnie zaboru w celu przywłaszczenia torby z zawartością laptopa L. wraz z osprzętem, w wyniku czego powstały straty łączne w kwocie 1500 zł na szkodę S. J. , tj. ciągu przestępstw z art. 279 § 1 k.k. i art. 279 § 1 w zw. z art. 12 k.k. , i za to wymierzył oskarżonemu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Oskarżonego R. L.

(1)uznano również za winnego tego, że w dniu 12 kwietnia 2012 r. w P. przy ul. (...) działając wspólnie i w porozumieniu z R. K.

(1)z otwartego pojazdu marki V. (...) o nr rej. (...) dokonał zaboru w celu przywłaszczenia laptopa marki A. , dwóch ładowarek do telefonów komórkowych, iPoda S. wraz z ładowarką i aparatu fotograficznego marki S. w wyniku czego powstały straty łączne w kwocie 3000 zł. na szkodę A. W. , tj. występku z art. 278 § 1 k.k. , za który wymierzono mu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd Rejonowy uznał R. L.

(1)za winnego też, że w okresie pomiędzy 15 a 17 kwietnia 2012r., działając wspólnie i w porozumieniu z R. K.

(1), przyjął od nieustalonej osoby pochodzący z kradzieży laptop L. Idea Pad Z 570, wiedząc, iż pochodzi z przestępstwa, a następnie ukrył w miejscu swojego zamieszkania, działając na szkodę U. K. i M. M.

(2), tj. przestępstwa z art. 291 § 1 k.k. , za które wymierzono oskarżonemu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności. Wskazane wyżej kary pozbawienia wolności wymierzone oskarżonemu R. L. sprowadzono do kary łącznej 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Jednocześnie Sąd I instancji uniewinnił oskarżonego R. L. od popełnienia przestępstwa z art. 279 § 1 k.k. , polegającego na tym, że w dniu 24 września 2012 r. w P. przy ul. (...) działając wspólnie i w porozumieniu z R. K.

(1), po uprzednim wybiciu szyby w pokrywie bagażnika dokonał włamania do pojazdu marki F. (...) nr rej. (...) a następnie zaboru w celu przywłaszczenia rzutnika marki B. w wyniku czego powstały straty w kwocie 2500 zł. na szkodę firmy (...) oraz w kwocie 800zł na szkodę firmy (...) S.A. Sąd Rejonowy na podstawie art. 46 § 1 k.k. nałożył na obu oskarżonych obowiązek solidarnego naprawienia szkody pokrzywdzonym, którzy nie odzyskali skradzionych przedmiotów: A. M. , M. U.

(1), D. P. i S. J. , a także zobowiązał oskarżonego R. K. do naprawienia szkody pokrzywdzonym: K. K. i M. G. . Oskarżonych zwolniono od kosztów sądowych i nie wymierzono im opłat. Apelacje od powyższego wyroku wnieśli obrońcy obu oskarżonych oraz prokurator. Obrońca oskarżonego R. K.

(1)zaskarżyła orzeczenie w całości w zakresie uznania tego oskarżonego winnym. Apelująca zarzuciła rozstrzygnięciu Sądu I instancji: I. obrazę przepisów postępowania, która w istotny sposób wpłynęła na treść wyroku, a mianowicie:

1. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez błędną, sprzeczną ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz z zasadami prawidłowego rozumowania ocene materiału dowodowego, w szczególności przez uznanie, że oskarżony posiadał wiedzę na temat nielegalnego pochodzenia laptopa marki L. (...) , który został znaleziony w jego mieszkaniu,
2. art. 193 § 1 k.p.k. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia wartości przedmiotów opisanych w punktach I-IV skarżonego wyroku II. dokonany wskutek powyższych naruszeń błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, co miało wpływ na treść wyroku, a polegający na uznaniu, iż szkoda wyrządzona poszczególnym pokrzywdzonym stanowi równowartość kwot wskazanych w zaskarżonym wyroku. Podnosząc powyższe zarzuty obrońca oskarżonego R. K.

(1)wniosła o uniewinnienie oskarżonego od czynu przypisanego mu w punkcie 4 skarżonego wyroku oraz uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania w pozostałym zakresie. Jednocześnie skarżąca wniosła o zasądzenie nieopłaconych nawet w części kosztów obrony udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym, według norm prawem przepisanych. Obrońca oskarżonego R. L.

(1)zaskarżył wyrok Sądu Rejonowego w części tj. w punktach 6, 7, 9, 10 i 11 na korzyść oskarżonego. Zarzucił rozstrzygnięciu: 1. na podstawie art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. bezprawne uznanie oskarżonego R. L.

(1)za winnego przestępstwa umyślnego paserstwa ( art. 291 § l k.k. ) w pkt 9 zaskarżanego wyroku, pomimo braku skargi uprawnionego oskarżyciela w tym zakresie, na podstawie 438 pkt 2 k.p.k. , w odniesieniu do pkt 11 zaskarżanego wyroku, mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisów postępowania polegającą na naruszeniu: a. przepisu art. 2 § 2 k.p.k. poprzez ustalenie wartości szkody poniesionej przez pokrzywdzonych: A. K. - M. , M. U.

(1), D. P. oraz S. J. jedynie na podstawie nieprecyzyjnych zeznań pokrzywdzonych, co stwarza uzasadnione wątpliwości co do rzeczywistej wysokości ustalonej szkody, b. przepisu art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, mylnej, sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oceny zebranych w sprawie dowodów, polegającej na określeniu przez Sąd I Instancji wysokości szkody poniesionej przez pokrzywdzonych tylko na podstawie ich zeznań, bez przeprowadzenia innych, obiektywnych dowodów, mogących wskazywać na wartość poniesionych szkód, c. przepisu art. 167 w zw. z art. 352 k.p.k. poprzez nieprzeprowadzenie przez Sąd I Instancji dowodów na okoliczność wartości szkody poniesionej przez pokrzywdzonych (poza dowodem z zeznań pokrzywdzonych), których potrzeba przeprowadzenia, zgodnie z zasadami logicznego rozumowania, była oczywista, d. przepisu art. 410 w zw. z art. 424 k.p.k. bowiem uzasadnienie orzeczenia kończącego postępowanie zawiera wewnętrzne sprzeczności, co w konsekwencji uniemożliwia przeprowadzenie kontroli apelacyjnej zaskarżonego orzeczenia, a tym samym zweryfikowanie jego słuszności oraz merytoryczne odniesienie się do wszystkich zarzutów i twierdzeń przez obrońcę. 2. na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k. w odniesieniu do pkt 11 zaskarżanego wyroku mający wpływ na treść orzeczenia błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na nieuzasadnionym przyjęciu, że: a. wartość należących do pokrzywdzonej A. M. : torby z laptopem maki D. L. , torebki damskiej, w której znajdował się dowód osobisty, prawo jazdy, ubezpieczenie, dowód rejestracyjny, karta płatnicza (...) Bank (...) oraz (...) wynosiła 4350 zł, b. wartość należących do pokrzywdzonego M. U.

(1): notebooka marki A. , dysku twardego marki T. , dysku twardego marki S. , dysku twardego nieustalonej marki, torby etui oraz pieczątek firmowych wynosiła łącznie 2800 zł, c. wartość strat po stronie pokrzywdzonego D. P. oraz PPHU (...) - (...) sp. z o.o. , obejmujących dwie torby, w których znajdował się laptop H. (...) wraz z osprzętem, dalmierz laserowy marki H. , ładowarka, aparat fotograficzny marki Samsung, pendrive, dokumenty od pojazdu w postaci polisy ubezpieczeniowej, karta pojazdu, książka serwisowa wynosiła łącznie 4600 zł, d. wartość należących do pokrzywdzonego S. J. : torby z laptopem marki L. wraz z osprzętem wynosiła łącznie 1500 zł. 3. na podstawie 438 pkt 4 k.p.k. , w odniesieniu do pkt 6,7,10 zaskarżanego wyroku rażącą niewspółmierność kary polegającą na wymierzeniu oskarżonemu kary o wysoce nieproporcjonalnie dużej dolegliwość przede wszystkim w stosunku o ustalonych okoliczności przypisanego mu czynu oraz jego warunków osobistych. Podnosząc sformułowane zarzuty, na podstawie art. 427 § l k.p.k. obrońca oskarżonego R. L. wniósł o: uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji, ewentualnie o: - zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego R. L.

(1)w zakresie czynów określonych w pkt 9 wyroku, - zmianę zaskarżonego wyroku w pkt 6, 7, 10 poprzez wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności z jej warunkowym zawieszeniem podstawie art. 69 k.k. , zarówno w zakresie kar jednostkowych, jak i kary łącznej lub znaczne obniżenie wymierzonych kar jednostkowych, a w konsekwencji kary łącznej, - zmianę zaskarżonego wyroku w pkt 11 przez ustalenie obowiązku naprawienia szkody w stosunku do pokrzywdzonych: A. M. (4350 zł), M. U.

(2)(2800 zł), D. P. (300 zł), S. J. (1500 zł) zgodnie z rzeczywistą wartością poniesionych szkód, ustalonych na podstawie obiektywnych wskaźników. Obrońca R. L. wniósł także o zasadzenie na jego rzecz zwrotu kosztów obrony udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu przed sądami obu instancji, bowiem Sąd Rejonowy pominął jego wniosek w tym zakresie. Prokurator zaskarżył wyrok Sądu Rejonowego w części dotyczącej uniewinnienia oskarżonych oraz w części dotyczącej orzeczenia o karze. Apelujący zarzucił rozstrzygnięciu: - obrazę przepisów postępowania polegającą na przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w treści art. 7 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. i nieuzasadnionego zaniechania przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych w akcie oskarżenia takich jak: przesłuchanie w charakterze świadka M. K.

(2)oraz przeprowadzenia dowodu z urzędu polegającego na przesłuchaniu przedstawiciela firmy (...) na okoliczność czasu i sposobu użytkowania projektora marki B. mw512, którego zaboru w celu przywłaszczenia po uprzednim włamaniu dopuścić się mieli oskarżeni R. K. i R. L. , - rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonym w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości oraz ich winy, wynikającą z orzeczenia zbyt niskiej kary. Podnosząc powyższe zarzuty prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Wszystkie apelacje wniesione w niniejszej sprawie okazały się bezzasadne i to w stopniu oczywistym. Apelacja oczywiście bezzasadna, o której mowa w art. 457 § 2 k.p.k. , to taka apelacja, co do której w sposób oczywisty brak jest wątpliwości co do tego, że w sprawie nie wystąpiły uchybienia określone w art. 438 k.p.k. oraz art. 439 k.p.k. , a ponadto nie zachodzi przesłanka z art. 440 k.p.k. , a żadne z uchybień, które zostały podniesione w środku odwoławczym nie jest trafne. W ocenie Sądu Okręgowego Sąd I instancji w sposób właściwy, a w związku z tym wnikliwy i skrupulatny przeprowadził postępowanie dowodowe w sprawie przeciwko oskarżonym R. K.

(1)i R. L.

(1)i wszechstronnie rozważył wszystkie dowody i okoliczności ujawnione w toku rozprawy, na ich podstawie poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne oraz należycie wykazał zarówno sprawstwo jak i winę obu oskarżonych. Ocena materiału dowodowego przez Sąd Rejonowy dokonana została z uwzględnieniem reguł sformułowanych w przepisach art. 5 i 7 k.p.k. , jest oceną wszechstronną i bezstronną, nie narusza granic oceny swobodnej, jest zgodna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz nie zawiera błędów faktycznych lub logicznych. Swoje stanowisko Sąd I instancji w sposób szczegółowy i przekonywujący umotywował w pisemnym uzasadnieniu. Uzasadnienie to jako pełne, jasne i logiczne, odpowiada wymogom z art. 424 k.p.k. , umożliwiając kontrolę odwoławczą zaskarżonego rozstrzygnięcia. Odnosząc się in concreto do zarzutów apelacyjnych zawartych w środku odwoławczym obrońcy oskarżonego R. L.

(1)należy na wstępie stwierdzić, że żaden z nich, nie zasługiwał na uwzględnienie. Nie sposób zgodzić się z forsowanym przez apelującego obrońcą zarzutem, iż w niniejszej sprawie zachodzi ujemna przesłanka procesowa w postaci braku skargi uprawnionego oskarżyciela. Przypomnieć w tym miejscu należy, że oskarżyciel zakreśla ramy procesu karnego do konkretnego zdarzenia faktycznego, stanowiącego przedmiot postępowania. Nie ma przy tym absolutnie znaczenia, jaką nada kwalifikację prawną temu zdarzeniu, a Sąd, obracając się zakreślonych przez prokuratora granicach, ma możliwość uznania, że owo zdarzenie należy zakwalifikować z innego, niż to uczynił oskarżyciel, przepisu ustawy karnej. Warunkiem stwierdzenia poprawności takiego działania Sądu, jest uczynienie stosownego uprzedzenia stron w trybie art. 399 § 1 k.p.k. Sytuacja taka miała miejsce w niniejszej sprawie. W przypadku przestępstwa popełnionego na szkodę U. K. i M. M.

(2)(pkt XIV aktu oskarżenia, pkt 9 wyroku) Sąd uznał, że zachowanie R. L.

(1), którego przedmiotem był laptop marki L. (...) , które prokurator zakwalifikował jako kradzież z włamaniem ( art. 279 § 1 k.k. ) wyczerpało znamiona umyślnego paserstwa ( art. 291 § 1 k.k. ). Na rozprawie w dniu 23.04.2014r., na której osobiście obecny był skżrzący, strony zostały uprzedzone o możliwości przyjęcia takiej kwalifikacji prawnej (k. 1174-1175). Wywody obrońcy oskarżonego L. o nieświadomości po stronie oskarżonego i jego obrońcy, że postępowanie toczy się o umyślne paserstwo, o naruszeniu prawa do obrony, niemożności przygotowania się do obrony potraktować należy jako całkowicie nieuprawnione, mijające się z prawdą, wręcz naruszające zasady fair play. Wskazać w tym miejscu trzeba, że, owszem, po zamknięciu przewodu sądowego, ale jednocześnie po jego następnie wznowieniu, miało miejsce stosowne uprzedzenie stron w trybie art. 399 § 1 k.p.k. , czego apelujący zdaje się nie zauważać. Obrońca oskarżonego R. L.

(1)zarzucił Sądowi I instancji nieprawidłowe ustalenie wartości szkody, wyłącznie na podstawie zeznań pokrzywdzonych. Zarzut taki postawiła również obrońca oskarżonego R. K.

(1), wytykając Sądowi Rejonowemu jednocześnie naruszenie art. 193 k.p.k. , w związku z czym Sąd II instancji ustosunkuje się do obu apelacji w tym zakresie łącznie. Zdaniem Sądu Okręgowego Sąd Rejonowy prawidłowo dokonał ustaleń faktycznych w zakresie wskazanym powyżej. Wiadomości specjalne, o których mowa w przepisie art. 193 k.p.k. to wiedza, jakiej nie posiada, z racji wykształcenia, prawnik - absolwent studiów akademickich, a nie wynika ona również z doświadczenia życiowego przeciętnego człowieka (por. SN II KR 48/76, OSNKW 1976, nr 10-11, poz. 133; SN II KR 186/82, OSNPG 1983, nr 5, poz. 59) . Przepis art. 193 § 1 k.p.k. obliguje organ procesowy do zasięgnięcia opinii biegłych, ilekroć stwierdzenie okoliczności o istotnym znaczeniu dla sprawy wymaga wiadomości specjalnych, to jest takich, które wykraczają poza granice wiedzy powszechnie występującej w społeczeństwie w danym czasie (por. wyrok SA we Wrocławiu z dnia 13.06.2012r. II AKa 151/12) . W niniejszej sprawie wartość skradzionych z poszczególnych samochodów przedmiotów, ustalona została prawidłowo i brak jest w materiale dowodowym sprawy jakichkolwiek przesłanek uzasadniających potrzebę powoływania na tę okoliczność opinii biegłego. Sąd Rejonowy ustalił wartość powstałej szkody na podstawie zeznań pokrzywdzonych, których wypowiedzi w tym zakresie słusznie zostały przez Sąd I instancji uznane za w pełni wiarygodne. Ustalenia faktyczne w ten sposób w tej materii poczynione pozostają pod ochroną art. 7 k.p.k. , bowiem dla oceny ich poprawności wystarczające jest kryterium doświadczenia życiowego, którym dysponuje skład sędziowski, a nie jest konieczne posiadanie wiadomości specjalnych ( art. 193 k.p.k. ) – vide: postanowienie SN z dnia 22.12.2010r. II KK 291/10 . W tym miejscu zaznaczenia wymaga, że obrońca oskarżonego R. L. , zarzucając Sądowi I instancji ocenę dowodów niezgodną z zasadami logicznego rozumowania nie wskazuje, jakie konkretnie elementy tej oceny pozostają w sprzeczności z logiką. W uzasadnieniu omawianego środka odwoławczego nie ma też ani słowa o sformułowanym w punkcie 1d apelacji zarzucie obrazy art. 410 w zw. z art. 424 k.p.k. , nie sposób zatem odnieść się do niego. Przechodząc do zarzutu postawionego w punkcie 1a apelacji przez obrońcę oskarżonego R. K.

(1)stwierdzić trzeba, że Sąd Rejonowy należycie zakwalifikował popełniony przez oskarżonego czyn, którego przedmiotem był laptop L. Idea Pad Z 570 (pkt 4 wyroku). Zgodzić należy się z Sądem I instancji, iż brak jest wystarczających dowodów, by przypisać oskarżonym udział w kradzieży z włamaniem do pojazdu marki H. (...) o nr rej. (...) w dniu 15.04.2012r. Ujawnienie wśród przedmiotów pochodzących z innych przestępstw rzeczonego laptopa w mieszkaniu zajmowanym przez oskarżonych, w świetle zeznań świadka M. W. (k. 59v), która podała, że sprzęt ten oskarżeni znosili, a pochodził on z kradzieży, przesądza o świadomości oskarżonych co do przestępczego pochodzenia tego laptopa. Przypisanie im zatem sprawstwa występku z art. 291 § 1 k.k. było konieczne i uzasadnione. W odniesieniu do apelacji prokuratora stwierdzić należy, że również ten środek odwoławczy nie zasługiwał na uwzględnienie. Analiza podejmowanych przez Sąd I instancji czynności zmierzających do doręczenia wezwania świadkowi M. K.

(1)prowadzi do wniosku, iż świadkowi temu, mimo wyczerpania inicjatywy w omawianym zakresie, nie można było skutecznie doręczyć wezwania na rozprawę. Wobec braku informacji na temat miejsca pobytu rzeczonego świadka wszelkie próby przymusowego doprowadzenia go do Sądu z gruntu skazane były na niepowodzenie. W obliczu logicznych i wyczerpujących wypowiedzi tego świadka w postępowaniu przygotowawczym, należycie omówionych i ocenionych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, stwierdzić należy, że słusznie Sąd Rejonowy skorzystał z możliwości przewidzianej w art. 391 § 1 k.k. i poprzestał na ujawnieniu treści protokołu przesłuchania M. K.

(1). Oskarżyciel zarzucił Sądowi Rejonowemu, że nie przeprowadził z urzędu dowodu z zeznań przedstawiciela pokrzywdzonej spółki (...) na okoliczność czasu i sposobu użytkowania projektora marki B. . Zauważenia wymaga, że oskarżyciel, będący przecież na każdej rozprawie, stosownego wniosku dowodowego w tym zakresie nie wyartykułował. Pomijając już nawet tę kwestię uznać trzeba, że nawet ustalenie, że projektor marki B. należący do firmy (...) „miał wyświetlone” 159 godzin, a o tak zużytym projektorze mowa była w sms-ie R. L.

(1)wysłanym do M. K.

(2), nie jest to wystarczające dla kategorycznego uznania, że chodzi o ten sam sprzęt. Dopuszczalna jest bowiem w świetle doświadczenia życiowego wersja, że chodzi tu o taki sam , nie zaś ten sam przedmiot. W tych okolicznościach uniewinnienie oskarżonych od stawianego im w punktach VII i XIII aktu oskarżenia zarzutu uznać należało, w świetle zasady wyrażonej w art. 5 § 2 k.p.k. za słuszne. Przechodząc do analizy tej części zaskarżonego wyroku, która zawiera orzeczenia o karze w kontekście jej rażącej z jednej strony surowości (apelacja obrońcy oskarżonego R. L. ), z drugiej zaś łagodności (apelacja prokuratora) Sąd Odwoławczy pragnie przypomnieć, że dyrektywy wymiaru kary zostały sformułowane w art. 53 k.k. , zgodnie z którymi sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Wymierzając karę sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza starania o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości. Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego rażąca niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu kary w rozumieniu art. 438 pkt 4 k.p.k. zachodzi wtedy, gdy suma zastosowanych kar i środków karnych orzeczonych za przypisane oskarżonemu przestępstwo nie uwzględnia należycie stopnia społecznego niebezpieczeństwa tego czynu (obecne określenie ustawowe odnosi się do szkodliwości społecznej czynu sprawcy) oraz nie realizuje w wystarczającej mierze celów kary w zakresie społecznego jej oddziaływania oraz celów zapobiegawczych i wychowawczych, jakie ma osiągnąć w stosunku do skazanego ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 05 lutego 1980 r., III KR 9/80, OSNPG 1980, z.11, poz. 139 ). Rażąca niewspółmierność kary może zajść tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności można by przyjąć, że zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną w I instancji, a karą, która byłaby prawidłowa w świetle dyrektyw art. 53 k.k. i art. 54 k.k. Sąd Okręgowy po wnikliwej analizie całokształtu ustaleń Sądu Rejonowego w przedmiotowej sprawie nie dopatrzył się okoliczności, które uzasadniałyby przychylenie się do wniosku obrońcy oskarżonego R. L. i złagodzenie kary wymierzonej oskarżonemu zaskarżonym wyrokiem, poprzez zastosowanie instytucji warunkowego zawieszenia jej wykonania. Brak jest jednocześnie powodów, by przyjąć, że oskarżeni zasługują na kary surowsze, niż wymierzył im Sąd I instancji. Kar wymierzonych oskarżonym z pewnością nie można uznać za rażąco niesprawiedliwie surowe, bowiem wymierzone one zostały w dolnych granicach ustawowego zagrożenia. Sąd odwoławczy w pełni podziela stanowisko Sądu Rejonowego, który wykazywał, że zachodzące po stronie oskarżonych okoliczności obciążające nie pozwalają na zastosowanie wobec nich dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonych kar. Wymienione i należycie wyważone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku okoliczności łagodzące zachodzące po stronie R. L. i R. K. nie pozwalają, zdaniem Sądu Okręgowego, także na uznanie, że wymierzone im kary należą do rażąco niewspółmiernie łagodnych. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym orzeczono na podstawie § 2 ust. 1, 2 i 3 oraz § 14 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu , zasądzając na rzecz obrońców z urzędu kwoty po 516,60 zł brutto za postępowanie odwoławcze. Jednocześnie Sąd Okręgowy stanął na stanowisku, iż zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu R. L. w postępowaniu przed Sądem I instancji, adwokat winien dochodzić przed Sądem Rejonowym. W pkt 4 wyroku Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. i zwolnił oskarżonych w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów procesu za postępowanie odwoławcze, bowiem oskarżeni nie osiągają żadnych legalnych dochodów, nie posiadają też żadnego majątku. Agata Adamczewska Mariusz Sygrela Małgorzata Susmaga